- Tijdens mijn studie kunstgeschiedenis heb ik voor een scriptie een flink aantal reisverslagen gelezen van mensen die naar Italie gingen. Voor zaken, voor de godsdienst, voor de kunst, voor de educatie. Jongelui van stand, met name uit Engeland, maakten voor hun opvoeding een 'grote tour' van tussen een half en twee jaar, en moesten om de zoveel tijd verslag doen. Over wat ze zagen en meemaakten, niet zo heel anders dan wat Els en ik nu doen, al ligt op ons niet de druk van het moeten. De een schreef beter dan de ander, sommigen deden het duidelijk met plezier, anderen omdat de centen van thuis anders niet kwamen.
- Vaak ging het om de kunst: wat was er te zien aan beelden, schilderijen, mooie gebouwen; steeds moesten ze proberen onder woorden te brengen wat ze zagen. - Schilders en tekenaars konden ook zelf iets laten zien.
- Als je vandaag iets gaat bekijken doe je dat zelden zonder camera. Je wilt vastleggen wat je ziet, voor jezelf, voor anderen. Laten zien hoe spectaculair, mooi, of vreemd het was. Mooie foto's maken, een eigen kijk op een onderwerp geven. - Het meeste fotograferen is dunkt me ter registratie.
- Een toerist zonder camera voelt zich gefrustreerd, leeg. Een bezoek aan een mooie plek, Bryce Canyon of Zion zonder camera, ik zou het erg jammer gevonden hebben.
- Zie je meer of juist minder als je iets fotografeert? Kun je je niet toch prettig voelen als je zonder camera naar interessante dingen kijkt? - Op die laatste vraag wil ik graag ja zeggen, maar dat is op zijn best een aarzelend ja.
- Ons werd vandaag verteld dat er jaarlijks drie miljoen mensen dit park bezoeken. De door ons bezochte andere parken noemen vergelijkbare aantallen. Al die parken komen tegemoet aan de fotograferende toerist. Wegen door parken hebben parkeerplaatsen met 'scenic views'. Vaak kun je vandaar geen kant uit, er gaat geen pad naar toe en er komt geen pad vandaan, ze zijn er voor de automobilist om uit te stappen, foto's te maken en weer verder te gaan.
We kijken via onze fototoestellen. Reizigers van vroeger konden dat niet. Zagen ze beter? Slechter?
We lopen voortdurend gegevens op te slaan. Archiveren we die later? Kijken we er dan goed naar? Maken we selecties voor (digitale) albums? - We zijn druk in de weer met andere dingen dan plezier hebben aan wat we zien.
Rustig zonder camera een wandeling maken, rondkijken. De passerende eekhoorn, hagedis of bison niet (willen) kieken. Onthouden wat je ziet, net zo als de Italie-ganger vroeger. - Zou je niet moeten proberen proberen of dat kan?
Mijn zwager Joop de Vries, overigens een enthiousiast fotograaf, heeft een eigen oplossing: hij gaat zitten en tekent wat hij ziet.
Wim*)
*) die vandaag op een wandeling met Els door een kloof langs het riviertje de 'Virgin' over een afstand van driekwart mijl ruim honderdvijftig camera's tegenkwam.
woensdag 30 september 2009
naar Zion
Vannacht veel regen en nog meer wind; dat was nieuw! Toen ik ging wassen en plassen hoorde ik dat er eigenlijk sneeuw verwacht was, en dat het feit dat het " alleen maar regen" was geweest een bonus betekende! Nou, het voelde zeer koud aan, winterjassenweer ! We maakten geen haast, verwarmden de kar eerst maar 's, we zijn tenslotte gepensioneerden, Wim blogde wat, ik schreef een kaartje naar deze en gene, en pas om een uur of tien vertrokken we van deze winterplek naar lagere oorden. De zon scheen wel weer volop, en dat bleef ook zo.
Zion is niet ver van Bryce, relatief gezien dan, maar de weg (nr 9) die er naar toe en er doorheen loopt, is kronkelig, zeer bewerkelijk, en lijkt erg lang. er zitten twee tunnels in, en als je een grote auto (zoals wij) hebt en er door wilt, moet je 15 $ extra betalen, want dan krijg je "escort", d.w.z. dat je middenop de weg moet rijden, en er terwijl jij in die tunneel zit, er alleen verkeer in jouw richting doorkan.
Ik vond het trouwens erg leuk om te beseffen, dat zowel Arend en Elise zo'n 17 jaar geleden, als Herman en Maaike, vorig jaar, deze weg bereden hadden !
We gingen dus het park in aan de oostzijde, en verlieten het weer aan de zuidzijde, want de camping die we wilden, lag net buiten het park.
We vonden hem vrijwel meteen, want alles ligt aan deze weg nr 9. Je hebt ook 2 campgrounds IN het park, maar daar heb je dan niks, geen elektra, geen water, geen dump en.....geeen internet (en nu zit ik wel in de camper te bloggen). Er rijden ook hier gratis shuttlebussen, eentje van hier tot in het park bij het Visitor's centre, en eentje die je vandaar naar het einde van het park brengt, en die moet je nemen, want je mag er geen autorijden. ideaal dus: de camper kan gewoon hier blijven staan, en wij nemen de bus. Je kunt overal onderweg uitstappen en een wandeling maken, en er is hier veel te wandelen!
Zion dus.............ik had niet gedacht dat ik na de ervaringen met de Grand Canyon en vooral Bryce Canyon nog zo versteld kon staan; nou, dus wel, want het is weer heel anders, en ONTZETTEND mooi! Grote massieve oranje en witte rotsen; kanjers. De rivier de Virgin loopt er door. We hebben vanmiddag meteen de Riverwalk gemaakt, een niet verre en niet moeilijke wandeling over een geasfalteerd pad. We moesten daartoe wel helemaal met de shuttle naar de laatste halte. Prachtige wandeling zo langs de rivier, en nog veel bloemen ook. We merkten, dat je als je aan het einde gekomen bent, wel verder kunt maar dat je dan door de rivier moet waden, wat een groot aantal mensen (jongeren natuurlijk weer.............) deed. Vaak haalden ze dan slippers uit hun rugzak! de meesten hadden een stok bij zich; een soort bezemsteel, dat hadden we nog niet eerder gezien (je ziet wel veel wandelaars met bergstokken). Weer wat geleerd!
"Thuis" (nou, alles went,en ik noem dit met het grootste gemak thuis, merk ik; maar deze campground is wel ongcveer de slechtste die we hebben gehad: weinig ruimte , geen zeep bij de w.c.'s, douchen met een muntje (6 minuten) okay, thuis dus eerst thee en toen een glaasje wijn gedronken, zittend in het namiddagzonnetje. Wim heeft even met verbazing gekeken hoe onze buurtjes met kennelijk genoegen hun bbq gebruikten. Is blij dat ik dat niet van hem vraag........
Ik kookte, en we aten binnen: er staat te veel wind. De buschauffeur zei trouwens dat dit de eerste dag was dat de temperatuur eindelijk 's lekker was (het was aldoor nog te heet geweest), en dat dat morgen ook wel zo zou zijn, maar dat we vannacht wel extra dekens nodig zouden hebben! Nou, en zover zijn we dus. Wim is douchen en ik ga koffie maken. Gek idee, dat we vandaag over een week een campground in de buurt van het Cruise- America-wegbrengpunt moeten hebben, want we moeten de camper donderdag 8 oktober leeg en puntgaaf afleveren! Dat zal nog wat worden!
maar voorlopig genieten we dus van.........Zion (door een of andere Mormoon zo genoemd)
Ik moet nog even zeggen dat ik verscheidene mensen sms-jes stuurde, en daar geen antwoord op krijg. Ik begin te vermoeden dat die Amerikaanse telefoon niet altijd doet wat ik denk dat hij doet! Maar................naar Siberie lukt het wel!!
Els
Zion is niet ver van Bryce, relatief gezien dan, maar de weg (nr 9) die er naar toe en er doorheen loopt, is kronkelig, zeer bewerkelijk, en lijkt erg lang. er zitten twee tunnels in, en als je een grote auto (zoals wij) hebt en er door wilt, moet je 15 $ extra betalen, want dan krijg je "escort", d.w.z. dat je middenop de weg moet rijden, en er terwijl jij in die tunneel zit, er alleen verkeer in jouw richting doorkan.
Ik vond het trouwens erg leuk om te beseffen, dat zowel Arend en Elise zo'n 17 jaar geleden, als Herman en Maaike, vorig jaar, deze weg bereden hadden !
We gingen dus het park in aan de oostzijde, en verlieten het weer aan de zuidzijde, want de camping die we wilden, lag net buiten het park.
We vonden hem vrijwel meteen, want alles ligt aan deze weg nr 9. Je hebt ook 2 campgrounds IN het park, maar daar heb je dan niks, geen elektra, geen water, geen dump en.....geeen internet (en nu zit ik wel in de camper te bloggen). Er rijden ook hier gratis shuttlebussen, eentje van hier tot in het park bij het Visitor's centre, en eentje die je vandaar naar het einde van het park brengt, en die moet je nemen, want je mag er geen autorijden. ideaal dus: de camper kan gewoon hier blijven staan, en wij nemen de bus. Je kunt overal onderweg uitstappen en een wandeling maken, en er is hier veel te wandelen!
Zion dus.............ik had niet gedacht dat ik na de ervaringen met de Grand Canyon en vooral Bryce Canyon nog zo versteld kon staan; nou, dus wel, want het is weer heel anders, en ONTZETTEND mooi! Grote massieve oranje en witte rotsen; kanjers. De rivier de Virgin loopt er door. We hebben vanmiddag meteen de Riverwalk gemaakt, een niet verre en niet moeilijke wandeling over een geasfalteerd pad. We moesten daartoe wel helemaal met de shuttle naar de laatste halte. Prachtige wandeling zo langs de rivier, en nog veel bloemen ook. We merkten, dat je als je aan het einde gekomen bent, wel verder kunt maar dat je dan door de rivier moet waden, wat een groot aantal mensen (jongeren natuurlijk weer.............) deed. Vaak haalden ze dan slippers uit hun rugzak! de meesten hadden een stok bij zich; een soort bezemsteel, dat hadden we nog niet eerder gezien (je ziet wel veel wandelaars met bergstokken). Weer wat geleerd!
"Thuis" (nou, alles went,en ik noem dit met het grootste gemak thuis, merk ik; maar deze campground is wel ongcveer de slechtste die we hebben gehad: weinig ruimte , geen zeep bij de w.c.'s, douchen met een muntje (6 minuten) okay, thuis dus eerst thee en toen een glaasje wijn gedronken, zittend in het namiddagzonnetje. Wim heeft even met verbazing gekeken hoe onze buurtjes met kennelijk genoegen hun bbq gebruikten. Is blij dat ik dat niet van hem vraag........
Ik kookte, en we aten binnen: er staat te veel wind. De buschauffeur zei trouwens dat dit de eerste dag was dat de temperatuur eindelijk 's lekker was (het was aldoor nog te heet geweest), en dat dat morgen ook wel zo zou zijn, maar dat we vannacht wel extra dekens nodig zouden hebben! Nou, en zover zijn we dus. Wim is douchen en ik ga koffie maken. Gek idee, dat we vandaag over een week een campground in de buurt van het Cruise- America-wegbrengpunt moeten hebben, want we moeten de camper donderdag 8 oktober leeg en puntgaaf afleveren! Dat zal nog wat worden!
maar voorlopig genieten we dus van.........Zion (door een of andere Mormoon zo genoemd)
Ik moet nog even zeggen dat ik verscheidene mensen sms-jes stuurde, en daar geen antwoord op krijg. Ik begin te vermoeden dat die Amerikaanse telefoon niet altijd doet wat ik denk dat hij doet! Maar................naar Siberie lukt het wel!!
Els
Tijd en wijn in Arizona en Utah
- Arizona hoort bij de Mountain-timezone, waar het een uur eerder is dan in Califirnia en Nevada. Vanaf de derde dag van ons verblijf hier hebben we in die zone doorgebracht. - Toen we afgelopen vrijdag tegen vijven aangekomen waren bij de Grand Canyon en ons registreerden op de camping van Grand Canyon zag ik op de klok achter de receptioniste 3.50 staan tien voor vier. Dat bleek de juiste tijd te zijn daar ter plaatse. Volgens haar hadden ze deze tijd omdat ze veel toeristen uit Nevada en California hadden en die dan niets hoefden te veranderen. - Later bleek dat Arizona niet aan Daylight Saving Time (zomertijd) doet en de omringen de staten wel. - Maar het was vreemd dat wij diezelfde ochtend, ook in Arizona, het Navajo National Monument bezocht hadden en daar wel de 'gewone' tijd hadden aangetroffen. - Ook op dat raadsel kwam een antwoord: in de Reservations (die meer dan een derde van het grondgenied van Arizona beslaan) doet men gewoon aan zomertijd.
Toen we eergisteren in Kanab boodschappen deden in een grote supermarkt, en mijn opdracht was om de wijn aan te vullen, bleek dat niet te kunnen: in Utah verkoopt een supermarkt geen wijn. In het begin van onze tocht hadden we in California en Wyoming een gewoon bij de Walmart of een andere winkel een voorraadje wijn gekocht. - Gister vroegen we aan onze campinghoudster of je dan in heel Utah geen wijn kunt krijgen. Dat kon wel, bij een State Liquor Shop. En we hadden geluk, want het Best Western Hotel bij de ingang van Bryce Canyon had een licentie voor zo'n shop. - Ze had gelijk, naast de lobby van het hotel bevond zich een afgescheiden ruimte met diverse soorten drank. De goedkoopste fles rode wijn was 10 dollar, maar die was dan ook goed volgens het hotelmeisje. - Ze had gelijk.
Vanmorgen was het berekoud. Het had veel geregend 's nachts, maar de voorspelde sneeuw was uitgebleven. De zon scheen weer, maar de snijdende wind ging door alle kleren heen. De camping ligt op 7777 voet, dat is meer dan 2100 meter. Een eind boven Saas Fee.
Zojuist in Zion National Park aangekomen. We gaan zometeen op weg met de shuttle. Het is nu half twee. Warm, mooi weer, wel nog flink wat wind.
(Deze blog had ik vanmorgen ook al geschreven, maar door een instabiel internet ging het bericht niet weg, het bleek daarna ook grotendeels verdwenen.)
Vanavond denk ik meer.
Wim
Toen we eergisteren in Kanab boodschappen deden in een grote supermarkt, en mijn opdracht was om de wijn aan te vullen, bleek dat niet te kunnen: in Utah verkoopt een supermarkt geen wijn. In het begin van onze tocht hadden we in California en Wyoming een gewoon bij de Walmart of een andere winkel een voorraadje wijn gekocht. - Gister vroegen we aan onze campinghoudster of je dan in heel Utah geen wijn kunt krijgen. Dat kon wel, bij een State Liquor Shop. En we hadden geluk, want het Best Western Hotel bij de ingang van Bryce Canyon had een licentie voor zo'n shop. - Ze had gelijk, naast de lobby van het hotel bevond zich een afgescheiden ruimte met diverse soorten drank. De goedkoopste fles rode wijn was 10 dollar, maar die was dan ook goed volgens het hotelmeisje. - Ze had gelijk.
Vanmorgen was het berekoud. Het had veel geregend 's nachts, maar de voorspelde sneeuw was uitgebleven. De zon scheen weer, maar de snijdende wind ging door alle kleren heen. De camping ligt op 7777 voet, dat is meer dan 2100 meter. Een eind boven Saas Fee.
Zojuist in Zion National Park aangekomen. We gaan zometeen op weg met de shuttle. Het is nu half twee. Warm, mooi weer, wel nog flink wat wind.
(Deze blog had ik vanmorgen ook al geschreven, maar door een instabiel internet ging het bericht niet weg, het bleek daarna ook grotendeels verdwenen.)
Vanavond denk ik meer.
Wim
dinsdag 29 september 2009
Correctie bij Grand Canyon (2)
Het probleem met aardlagen is dat ze (vaak) omhoog geduwd worden en dat ze in de loop van de tijd (altijd) afslijten door erosie, verwering. De aardlaag in het gebied van de Grand Canyon waarin resten van dinosauriers gevonden hadden kunnen worden is sinds lang ge-erodeerd. Er is daar vijfduizend voet dikte aan aardlagen verdwenen. Die lagen boven de laag die nu de bovenste is.
Mijn als verduidelijking bedoelde opmerking over de aardlaag met dinosaurier-overblijfselen was dus onjuist en had achterwege moeten blijven. De essentie van wat ik wilde zeggen blijft dezelfde.
Excuus, Wim
Mijn als verduidelijking bedoelde opmerking over de aardlaag met dinosaurier-overblijfselen was dus onjuist en had achterwege moeten blijven. De essentie van wat ik wilde zeggen blijft dezelfde.
Excuus, Wim
Bryce Canyon 2
Lieve allemaal,
Het is nu dinsdagavond, en ik zit weer in de lounge van de vliegen, want we zijn hier toch maar gebleven, gewoon omdat ik het een leuke camping vind, klein en simpel. Vanmorgen hebben we lekker bij de , ach, nu wou ik tent schrijven, nee, camper dus, gezeten. Lekker gelezen, en een was gedaan. vroeg geluncht en toen een wandeling gaan maken in Bryce Canyon. Nou, dat was heel fantastisch! Ik probeer een paar foto's erbij te doen, en die spreken dan hopelijk voor zich. (Ik zit hier trouwens vanavond niet alleen. twee mannen zitten met hun laptop te spelen, zodanig, dat ik geen stopkontakt heb, en op de accu moet werken.)
Ik laat het hier bij. morgen gaan we naar Zion. Moet ook erg mooi zijn. het is vlakbij voiorzover er hier iets vlakbij kan zijn.
Dag, tot de volgende keer!
ELS
P.S. Herman, sorry, het was Chelyabinsk!
Grand Canyon (2)
De volgorde van onze impressies en verslagjes moet de lezer(es) voor lief nemen. Dit stukje schrijf ik bij Bryce, het is een impressie die je bij, in, de Grand Canyon ervaart. Je ziet daar, in welke richting je de Canyon ook bekijkt, altijd de meestal vrijwel horizontale banden, lagen, van de rotsformaties, in de kleuren wit en diverse nuances rood. De rode en witte lagen zijn duidelijk gescheiden, de witte limestone, van marien materiaal uit een aantal in de loop der miljoenen jaren verdampte zee-en, de rode van verschillende soorten zandsteen.
- Wat je treft is je onvermogen om de tijdschaal van die rotsen te combineren met die van jezelf. Zo'n witte laag limestone, er zijn er een aantal boven elkaar, is in een paar miljoen jaar ontstaan. Het hele rotspak, vanaf het niveau waar nu de Colorado stroomt tot bovenaan, is zo'n vijfhonderdmiljoen jaar oud. OK. - De geschiedenislessen leren ons dat in diverse landen sinds ongeveer 5000 jaar geleden menselijke activiteiten merkbaar worden door schriftelijke overlevering. Alle geloven, Boeddhisme, Hindoe-isme, Joden- en Christendom zijn nog jonger. Nu gaan er in een miljoen jaar 200 van zulke perioden van 5000 jaar. Wij leven aan het eind vasn de tweehonderdste, maar er was ook een hondderddrie-ennegentiste (Lascaux) en een twee-entwintigste (weten we niets van). Dat miljoen jaar is misschien een millimeter dikte van zo'n witte band in de Grand Canyon.
- Dus waar hebben we het eigenlijk over als we de minuscule ervaring van de soort mens willen veralgemenen en toepassen op alle tijden. In de tijd van twintig dertig lagen beneden de bovenste liepen hier dinosaurussen rond, en een paar lagen daarboven, straks? Buitengewoon onwaarschijnlijk dat er mensen zullen lopen.
Els noemde de praktische shuttle-bussen al; drie lijnen, en elke lijn met een frequentie van vier bussen per uur. Die lijnen sluiten steeds goed op elkaar aan als je wilt overstappen om verder in oostelijke of westlijke richting te gaan.
Op het 'Hopi-point' keken we met een paar honderd andere toeristen naar de zonsondergang. De terugtocht was een voor de busdienst lastige logistieke opdracht. De zon is onder en het Hopi-point is een uurtje lopen verwijderd van de 'village-bus', de centrale lijn. De 'rode bus', die dit punt eens per kwartier aandoet, tot een uur na zonsondergang, heeft per bus een capaciteit van zo'n zestig passagiers. Extra bussen ingezet, maar voor ons toch queu-en. En bij de overstap opnieuw. Daarna staande een halfuurtje schommelen en met een mooie sterenhemel thuiskomen in onze 'trailer-village', die een eigen stop heeft.
Bescheiden en tevreden kijken we terug op ons korte verblijf.
Wim
- Wat je treft is je onvermogen om de tijdschaal van die rotsen te combineren met die van jezelf. Zo'n witte laag limestone, er zijn er een aantal boven elkaar, is in een paar miljoen jaar ontstaan. Het hele rotspak, vanaf het niveau waar nu de Colorado stroomt tot bovenaan, is zo'n vijfhonderdmiljoen jaar oud. OK. - De geschiedenislessen leren ons dat in diverse landen sinds ongeveer 5000 jaar geleden menselijke activiteiten merkbaar worden door schriftelijke overlevering. Alle geloven, Boeddhisme, Hindoe-isme, Joden- en Christendom zijn nog jonger. Nu gaan er in een miljoen jaar 200 van zulke perioden van 5000 jaar. Wij leven aan het eind vasn de tweehonderdste, maar er was ook een hondderddrie-ennegentiste (Lascaux) en een twee-entwintigste (weten we niets van). Dat miljoen jaar is misschien een millimeter dikte van zo'n witte band in de Grand Canyon.
- Dus waar hebben we het eigenlijk over als we de minuscule ervaring van de soort mens willen veralgemenen en toepassen op alle tijden. In de tijd van twintig dertig lagen beneden de bovenste liepen hier dinosaurussen rond, en een paar lagen daarboven, straks? Buitengewoon onwaarschijnlijk dat er mensen zullen lopen.
Els noemde de praktische shuttle-bussen al; drie lijnen, en elke lijn met een frequentie van vier bussen per uur. Die lijnen sluiten steeds goed op elkaar aan als je wilt overstappen om verder in oostelijke of westlijke richting te gaan.
Op het 'Hopi-point' keken we met een paar honderd andere toeristen naar de zonsondergang. De terugtocht was een voor de busdienst lastige logistieke opdracht. De zon is onder en het Hopi-point is een uurtje lopen verwijderd van de 'village-bus', de centrale lijn. De 'rode bus', die dit punt eens per kwartier aandoet, tot een uur na zonsondergang, heeft per bus een capaciteit van zo'n zestig passagiers. Extra bussen ingezet, maar voor ons toch queu-en. En bij de overstap opnieuw. Daarna staande een halfuurtje schommelen en met een mooie sterenhemel thuiskomen in onze 'trailer-village', die een eigen stop heeft.
Bescheiden en tevreden kijken we terug op ons korte verblijf.
Wim
Bryce Canyon
Hallo allemaal,En nu is het dinsdagochtend half 9 (hier), en nu zit ik (Els) dus in deze " lounge" met onze reislaptop. Inderdaad veel vliegen. Naast me is de laundry, en daar is een machine bezig mijn was (onze was, he, Con?) te drogen. Wel gemakkelijk hoor, overal van die wasmachines!
We waren dus drie dagen verstoken van WiFi en ook het sms-en ging niet of sporadisch. Waar een mens allemaal niet aan verslaafd kan raken!
Gisteren dus heel erg ver gereden (340 mijl, 550 km) om hier te komen. Eerst door Indianenreservaten...........het geeft je te denken dat Indianen in zulke verschrikkelijk woeste en onherbergzame gebieden (moeten?) leven. Je ziet veel van die bouwvallige kraampjes aan de weg met " Indian jewelry" met Amerikaanse vlaggetjes. Amerikaans....ja, gewoon Amerikanen zijn het. Wanneer zou er nou es een Indiaan hoog in de politiek terecht komen? Dienen deze jongens ook in Irak, in Afghanistan? Gaan ze ook wel naar Universiteiten? Ik durfde eigenlijk niet goed te vragen op wie ze hadden gestemd.Is Obama ook goed voor deze mensen? Als Nederlander sta je (nee, laat ik voor mezelf spreken stond ik )er nooit bij stil dat Amerika niet alleen negers en blanken heeft, maar ook Indianen. En zij (die indianen) waren er eerst, nietwaar?Wat een problemen!
Maar wij zijn nu lekker toerist in Bryce Canyon. Ik denk wel dat we verhuizen naar een andere camping , eentje die dichter bij het park zelf is, en waar internet "gewoon"(haha, gewoon!) in de camper zelf available is. Campings genoeg. We gaan vandaag ook na de was en het blog, een wandeling maken, die de mooiste drie-mijl-wandeling ter wereld heet te zijn. Gisteren hebben we al direct na registeren op deze camping, meteen een kijkje genomen in het park, dat heel langgerekt is (18 mijl meen ik). eerst helemaal naar het eind gereden, en vandaar af weer terug, steeds uitstappend bij alle viewpoints. Fantastisch, wat is dit mooi. Misschien is het landschap wel mooier dan in de Grand Canyon, waarschijnlijk door het toch kleinschaligere maar vrnl doordat hier veel meer loofbomen staan, die hun prachtige herfstkleuren tonen. Indian summer hier! Als er alleen dennen en den-achtigen staan, zie je daar minder van. Zoals in Yellowstone en de Grand Canyon.
De shuttle-bus, zoals die in de Grand Canyon zo ontzettend handig en gestroomlijnd iedereen ter plekke brengt. en die hier ook rijdt, is sinds gisteren niet meer in de running; (het seizoen is bijna afgelopen)dat betekent wel dat we alles per RV moeten doen. Lastig? Ach ja, maar overal is parking space genoeg, en alles went.
Gisteravond om 9.15 (we waren net binnen na Wim's bloggen en mijn douche) werden we ineens gebeld door Herman, uit Cheyriabinsk (ik doe de spelling uit mijn hoofd, is dus ws niet juist; ik kijk het na!)...........dat was een verrassing! Bij hem is het precies 12 uur vroeger dan hier. Hij maakt het goed; moet nog heel wat reizen deze week, langs andere programmeurs die voor Seagull werken, oa Jekaterinenburg. Afstanden lijken niet meer te tellen!
En nu stopt de droger, en stop ik ook.
Tot de volgende keer!
ELS
We waren dus drie dagen verstoken van WiFi en ook het sms-en ging niet of sporadisch. Waar een mens allemaal niet aan verslaafd kan raken!
Gisteren dus heel erg ver gereden (340 mijl, 550 km) om hier te komen. Eerst door Indianenreservaten...........het geeft je te denken dat Indianen in zulke verschrikkelijk woeste en onherbergzame gebieden (moeten?) leven. Je ziet veel van die bouwvallige kraampjes aan de weg met " Indian jewelry" met Amerikaanse vlaggetjes. Amerikaans....ja, gewoon Amerikanen zijn het. Wanneer zou er nou es een Indiaan hoog in de politiek terecht komen? Dienen deze jongens ook in Irak, in Afghanistan? Gaan ze ook wel naar Universiteiten? Ik durfde eigenlijk niet goed te vragen op wie ze hadden gestemd.Is Obama ook goed voor deze mensen? Als Nederlander sta je (nee, laat ik voor mezelf spreken stond ik )er nooit bij stil dat Amerika niet alleen negers en blanken heeft, maar ook Indianen. En zij (die indianen) waren er eerst, nietwaar?Wat een problemen!
Maar wij zijn nu lekker toerist in Bryce Canyon. Ik denk wel dat we verhuizen naar een andere camping , eentje die dichter bij het park zelf is, en waar internet "gewoon"(haha, gewoon!) in de camper zelf available is. Campings genoeg. We gaan vandaag ook na de was en het blog, een wandeling maken, die de mooiste drie-mijl-wandeling ter wereld heet te zijn. Gisteren hebben we al direct na registeren op deze camping, meteen een kijkje genomen in het park, dat heel langgerekt is (18 mijl meen ik). eerst helemaal naar het eind gereden, en vandaar af weer terug, steeds uitstappend bij alle viewpoints. Fantastisch, wat is dit mooi. Misschien is het landschap wel mooier dan in de Grand Canyon, waarschijnlijk door het toch kleinschaligere maar vrnl doordat hier veel meer loofbomen staan, die hun prachtige herfstkleuren tonen. Indian summer hier! Als er alleen dennen en den-achtigen staan, zie je daar minder van. Zoals in Yellowstone en de Grand Canyon.
De shuttle-bus, zoals die in de Grand Canyon zo ontzettend handig en gestroomlijnd iedereen ter plekke brengt. en die hier ook rijdt, is sinds gisteren niet meer in de running; (het seizoen is bijna afgelopen)dat betekent wel dat we alles per RV moeten doen. Lastig? Ach ja, maar overal is parking space genoeg, en alles went.
Gisteravond om 9.15 (we waren net binnen na Wim's bloggen en mijn douche) werden we ineens gebeld door Herman, uit Cheyriabinsk (ik doe de spelling uit mijn hoofd, is dus ws niet juist; ik kijk het na!)...........dat was een verrassing! Bij hem is het precies 12 uur vroeger dan hier. Hij maakt het goed; moet nog heel wat reizen deze week, langs andere programmeurs die voor Seagull werken, oa Jekaterinenburg. Afstanden lijken niet meer te tellen!
En nu stopt de droger, en stop ik ook.
Tot de volgende keer!
ELS
maandag 28 september 2009
Grand Canyon
Na de Navajo's zijn we drie dagen bij de Grand Canyon geweest. We hebben er gewandeld, hebben de schaal van de mijl-diepe en meer dan tien mijl brede canyon niet goed kunnen bevatten. Verbaasd gekeken naar de rotsformaties en hun kleuren. Het heeft weinig zin hier in algemene termen veel over te zeggen. We waren tevreden over de congruentie van wat we verwacht hadden te zien en wat we zagen.
- Er zijn allerlei trails, waarvan we er een paar gelopen hebben. De eenvoudige en vrijwel horizontale rim-trail met prachtige uitzichten hebben we gedaan, en ook het bovenste stuk van de Bright Angel trail. Dat pad kun je tot helemaal beneden wandelen, dat is een dagreis, en je komt dezelfde dag niet weer boven. Je kunt halverwege naar beneden gaan, daar overnachten (kamperen) en de volgende dag naar boven klimmen, een kleine kilometer (dat hebben Arend en Elise een jaar of 15 geleden gedaan). Je kunt gaan tot three mile resthouse, 600 meter dalen en daarna weer klimmen, daar staat een uur of zeven voor. En je kunt, zoals wij en vele anderen deden slechts gaan tot one and a half mile resthouse, dat is 350 meter dalen en klimmen, waar je gemiddeld twee-en-half uur over doet. Heel bevredigend.
We staan nu op een camping bij Bryce Canyon. De WiFi werkt er alleen in een soort lounge, niet op het kampeerterrein. In dat vertrekje zit ik nu een beetje ongemakkelijk vliegen van me af te slaan. We proberen morgen de blog bij te werken.
Els komt juist gedoucht binnen. Ze wil nu nu niet schrijven; de lounge gaat zometeen dicht.
Tot morgen dus,
Wim
- Er zijn allerlei trails, waarvan we er een paar gelopen hebben. De eenvoudige en vrijwel horizontale rim-trail met prachtige uitzichten hebben we gedaan, en ook het bovenste stuk van de Bright Angel trail. Dat pad kun je tot helemaal beneden wandelen, dat is een dagreis, en je komt dezelfde dag niet weer boven. Je kunt halverwege naar beneden gaan, daar overnachten (kamperen) en de volgende dag naar boven klimmen, een kleine kilometer (dat hebben Arend en Elise een jaar of 15 geleden gedaan). Je kunt gaan tot three mile resthouse, 600 meter dalen en daarna weer klimmen, daar staat een uur of zeven voor. En je kunt, zoals wij en vele anderen deden slechts gaan tot one and a half mile resthouse, dat is 350 meter dalen en klimmen, waar je gemiddeld twee-en-half uur over doet. Heel bevredigend.
We staan nu op een camping bij Bryce Canyon. De WiFi werkt er alleen in een soort lounge, niet op het kampeerterrein. In dat vertrekje zit ik nu een beetje ongemakkelijk vliegen van me af te slaan. We proberen morgen de blog bij te werken.
Els komt juist gedoucht binnen. Ze wil nu nu niet schrijven; de lounge gaat zometeen dicht.
Tot morgen dus,
Wim
Tusen de Navajo's
22-24 september
Er is een supermarkt in ons dorpje Goulding. De supermarkt is echt en Els werkte er haar boodschappenlijst af terwijl ik vegeefs naar wijn zocht. Maar het dorpje is het niet, echt. Je hebt in dit hele gebied, de Navajo reservation, geen plaatsen, dorpen, vlekken of buurtschappen zoals wij die kennen. Soms zijn er wat huisjes, soms wat hutjes, soms is er zomaar een huis of zomaar een hutje. Grotere plaatsen, die op de kaart stadjes lijken, zijn niets anders dan wat meer huizen bij elkaar op een wat grotere oppervlakte. Huizen met twee verdiepingen hebben we, buiten het half in de berg gebouwde appartementenhotel van Goulding niet gezien. Goulding was een man die in de twintiger jaren van de vorige eeuw een goede band had met de Navajo's. Hij handelde met ze, respecteerde ze en werd een ikoon. Ook onze camping heette Goulding. Het personeel was Navajo, wat voor ons nuttig was toen we wilden weten of er een camping was in Tuba City. Onze boekjes spraken elkaar tegen. Hoewel die plaats zo'n 90 mijl verderop ligt wist de indiaanse receptioniste het antwoord meteen: nee. We kregen de indruk dat Navajo's geen campings organiseren behalve de onze.
- Aan de wegen door het gebied -dat zijn er betrekkelijk weinig, het is er ruig en onherbergzaam- zie je om de paar mijl op een meter of dertig van de straat een kraam, hut, optrekje, waar de voorbijrijdende auto kan stoppen en door Navajo's gemaakte sieraden, 'jewellery' kan kopen. Soms kun je er een afspraak maken om met een jeep naar een Navajo-heiligdom te gaan.
Hoewel Goulding wel een prettige camping was gaf het gedoe met en de beloofde inhoud van de georganiseerde tours naar heiligdommen en John Wayne-country ons het gevoel dat het allemaal meer folklore was dan substance. We hebben geen van de tours gemaakt, dus weten het niet zeker. Om, voordat we het uitgestrekte Navajo-gebied verlieten, toch iets te weten te komen over de Navajo's (en de Hopi's, en andere stammen die er ook zijn), hebben we op onze laatste dag in dat gebied het nationale Navajo Monument bezocht.
Dat bezoek was een in zoverre een succes dat we er voor ons gevoel echt iets geleerd hebben. Onze vrouwelijke Navajo-gids was authentiek, echt, zich niet bewust van quasi-dingen. Ze was niet dom, niet slim, ze was solide. Ze sprak matig Engels, maar op den duur konden we haar goed volgen. We liepen met haar een pad vanwaar je een uitzicht had op het Nationale monument Betatakin, dat tot 1300 bewoond was geweest door de 'Puebloan' voorouders van indianenstammen. Omstreeks 1300 werd het gebied vanwege langdurige droogte verlaten. Achttien stammen, waaronder de Navajos's, zeggen dat het hun voorouders waren. We hoorden en zagen iets over de landbouwgeschiedenis en de huizenbouw (in naar een kant open grote spelonken). Maar wat we echt interessant vonden was wat ze vertelde en de manier waarop ze dat deed, over de struiken en bomen die we zagen. Een van haar vier paarden had veertien dagen geleden iets aan zijn been gekregen. Haar moeder zei toen tegen haar dat ze die en die schors of dat en dat blad (ik ben de details bergeten) moest koken en op de wond doen. Prima advies, de wond was snel genezen en het paard liep weer als voorheen. Scheelde haar een reis naar de vet in Tuba City. Ik ben veel van wat ze min of meer terloops vertelde vergeten. Haar moeder werd daarbij nog een paar keer genoemd. Sap uit de wortels (?) van de de yucca was goed om er je haar mee te wassen (voor haar persoonlijk overigens niet, omdat zij er allergisch voor was; zij moest daarom de smalbladige yucca nemen), hars van de juniperus (bepaalde soort) was goed om op een wond te smeren (ze liet ons de hars zien, heel kleverig natuurlijk, ik heb die gebruikt voor een sneetje in mijn hand (maar de hansaplast niet verwijderd). Pitten van een bepaalde juniperus (ze liet ze zien) kon je gebruiken om snoeren mee te maken, maar ook voor .. ik weet het niet meer. Veel van wat ze vertelde kwam allemaal min of meer toevallig aan de orde, doordat iemand iets vroeg, of doordat een zoogdier zijn uitwerpselen had achtergelaten. - Toen iemand na afloop van de wandeling aan haar vroeg of alles wat ze verteld had ook bekend was zei ze dat we alles in de boeken konden vinden. Maar ook dat het door sommige ouderen uit haar buurt niet goed gevonden werd om alles maar aan iedereen vertellen. Tja, zei ze, je kunt het nu allemaal op het internet vinden, dus veel geheims is er niet meer.
Van zo'n Navajo Reservation, waar geloof ik de Navajo's het voor het zeggen hebben, maar waar geen enkel perspectief lijkt te zijn op een natuurlijke ontwikkeling, word je een beetje treurig. Ik zou niet weten hoe het wel moest, en er zijn wel wat positieve kantjes. Er zijn scholen, schoolbussen verzamelen de kinderen van hun ge-isoleerde woonsteden. Op school leren de meisjes praktische dingen: textiele handwerken, weven voor het toerisme (zodat Els' Navajo-fleece niet meer uit Alaska hoeft te komen). Zulke dingen.
In het museumpje in Goulding zat een gezette indiaanse bij de kassa die eigenlijk geen kassa was: er was geen entree, maar je kon een vrijwillige bijdrage in een busje doen, waar ze de (vele) bezoekers zo nu en dan op wees. Ze had prachtig lang zwart haar, dat ze, gelijk Lorelei, aan een stuk door aan het kammen was. Uit nieuwsgierigheid vroeg ik haar, haar Engels was matig, wat ze thuis sprak, en wat de kinderen op school leerden. Er bleek een soortgelijke situatie te heersen als bij ons op het Friese platteland (en andere plattelanden): de kinderen spreken thuis alleen Navajo, maar de taal op school is Engels.
We (ik bedoel Els en ik) weten nog steeds niets van wat de Navajo's echt belangrijk vinden, en ook niet hoe ze in de praktijk van het gezin en de 'commune' (?) leven. We hebben naar van alles niet ge-informeerd, hoewel we er wel benieuwd naar waren. Moeten de indianen gewoon in dienst, en moeten hun vlechten (dieze niet altijd maar toch vrij vaak hebben) er dan af? Hebben ze allemaal op Obama gestemd?
Maar als er Navajo's zijn zoals onze gids in het Nationaal Monument moet dat betekenen dat relativeringsvermogen en het hebben van een open mind bij hen niet (altijd) wordt veroordeeld.
En je zegt Navaho, niet Navajo.
Wim
Er is een supermarkt in ons dorpje Goulding. De supermarkt is echt en Els werkte er haar boodschappenlijst af terwijl ik vegeefs naar wijn zocht. Maar het dorpje is het niet, echt. Je hebt in dit hele gebied, de Navajo reservation, geen plaatsen, dorpen, vlekken of buurtschappen zoals wij die kennen. Soms zijn er wat huisjes, soms wat hutjes, soms is er zomaar een huis of zomaar een hutje. Grotere plaatsen, die op de kaart stadjes lijken, zijn niets anders dan wat meer huizen bij elkaar op een wat grotere oppervlakte. Huizen met twee verdiepingen hebben we, buiten het half in de berg gebouwde appartementenhotel van Goulding niet gezien. Goulding was een man die in de twintiger jaren van de vorige eeuw een goede band had met de Navajo's. Hij handelde met ze, respecteerde ze en werd een ikoon. Ook onze camping heette Goulding. Het personeel was Navajo, wat voor ons nuttig was toen we wilden weten of er een camping was in Tuba City. Onze boekjes spraken elkaar tegen. Hoewel die plaats zo'n 90 mijl verderop ligt wist de indiaanse receptioniste het antwoord meteen: nee. We kregen de indruk dat Navajo's geen campings organiseren behalve de onze.
- Aan de wegen door het gebied -dat zijn er betrekkelijk weinig, het is er ruig en onherbergzaam- zie je om de paar mijl op een meter of dertig van de straat een kraam, hut, optrekje, waar de voorbijrijdende auto kan stoppen en door Navajo's gemaakte sieraden, 'jewellery' kan kopen. Soms kun je er een afspraak maken om met een jeep naar een Navajo-heiligdom te gaan.
Hoewel Goulding wel een prettige camping was gaf het gedoe met en de beloofde inhoud van de georganiseerde tours naar heiligdommen en John Wayne-country ons het gevoel dat het allemaal meer folklore was dan substance. We hebben geen van de tours gemaakt, dus weten het niet zeker. Om, voordat we het uitgestrekte Navajo-gebied verlieten, toch iets te weten te komen over de Navajo's (en de Hopi's, en andere stammen die er ook zijn), hebben we op onze laatste dag in dat gebied het nationale Navajo Monument bezocht.
Dat bezoek was een in zoverre een succes dat we er voor ons gevoel echt iets geleerd hebben. Onze vrouwelijke Navajo-gids was authentiek, echt, zich niet bewust van quasi-dingen. Ze was niet dom, niet slim, ze was solide. Ze sprak matig Engels, maar op den duur konden we haar goed volgen. We liepen met haar een pad vanwaar je een uitzicht had op het Nationale monument Betatakin, dat tot 1300 bewoond was geweest door de 'Puebloan' voorouders van indianenstammen. Omstreeks 1300 werd het gebied vanwege langdurige droogte verlaten. Achttien stammen, waaronder de Navajos's, zeggen dat het hun voorouders waren. We hoorden en zagen iets over de landbouwgeschiedenis en de huizenbouw (in naar een kant open grote spelonken). Maar wat we echt interessant vonden was wat ze vertelde en de manier waarop ze dat deed, over de struiken en bomen die we zagen. Een van haar vier paarden had veertien dagen geleden iets aan zijn been gekregen. Haar moeder zei toen tegen haar dat ze die en die schors of dat en dat blad (ik ben de details bergeten) moest koken en op de wond doen. Prima advies, de wond was snel genezen en het paard liep weer als voorheen. Scheelde haar een reis naar de vet in Tuba City. Ik ben veel van wat ze min of meer terloops vertelde vergeten. Haar moeder werd daarbij nog een paar keer genoemd. Sap uit de wortels (?) van de de yucca was goed om er je haar mee te wassen (voor haar persoonlijk overigens niet, omdat zij er allergisch voor was; zij moest daarom de smalbladige yucca nemen), hars van de juniperus (bepaalde soort) was goed om op een wond te smeren (ze liet ons de hars zien, heel kleverig natuurlijk, ik heb die gebruikt voor een sneetje in mijn hand (maar de hansaplast niet verwijderd). Pitten van een bepaalde juniperus (ze liet ze zien) kon je gebruiken om snoeren mee te maken, maar ook voor .. ik weet het niet meer. Veel van wat ze vertelde kwam allemaal min of meer toevallig aan de orde, doordat iemand iets vroeg, of doordat een zoogdier zijn uitwerpselen had achtergelaten. - Toen iemand na afloop van de wandeling aan haar vroeg of alles wat ze verteld had ook bekend was zei ze dat we alles in de boeken konden vinden. Maar ook dat het door sommige ouderen uit haar buurt niet goed gevonden werd om alles maar aan iedereen vertellen. Tja, zei ze, je kunt het nu allemaal op het internet vinden, dus veel geheims is er niet meer.
Van zo'n Navajo Reservation, waar geloof ik de Navajo's het voor het zeggen hebben, maar waar geen enkel perspectief lijkt te zijn op een natuurlijke ontwikkeling, word je een beetje treurig. Ik zou niet weten hoe het wel moest, en er zijn wel wat positieve kantjes. Er zijn scholen, schoolbussen verzamelen de kinderen van hun ge-isoleerde woonsteden. Op school leren de meisjes praktische dingen: textiele handwerken, weven voor het toerisme (zodat Els' Navajo-fleece niet meer uit Alaska hoeft te komen). Zulke dingen.
In het museumpje in Goulding zat een gezette indiaanse bij de kassa die eigenlijk geen kassa was: er was geen entree, maar je kon een vrijwillige bijdrage in een busje doen, waar ze de (vele) bezoekers zo nu en dan op wees. Ze had prachtig lang zwart haar, dat ze, gelijk Lorelei, aan een stuk door aan het kammen was. Uit nieuwsgierigheid vroeg ik haar, haar Engels was matig, wat ze thuis sprak, en wat de kinderen op school leerden. Er bleek een soortgelijke situatie te heersen als bij ons op het Friese platteland (en andere plattelanden): de kinderen spreken thuis alleen Navajo, maar de taal op school is Engels.
We (ik bedoel Els en ik) weten nog steeds niets van wat de Navajo's echt belangrijk vinden, en ook niet hoe ze in de praktijk van het gezin en de 'commune' (?) leven. We hebben naar van alles niet ge-informeerd, hoewel we er wel benieuwd naar waren. Moeten de indianen gewoon in dienst, en moeten hun vlechten (dieze niet altijd maar toch vrij vaak hebben) er dan af? Hebben ze allemaal op Obama gestemd?
Maar als er Navajo's zijn zoals onze gids in het Nationaal Monument moet dat betekenen dat relativeringsvermogen en het hebben van een open mind bij hen niet (altijd) wordt veroordeeld.
En je zegt Navaho, niet Navajo.
Wim
donderdag 24 september 2009
uitrusten, webwijs worden
donderdag 24 september.
Op de camping in het Navajo-reservaat gebleven. Weinig gedaan. Wat gewandeld, museumpje bezocht, daar onder meer een lijstje gekocht van 75 films die hier zijn opgenomen. Herman en Arend vinden dat misschien interessant. Gelezen, kaart bestudeerd.
Plaats gereserveerd op camping in het Grand Canyon park voor zaterdag en zondag; gisteren lukte dat niet: iedereen wil daar kennelijk heen, ook al is het eind september. Vanmorgen vroeg bleek er een plaats opengevallen. Mogelijk hebben we daar geen bereik of hebben ze daar geen WiFi. Dan ligt de blog even plat.
Een opmerking voor volgers en anderen die reacties geven: wij zijn niet erg blogwise en weten niet of onze reactie, die we soms op een reactie zouden willen geven, ook overkomt. Ik weet eigenlijk ook niet of iedereen ieders reactie kan lezen. Bij het opzetten van de blog zullen we daarover misschien iets ingevuld hebben. Ik heb zojuist uitvoerig gereageerd op een bijbelse opmerking van Anne C. Els wil soms ook reageren op een opmerking, maar doet het niet omdat ze denkt dat dat niet bij de reagent terechtkomt. We hadden het aan Herman kunnen vragen die al eerder goede adviezen (en een routekaart) gaf, maar die is tien dagen naar Siberi-e. Hans of Anne C, kunnen jullie uitkomst geven?
Tot het volgende contact,
Wim
Op de camping in het Navajo-reservaat gebleven. Weinig gedaan. Wat gewandeld, museumpje bezocht, daar onder meer een lijstje gekocht van 75 films die hier zijn opgenomen. Herman en Arend vinden dat misschien interessant. Gelezen, kaart bestudeerd.
Plaats gereserveerd op camping in het Grand Canyon park voor zaterdag en zondag; gisteren lukte dat niet: iedereen wil daar kennelijk heen, ook al is het eind september. Vanmorgen vroeg bleek er een plaats opengevallen. Mogelijk hebben we daar geen bereik of hebben ze daar geen WiFi. Dan ligt de blog even plat.
Een opmerking voor volgers en anderen die reacties geven: wij zijn niet erg blogwise en weten niet of onze reactie, die we soms op een reactie zouden willen geven, ook overkomt. Ik weet eigenlijk ook niet of iedereen ieders reactie kan lezen. Bij het opzetten van de blog zullen we daarover misschien iets ingevuld hebben. Ik heb zojuist uitvoerig gereageerd op een bijbelse opmerking van Anne C. Els wil soms ook reageren op een opmerking, maar doet het niet omdat ze denkt dat dat niet bij de reagent terechtkomt. We hadden het aan Herman kunnen vragen die al eerder goede adviezen (en een routekaart) gaf, maar die is tien dagen naar Siberi-e. Hans of Anne C, kunnen jullie uitkomst geven?
Tot het volgende contact,
Wim
Monument Valley, plaats: laundry
Omdat we besloten hebben hier nog een dag te blijven (dat had nog wat voeten in aarde, want we moesten verhuizen, want onze plaats was besproken, maar goed, dat is allemaal gelukt) dacht ik dat het handig zou zijn dan maar meteen de was te doen, en wel nu meteen, nu de laundry leeg en verlaten is, en ik een keuze heb tussen 7 grote wasmachines en 8 drogers!!!! Je blijft nu eenmaal het huisvrouwtje, hè, en de vuile was puilde het door ons daartoe bestemde kastje uit!
Dus, mijn twee wasmachines draaien volop en aangezien je er bij moet blijven, en hier ter verstrooiing een computer staat, gebruik ik die maar meteen om wat te bloggen.
Het is allemaal rood hier; de bergen rondom ons, de grond, of het nou steen of zand is, het is allemaal rood. je kunt je dus voorstellen dat ook onze campervloer al aardig die kleur gaat aannemen! Dus: er moet ook worden GEVEEGD.........daartoe hebben we zo'n ullig vegertje gekregen. 't Is wel sprookjesachtig, deze omgeving. Toen we vanmorgen opstonden (en ja.Wim vertelde van mijn mooie Indiaansachtige fleece, die ik gisteren kocht: nou, die deed al aardig dienst vannacht, want wat koelt het hier af!!!!) was die opgaande zon echt prachtig, zoals die langs de rotsen streek. Foto dus!!! (Een bijbels landschap, Anne!)
We zullen vandaag verder de kar niet gebruiken, want als de was klaar is, gaan we te voet de boel verkennen. Afstanden zijn ontzettend groot ; dat valt steeds weer op. De campground ligt wat hoger, maar beneden aan de weg is een soort nederzetting, met winkel, kerk (!), museum, huis van John Wayne, Lodge, restaurantje, en nog verderop is de ingang van Monument valley, met visitor's centre. En alles is rood.
Ik weet eigenlijk niet of ik er zo happig op ben om Monument valley in te gaan; je kunt van hier al zoveel van die rare rotsformaties zien, dat ik geen behoefte heb aan meer. Wim geloof ik ook niet, dus je hebt wel kans, dat we dat dus gewoon niet doen.
Herman vertrekt morgen voor ruim een week naar een heel erg ver oord, in het Russische, met als tussenstop een dagje toerist zijn in Moskou.
Zo, de 1e machine "van" mij is met de " final spin" bezig, dus ik zal dit bericht beeindigen.
Elise, heb je nog geprobeerd ons huis in Velp te bellen? We hoorden van onze buurvrouw (per e-mail) dat op de één of andere manier p.o. onze telefoon is afgesloten. Blijf je het proberen?
Veel groetjes allemaal,
ELS
Dus, mijn twee wasmachines draaien volop en aangezien je er bij moet blijven, en hier ter verstrooiing een computer staat, gebruik ik die maar meteen om wat te bloggen.
Het is allemaal rood hier; de bergen rondom ons, de grond, of het nou steen of zand is, het is allemaal rood. je kunt je dus voorstellen dat ook onze campervloer al aardig die kleur gaat aannemen! Dus: er moet ook worden GEVEEGD.........daartoe hebben we zo'n ullig vegertje gekregen. 't Is wel sprookjesachtig, deze omgeving. Toen we vanmorgen opstonden (en ja.Wim vertelde van mijn mooie Indiaansachtige fleece, die ik gisteren kocht: nou, die deed al aardig dienst vannacht, want wat koelt het hier af!!!!) was die opgaande zon echt prachtig, zoals die langs de rotsen streek. Foto dus!!! (Een bijbels landschap, Anne!)
We zullen vandaag verder de kar niet gebruiken, want als de was klaar is, gaan we te voet de boel verkennen. Afstanden zijn ontzettend groot ; dat valt steeds weer op. De campground ligt wat hoger, maar beneden aan de weg is een soort nederzetting, met winkel, kerk (!), museum, huis van John Wayne, Lodge, restaurantje, en nog verderop is de ingang van Monument valley, met visitor's centre. En alles is rood.
Ik weet eigenlijk niet of ik er zo happig op ben om Monument valley in te gaan; je kunt van hier al zoveel van die rare rotsformaties zien, dat ik geen behoefte heb aan meer. Wim geloof ik ook niet, dus je hebt wel kans, dat we dat dus gewoon niet doen.
Herman vertrekt morgen voor ruim een week naar een heel erg ver oord, in het Russische, met als tussenstop een dagje toerist zijn in Moskou.
Zo, de 1e machine "van" mij is met de " final spin" bezig, dus ik zal dit bericht beeindigen.
Elise, heb je nog geprobeerd ons huis in Velp te bellen? We hoorden van onze buurvrouw (per e-mail) dat op de één of andere manier p.o. onze telefoon is afgesloten. Blijf je het proberen?
Veel groetjes allemaal,
ELS
De Owachomo brug
Owachomo
De drie hiervoor genoemde bruggen werden na de 'ontdekking' President, Senator en Congressman genoemd. Daarna kregen ze vanuit 'explorer groups' de namen Augusta, Caroline en Edwin. Toen het park een ruimere functie kreeg om 'Puebloan structures' te conserveren, kregen ze de Hopi-namen Sipapu, Kachina en Owachomo.
woensdag 23 september 2009
Natural bridges
woensdag 23 september 2009
We staan nu op een camping in Monument Valley. Dat is geen vallei, maar een enigszins golvende vlakte, waarin (of waarop) enorme ge-isoleerde steenklompen, roodgekleurde rotsen, staan. Vanavond draaien ze hier in een soort theater ergens op het terrein een film met John Wayne "Stagecoach" hier in 1939 opgenomen. Clint Eastwoood speelde hier, en een deel van Back to the future werd hier opgenomen. Dit gebied is voor velen het symbool van het Westen, iedereen heeft er wel eens een plaatje van gezien.
- De camping staat in een uitgestrekt Indianenreservaat, en in de registration office werken mensen die er wel een beetje uitzien zoals je je Indianen voorstelt. Al is hun huid eigenlijk niet rood, althans veel minder dan het zand en de rotsen hier. Els heeft bij hen een mooi Indiaans fleece gekocht. Desgevraagd bleek het in Alaska gefabriceerd te zijn. OK, prima.
- Onze activiteit vandaag was het bezoeken van het nationale monument Natural bridges. Topologisch zijn dat dezelfde dingen als Arches, maar hun wording is principieel anders. Arches bouwen zich als het ware zelf op in een geologisch proces waarbij sommige gesteenten sneller eroderen dan andere. Natural bridges ontstaan doordat stromend water aan het werk is en gaten in rotsen slijpen die er als ze heel groot worden als bruggen uitzien. De naamgeving is suggestief, slaat nergens op.
- Er was een uitstekend geplaveide negen mijl lange rondweg langs drie bruggen. In de buurt van elke brug een parkeerplaats en een viewpoint, maar ook een pad naar de brug toe, met een lengte van een paar honderd meter tot een kleine mijl en met een hoogteverschil van tussen de honderd en tweehonderd meter. Het terrein is niet echt wandelvriendelijk maar wel uitdagend. De toerist wordt geholpen doordat de allermoeilijkste stukken een beetje aan hem zijn aangepast. Een beetje, want je loopt zo nu en dan over vriendelijk bollende maar geen houvast gevende rotsen langs onvriendelijke diepten. Geen railingen. Behalve hier en daar een uitgehakte trede en een keer een stalen trap, was er ook een keer een ladder van dat krommige onvergankelijke hout dat in dit gebied van een boom overblijft als hij het eindelijk opgeeft. Els vond die ladder net iets te griezelig maar ik vond het wel een goede grap om in dat rotsgebied een houten laddder te gebruiken. Hij zag er uit zoals Anton Pieck of Martin Toonder ze tekenen (tekenden), maar als je hem vastpakte voelde hij solide aan. - We vonden de Natural bridges leuk om te zien en plezierig om naar toe te wandelen. Het lopen langs die voorgebakken routes is natuurlijk wel een uiterst toeristische bezigheid. Leve het toerisme.
De wegen hiernaartoe waren minder makkelijk dan anders. Haarspeldbochten in gravelwegen waar je met zware of buitenmaatse auto's niet langs mocht. We sloegen waarschuwingen hierover, en over 10% hellingen, in de wind omdat we anders een 60 mijl langere weg moesten nemen. Het ging soms uiterst langzaam, je mocht hier en daar niet sneller dan 5 mijl en dat was een terechte opdracht. - Maar een omweg van 60 mijl had langer geduurd, en was ook saaier geweest. De auto houdt zich goed.
Morgen kunnen we van hier uit een tour maken met een Indiaanse gids. Met een touringcarretje plaatsen bezoeken, uitstappen, foto's maken, instappen. Naar onder andere John Wayne's filmgebied. Onze (Indiaanse?) zegsman vond dat laatste gebied erg bijzonder. - Ik denk dat we op eigen kracht gaan.
Els ligt op een (eeejn) oor.
Wim
P.S. Het plaatje hierboven haalde ik van het internet; het blijkt heel onscherp, maar ik kan het niet wegkrijgen. Ik probeer een andere afbeelding, hoop dat die beter is.
Gedaan; ook niet best. Ik laat het zo. Het is nu half zeven 's ochtends bij jullie, half elf 's avonds hier.
Mijn 'welterusten, slaapwel!' is op te vatten als 'goeiemorgen, goed geslapen?'
dinsdag 22 september 2009
MOAB vanuit winkelend en snuffelend oogpunt
Nou, 't was leuk; ik heb me enorm geamuseerd; wat kleine dingetjes gekocht hier en daar. Ik was met taxi heen, die niet 10 maar 15 dollar kostte, ( en toen dacht ik meteen al, miepig als ik ben, dat doe ik geen tweede keer, ik ga wel lopen). Enorme tweedehandsboekwinkel, met de pockets niet " gewoon" in de kast, maar in nette stapeltjes, wel op alfabet, en heel veel souvenirachtige winkels en winkeltjes; ergens koffie gedronken met een gemberpumpkincake, en na twee uur teruggegaan. Het was erg ver, ik denk vier-en-halve mijl, en langs een hete, vrij drukke maar wel brede weg. Dus: ik was blij dat ik "thuis" was! Ik had brood gekocht ook, dus we aten laat en daarna nam ik een hele lange hele lekkere douche. En nu de verdiende rust!!!
Dag!
ELS
Dag!
ELS
Moab (2)
Els is naar Moab, winkelen. Openbaar vervoer is hier niet, dus is ze met een taxi, tien dollar. Ik wilde haar wel brengen en halen, maar ze wou de camper liever hier laten, niet eerst de spullen allemaal hoeven vastzetten, electra en water afhooken, al dat gedoe; ze wou gewoon even weg. Hoe ze terug komt weet ik niet, ze had wel zin om terug te lopen, wat denk ik gauw een uurtje kost, onder een brandende zon. Vannacht was het 2 graden Celcius, het wordt 30plus.
We hebben nu tien volle dagen in de camper gebivakkeerd, plus de vrijdagavond van het afreizen. In die tijd hebben we 1774 mijl (2838 km.) gereden op 152 gallon (574 liter) loodvrije benzine. Een Amerikaanse gallon is 3,78 liter, zo'n driekwart liter minder dan een Engelse. Het verbruik is dus 11,6 gallon per mijl of 4,97 kilometer per liter. Dat schijnt gunstig te zijn, want de boeken voorspellen een verbruik van tussen de 3 en 5 liter liter per kilometer. De prijs aan de pomp voor een gallon varieert. In San Francisco zag ik bedragen van boven de 3 dollar per gallon; wij betaalden steeds tussen de 2,60 en 2,70 dollar per gallon. Ik ben erg bang om zonder benzine te komen staan, en tank daarom altijd al als de benzinemeter tussen half en kwart vol staat. Tot nu toe vonden we heel makkelijk benzinestations.
Over deze blog: daar hoort natuurlijk eigenlijk geen zondagochtendlijke mormonenmeditatie in, en ik zou die als lezer ook overslaan. Maar omdat de common-sense-psychologie van die tekst dezelfde was als die van de preken van mijn vrijzinnig hervormde vader kon ik het citeren niet laten.
Nog iets over de verbazend ruime congres-hal van de mormonen in Salt Lake City: 21.200 zitplaatsen plus een 'stage' voor een orkest en een koor van 360 leden. Over de bouw en de constructie werd ons het een en ander verteld. Dat men eigenlijk 30.000 mensen had willen kunnen herbergen, maar dat de techniek dat niet toeliet doordat men geen zichtbelemmerende draagelementen, pilaren dus, wilde hebben: iedereen moest van elke plaats alles kunnen zien.
Er zijn drie toeschouwerslagen: de zaal en daarboven twee balkons van elk 7000 plaatsen. We zijn op zo'n balkon geweest, op de achterste rij ben je 100 meter van het 'toneel'. De zorg voor het geluid was een heel belangrijk punt geweest en dat had, had zo werd ons gezegd, geresulteerd in een perfecte acoustiek, geregeguleerd door digitaal geschakelde luidprekers. De balkons hadden een verticale bewegingstolerarie van 4 centimeter, maar in de praktijk was, bij een vol balkon nooit meer dan een centimeter neerwaarts verschil gemeten. Die grote bewegingstoleratie is hier ingebouwd vanwege de mogelijke aardbevingen. Alle moderne gebouwen in Salt Lake City worden gebouwd om een schok van 7.4 op de schaal van Richter te kunnen opvangen. Maar deze congreshal was gebouwd voor een aardbeving van 8.5, en wie van U heeft in zijn leven zo'n schok meegemaakt? [antwoord: de spreker zelf, die in 1998 in San Francisco was tijdens de ook ons bekende beving]
- Een laatste punt over dit gebouw. Ik had gezien, en bij het zitten in de stoelen gemerkt, dat de beenruimte ideaal is, aanzienlijk groter dan die in de theaters en concertzalen die we kennen. Ik zei tegen onze gids dat er met iets bescheidener beenruimte zeker een rij per 5 bestaande rijen had kunnen worden toegevoegd, zodat het mogelijke bezoekersaantal zesvijfde maal zo groot had kunnen zijn. Er zouden dan boven de 25.000 mensen in gekund hadden. De man wist eigenlijk niet waarom dat niet gebeurd was, maar gnuivend zei hij dat hij wel een idee had. Lang luisteren was immers moeilijk, en om je te blijven concentreren op een spreker of op muziek moest je geen stijve benen krijgen of afleiding door ongemakkelijk zitten. Daarom was volgens hem die royale beenruimte nuttiger dan een groter publiek. - Een goed idee en een navolgenswaardige opzet.
Ik ga buiten in het zonnetje of in de schaduw zitten, de reis voor de volgende dagen plannen, boekje lezen, op Els en haar ervaringen wachten.
Wim
We hebben nu tien volle dagen in de camper gebivakkeerd, plus de vrijdagavond van het afreizen. In die tijd hebben we 1774 mijl (2838 km.) gereden op 152 gallon (574 liter) loodvrije benzine. Een Amerikaanse gallon is 3,78 liter, zo'n driekwart liter minder dan een Engelse. Het verbruik is dus 11,6 gallon per mijl of 4,97 kilometer per liter. Dat schijnt gunstig te zijn, want de boeken voorspellen een verbruik van tussen de 3 en 5 liter liter per kilometer. De prijs aan de pomp voor een gallon varieert. In San Francisco zag ik bedragen van boven de 3 dollar per gallon; wij betaalden steeds tussen de 2,60 en 2,70 dollar per gallon. Ik ben erg bang om zonder benzine te komen staan, en tank daarom altijd al als de benzinemeter tussen half en kwart vol staat. Tot nu toe vonden we heel makkelijk benzinestations.
Over deze blog: daar hoort natuurlijk eigenlijk geen zondagochtendlijke mormonenmeditatie in, en ik zou die als lezer ook overslaan. Maar omdat de common-sense-psychologie van die tekst dezelfde was als die van de preken van mijn vrijzinnig hervormde vader kon ik het citeren niet laten.
Nog iets over de verbazend ruime congres-hal van de mormonen in Salt Lake City: 21.200 zitplaatsen plus een 'stage' voor een orkest en een koor van 360 leden. Over de bouw en de constructie werd ons het een en ander verteld. Dat men eigenlijk 30.000 mensen had willen kunnen herbergen, maar dat de techniek dat niet toeliet doordat men geen zichtbelemmerende draagelementen, pilaren dus, wilde hebben: iedereen moest van elke plaats alles kunnen zien.
Er zijn drie toeschouwerslagen: de zaal en daarboven twee balkons van elk 7000 plaatsen. We zijn op zo'n balkon geweest, op de achterste rij ben je 100 meter van het 'toneel'. De zorg voor het geluid was een heel belangrijk punt geweest en dat had, had zo werd ons gezegd, geresulteerd in een perfecte acoustiek, geregeguleerd door digitaal geschakelde luidprekers. De balkons hadden een verticale bewegingstolerarie van 4 centimeter, maar in de praktijk was, bij een vol balkon nooit meer dan een centimeter neerwaarts verschil gemeten. Die grote bewegingstoleratie is hier ingebouwd vanwege de mogelijke aardbevingen. Alle moderne gebouwen in Salt Lake City worden gebouwd om een schok van 7.4 op de schaal van Richter te kunnen opvangen. Maar deze congreshal was gebouwd voor een aardbeving van 8.5, en wie van U heeft in zijn leven zo'n schok meegemaakt? [antwoord: de spreker zelf, die in 1998 in San Francisco was tijdens de ook ons bekende beving]
- Een laatste punt over dit gebouw. Ik had gezien, en bij het zitten in de stoelen gemerkt, dat de beenruimte ideaal is, aanzienlijk groter dan die in de theaters en concertzalen die we kennen. Ik zei tegen onze gids dat er met iets bescheidener beenruimte zeker een rij per 5 bestaande rijen had kunnen worden toegevoegd, zodat het mogelijke bezoekersaantal zesvijfde maal zo groot had kunnen zijn. Er zouden dan boven de 25.000 mensen in gekund hadden. De man wist eigenlijk niet waarom dat niet gebeurd was, maar gnuivend zei hij dat hij wel een idee had. Lang luisteren was immers moeilijk, en om je te blijven concentreren op een spreker of op muziek moest je geen stijve benen krijgen of afleiding door ongemakkelijk zitten. Daarom was volgens hem die royale beenruimte nuttiger dan een groter publiek. - Een goed idee en een navolgenswaardige opzet.
Ik ga buiten in het zonnetje of in de schaduw zitten, de reis voor de volgende dagen plannen, boekje lezen, op Els en haar ervaringen wachten.
Wim
Moab
MOAB
We staan nu op de KOA kamping iets (7 mijl) ten Zuiden van Moab. Een erg aardige camping, met veel bomen, en veel ruimte. En we hebben besloten hier een rustdag te nemen; heerlijk lijkt me dat. Alles eerst es even opruimen en ordenen, want voor je het weet is het een chaos in de camper en ben je van alles kwijt. Wim heeft zojuist al z'n pen teruggevonden, en z'n zaklantaarntje. Herman belde net, heel grappig, en vroeg waar die camping precies ligt. Hij zat natuurlijk met Googlemaps voor zich, en zei:" o,ja, ik zie hem, waar staan jullie precies?" Ik zei: "vlak naast het kantoortje". "O ja", merkte hij op;" ik zie daar ook een zwembad." En toen zag ik dat naast het kantoortje eerst het zwembad ligt, dan een soort hekwerkje, en dan wij!
Het is hier 's nachts ontzettend donker, en ik heb me gisteren wild gezocht naar de douches, en ze niet gevonden. Ik ga zometeen even op onderzoek uit. Het is een enorm terrein; plaats voor campers, maar vrij ver van ekaar, voor tenten, en er zijn ook van die leuke cabins, die je gewoon per nacht kunt huren. Alles is opgetrokken van aangenaam hout, en ik vind het ook sympatiek, dat niet alles de hele nacht verlicht is, ook de wc's niet; je moet het licht gewoon met het lichtknopje aandoen.
Misschien kom ik vandaag aan wat patchwork toe; ook wil ik het stadje Moab 's verkennen; het is gewoon een lange winkelstraat, maar ik vind het leuk daar es wat rond te snuffelen; zonder Wim dus, want die weet niet hoe je dat moet doen; snuffelen bedoel ik. Eens kijken of er ook een bus gaat. Anders wil Wim me wel brengen, maar dat vind ik wel een gedoe. Misschien kan ik liften.......................
(In de Nevadawoestijn zagen we op verschillende plaatsen het bord; "Forbidden to hitchhike -prison area")...........maar hier heb je geen gevangenis in de buurt.
Dag,
ELS
We staan nu op de KOA kamping iets (7 mijl) ten Zuiden van Moab. Een erg aardige camping, met veel bomen, en veel ruimte. En we hebben besloten hier een rustdag te nemen; heerlijk lijkt me dat. Alles eerst es even opruimen en ordenen, want voor je het weet is het een chaos in de camper en ben je van alles kwijt. Wim heeft zojuist al z'n pen teruggevonden, en z'n zaklantaarntje. Herman belde net, heel grappig, en vroeg waar die camping precies ligt. Hij zat natuurlijk met Googlemaps voor zich, en zei:" o,ja, ik zie hem, waar staan jullie precies?" Ik zei: "vlak naast het kantoortje". "O ja", merkte hij op;" ik zie daar ook een zwembad." En toen zag ik dat naast het kantoortje eerst het zwembad ligt, dan een soort hekwerkje, en dan wij!
Het is hier 's nachts ontzettend donker, en ik heb me gisteren wild gezocht naar de douches, en ze niet gevonden. Ik ga zometeen even op onderzoek uit. Het is een enorm terrein; plaats voor campers, maar vrij ver van ekaar, voor tenten, en er zijn ook van die leuke cabins, die je gewoon per nacht kunt huren. Alles is opgetrokken van aangenaam hout, en ik vind het ook sympatiek, dat niet alles de hele nacht verlicht is, ook de wc's niet; je moet het licht gewoon met het lichtknopje aandoen.
Misschien kom ik vandaag aan wat patchwork toe; ook wil ik het stadje Moab 's verkennen; het is gewoon een lange winkelstraat, maar ik vind het leuk daar es wat rond te snuffelen; zonder Wim dus, want die weet niet hoe je dat moet doen; snuffelen bedoel ik. Eens kijken of er ook een bus gaat. Anders wil Wim me wel brengen, maar dat vind ik wel een gedoe. Misschien kan ik liften.......................
(In de Nevadawoestijn zagen we op verschillende plaatsen het bord; "Forbidden to hitchhike -prison area")...........maar hier heb je geen gevangenis in de buurt.
Dag,
ELS
maandag 21 september 2009
Natonal Park 'The Arches'
Doordat dit gebied aan een aantal speciale geologische voorwaarden voldoet konden hier bogen van rots ontstaan. Zoutlagen die ontstonden doordat zee-en 150 miljoen jaar geleden verdampten, waren een basisvoorwaarde, maar het hele proces is te ingewikkeld voor een blog.
Wij bezochten, steeds wandelend vanuit een parkeerplaats een tiental van de spectaculairste bogen en waren verrast en ge-imponeerd door wat we zagen. We moesten er flinke einden voor wandelen, en een van de 'primitive hiking trails' hebben we niet tot het einde toe gelopen omdat we geen rubbergepunte stokken of stijgijzers bij ons hadden. Daardoor hebben we de Double O-Arch niet van dichtbij kunnen zien. Maar we zijn door de Turret Arch geklauterd, hebben de gigantische afmetingen van de North en de South window vergeefs op foto's proberen duidelijk te maken, hebben de Delicate Arch, een hoogelegen bijna-architectenboog zo proberen te fotograferen dat je de blauwe lucht erdoorheen kon zien, en zagen de Landscape Arch, een boog waarvan een deel van de overspanning in 1991 instortte. Van dat laatste, het instorten van een deel van die boog, is een foto gemaakt door de toerist die, gewaarschuwd door gekraak hoog boven hem, wegrende en zich juist op tijd omdraaide voor het nemen van die foto. (Van het instorten van de eeuwenoude campanile op het San Marcoplein iets na 1900 bestaat een vergelijkbare foto. Die werd met de toenmalige primitieve middelen genomen door een fotograaf met bouwkundig inzicht die een paar dagen op zijn post had gezeten voordat na vergelijkbare kraak- en barstgeluiden de toren instortte. De huidige campanile, tien jaar later herbouwd, is een trouwe replica van de oude.)
Ook veel andere ongewoon gevormde rotsen zie je in dat park. IJzerhoudende elementen zorgen voor de rode tinten van veel rotsen. - Spectaculair is de Balanced Rock. Ik wilde Els kieken onder die rots, maar ze durfde daar niet te gaan staan. Ze werd panisch toen ik probeerde aan te dringen, dus het ging dat niet door, en werden de rollen omgedraaid.
Voordat we met volle zon het park ingingen hebben we zonwerende hoofddeksels gekocht, Els een soort rangers-hoed, ik iets wat op een basketbalpetje lijkt. De straffe wind maakte dat het niet heet werd. Het grootste deel van het park ligt ook vrij hoog. Niet zo hoog als Yellowstone, maar we passeerden een paar keer de 1500 meter grens. Er is maar een (goede) weg in het park, met twee keer een zijweg. We hebben die wegen alle drie heen en terug bereden, totaal zo'n 45 mijl, 70 kilometer; veel stijgen en dalen, maar de RV houdt zich goed!
De sterrenhemel is hier ongelofelijk. Die bestaat in Nederland niet meer. Helder, duidelijk, daar hadden de Babyloni-ers en Ptolemaeus wat aan. Met de onze hadden ze veel minder kunnen beginnen. De maan heb ik nog niet gezien, zal dus wel gauw eens komen.
Wim
Wij bezochten, steeds wandelend vanuit een parkeerplaats een tiental van de spectaculairste bogen en waren verrast en ge-imponeerd door wat we zagen. We moesten er flinke einden voor wandelen, en een van de 'primitive hiking trails' hebben we niet tot het einde toe gelopen omdat we geen rubbergepunte stokken of stijgijzers bij ons hadden. Daardoor hebben we de Double O-Arch niet van dichtbij kunnen zien. Maar we zijn door de Turret Arch geklauterd, hebben de gigantische afmetingen van de North en de South window vergeefs op foto's proberen duidelijk te maken, hebben de Delicate Arch, een hoogelegen bijna-architectenboog zo proberen te fotograferen dat je de blauwe lucht erdoorheen kon zien, en zagen de Landscape Arch, een boog waarvan een deel van de overspanning in 1991 instortte. Van dat laatste, het instorten van een deel van die boog, is een foto gemaakt door de toerist die, gewaarschuwd door gekraak hoog boven hem, wegrende en zich juist op tijd omdraaide voor het nemen van die foto. (Van het instorten van de eeuwenoude campanile op het San Marcoplein iets na 1900 bestaat een vergelijkbare foto. Die werd met de toenmalige primitieve middelen genomen door een fotograaf met bouwkundig inzicht die een paar dagen op zijn post had gezeten voordat na vergelijkbare kraak- en barstgeluiden de toren instortte. De huidige campanile, tien jaar later herbouwd, is een trouwe replica van de oude.)
Ook veel andere ongewoon gevormde rotsen zie je in dat park. IJzerhoudende elementen zorgen voor de rode tinten van veel rotsen. - Spectaculair is de Balanced Rock. Ik wilde Els kieken onder die rots, maar ze durfde daar niet te gaan staan. Ze werd panisch toen ik probeerde aan te dringen, dus het ging dat niet door, en werden de rollen omgedraaid.
Voordat we met volle zon het park ingingen hebben we zonwerende hoofddeksels gekocht, Els een soort rangers-hoed, ik iets wat op een basketbalpetje lijkt. De straffe wind maakte dat het niet heet werd. Het grootste deel van het park ligt ook vrij hoog. Niet zo hoog als Yellowstone, maar we passeerden een paar keer de 1500 meter grens. Er is maar een (goede) weg in het park, met twee keer een zijweg. We hebben die wegen alle drie heen en terug bereden, totaal zo'n 45 mijl, 70 kilometer; veel stijgen en dalen, maar de RV houdt zich goed!
De sterrenhemel is hier ongelofelijk. Die bestaat in Nederland niet meer. Helder, duidelijk, daar hadden de Babyloni-ers en Ptolemaeus wat aan. Met de onze hadden ze veel minder kunnen beginnen. De maan heb ik nog niet gezien, zal dus wel gauw eens komen.
Wim
zondag 20 september 2009
In de kerk en in de kar
Hi everybody,
Wat een dag vandaag weer, weer zo'n 250 mijl in die kar. En niet door bijster interessant landschap; eerst de naweeen van Salt lake, en verder woest en ledig, heel saai, en de weg was nog kaarsrecht ook. Het is in ons landje toch onvoorstelbaar dat er kilometers en kilometers helemaal niets is ; kale bruinige, gelige, en/of grijzige bergen, die wel, naarmate we Zuidelijker kwamen, hoger en woester werden. Maar ja, als je naar de Arches wilt, moet je lijden. (En een deel van die weg moeten we overmorgen ws weer terug!). Ik verheug me wel op de Arches trouwens.
Gelukkig waren we gesticht door het koor der Mormonen, waar Wim al over schreef. Die hele dienst bestond uit muziek, buiten dat verhaal n.a.v. Alice in Wonderland. Een half uur lang televisieoptreden, iedere zondag; en dat al vanaf oktober 1929, ja, je leest het goed. Er stonden weer overal van die vrijwilligers je toe te lachen en je aan te spreken; of je daar voor het eerst was, of je een free copy van het boek der Mormonen wou, waar je vandaan kwam, en of je meer wou weten over de mormonen, enzenz.
Maar ja, dat koor; mijn hemel, wat zingt dat mooi. Met z'n 360-en, uiterst zacht kunnen ze, en heel krachtig natuurlijk, en steeds goed verstaanbaar; de rillingen liepen me over de rug. Wel met lichteffecten, dus dat is lichtelijk over de top. Het orgel heeft 11.360 pijpen..........Die tabernakel (of moet je " dat" zeggen?)heeft een akoustiek, die maakt dat als het stil is, en je laat de klassieke speld vallen, dat je die hoort. Ik geloof dat. De zaal dateert van 1862 of zo.Een ervaring. Na dit gebeuren liepen we naar buiten; werden steeds aangesproken . En of je nou je enthousisast betoont over het zingen,of je vraagt waar de toiletten zijn (in mijn geval), ze blijven altijd heel aardig.
Na afloop had ik wel het gevoel, dat ik weer iets van me af moest schudden!
We staan dus nu in Moab. Herman en Maaike, weten jullie nog op welke camping jullie waren? Dit heet Portal RV resort, maar er staan ook tentjes (alllemaal onder een dakje tegen de hitte). Kleine camping, maar ook hier weer: alles erg schoon en heel erg stil.
Die stilte gisteren in Salt Lake was trouwens verstoord; eerst door de kermis, die op 300 meter afstand werd gehouden, en later (en daarmee was meteen het kermislawaai verstomd) door een flitsend onweer.
En nu, terwijl jullie op 1 oor liggen, hebben wij net aan onze eigen picknicktafel een warme maaltijd genoten; puree, kip en gekookte groentes, met aardbeien na. In Utah!
Ik had gisteren een nieuw mobieltje gekocht zoas ik schreef, maar het sms-en lukt volgens mij niet, want ik kreeg noch van Arend (=Elise), noch van Herman bevestiging dat ze m'n berichtje hadden gekregen.. Ik zou het erg op prijs stellen, als iemand van jullie me een sms-je zou willen sturen. Mijn nummer is : **18018979247
Als het echt niet werkt, moet ik T-Mobile bellen. In de winkel had ik (om het te proberen) Arend gebeld en gesproken; dus sms-en moet ook lukken.
Elise, ik wou jou vragen of je een dezer dagen es even ons huis zou willen bellen, om te vragen hoe Wil Thomassen (onze huiszitster) het maakt. Je hebt dat vaker voor me gedaan.
En Ton; je kunt heel gemakkelijk op de blog reageren, door naar beneden te scrollen, en op "reactie" te klikken. Je typt je boodschap in, en verstuurt het; het wijst zich vanzelf. Wel leuk, hoor, je sms;je. Ik heb dus op mijn eigen mobiel nog maar weinig tegoed, maar ik geloof dat ik nog wel sms kan ontvangen. Het is toch wat als je met je tijd wil meegaan!
Shipsengineer, bedankt voor de gegevens. 4 acres als daktuin was dus erg groot!
So long!
ELS
Naar Moab - Arches National Park
Vanmorgen (zondag 20 september) waren we om negen uur bij het gebouw op het Tempelplein dat Tabernakel heet. Daar zingt elke zondagochtend om half tien het Mormon Tabernacle choir, 360 man/vrouw groot. (Je mag er op je 25ste in, moet er met 60 jaar uit; het is zo populair, dat aspirantleden jaren moeten wachten om lid te worden, en leden soms 75 en meer mijlen buiten Salt Lake City wonen en toch trouw aanwezig zijn op de repetities en uitvoeringen.) We moesten er uiterlijk om 9 uur zijn. Ze zijn dan nog aan het rehearsen. De zaal en de balcons waren niet helemaal vol, maar goed gevuld; er kunnen 3500 mensen luisteren. Op het 'toneel' behalve het koor de organist, een harp, een fluit, en mensen met televisiecamera's. Deze zondagochtenduitvoering wordt sinds 1929 gebroadcast, en verschijnt live op 3 TV-stations en ingeblikt een week of zo later op 2000 (hier staat geen nul te veel) stations all over the world.
Het viel me (ons) op dat gidsen, sprekers, alle mensen die je ontmoet heel onbevangen zijn. Je voelt nooit een achterliggende verwachting dat je iets terug zou moeten doen. Ze maken grapjes zoals gewone mensen, vaak net iets leuker. Toen ik de shuttle-chauffeur vroeg waarom ze die gratis dienst onderhielden was het antwoord omdat we vriendelijk willen overkomen, zodat de mensen zich hier lekker voelen. Tja, ook daar zit een gedachte achter. Maar het werd duidelijk dat veel mensen in SLC (40% mormonen, 'the aim is 100%') zich goed voelen in hun overtuiging. - We zijn toen we gisteren een half uur over hadden naar een museum geweest over de geschiedenis van de mormonen. De concrete dingen: hun trek naar het westen vanwege vervolgingen, waarna ze zich in het lege Utah vestigden, waren soms wel overtuigend. Maar er waren ook (voor mij) uiterst vreemde elementen in wat je daar zag. De eerste uitgave van de vertaling in het Engels van het boek van Mormon (een boek, bij hen ongeveer even belangrijk als de bijbel). Vertaling in het Engels? Uit welke taal dan. Je wordt overal gestimuleerd om vragen te stellen; mijn respondent zei 'uit het oud-Egyptisch'. Op mijn vraag of er iets van de originele tekst bewaardgebleven was kwam 'Die hele tekst is teruggegeven aan de profeet, op diens verzoek.'
Nou, er staan veel vreemde dingen in het boek van Mormon staan. Ik werd er niet nieuwsgierig naar en blijf zitten met mijn onbegrip van het werkelijk functioneren van deze succesvolle religieuze groep.
Het halve uur muziek met een beetje tekst (zie daarvoor elders in dit blog) was in een oogwenk voorbij. Er werd prachtig gezongen, muziek gemaakt.
We hadden onze camper vlak bij het Tempelplein neer kunnen zetten en reden na afloop vlot naar de I15. Na zo'n 40 mijl namen ze de 6 die ons na 162 mijl al dicht bij Moab en het nationale park The Arches bracht. Die weg loopt door een onherberg- en eenzaam gebied. Onderweg naar een camping gebeld, een plaats gereserveerd. Op het terrein van een supermarkt in Price in de camper iets gegeten; om vier uur waren we hier de camping in Moab, een paar honderd meter van de Colorado(rivier). Het is wederom (of nog steeds) boven de 30 graden.
Wim
Het viel me (ons) op dat gidsen, sprekers, alle mensen die je ontmoet heel onbevangen zijn. Je voelt nooit een achterliggende verwachting dat je iets terug zou moeten doen. Ze maken grapjes zoals gewone mensen, vaak net iets leuker. Toen ik de shuttle-chauffeur vroeg waarom ze die gratis dienst onderhielden was het antwoord omdat we vriendelijk willen overkomen, zodat de mensen zich hier lekker voelen. Tja, ook daar zit een gedachte achter. Maar het werd duidelijk dat veel mensen in SLC (40% mormonen, 'the aim is 100%') zich goed voelen in hun overtuiging. - We zijn toen we gisteren een half uur over hadden naar een museum geweest over de geschiedenis van de mormonen. De concrete dingen: hun trek naar het westen vanwege vervolgingen, waarna ze zich in het lege Utah vestigden, waren soms wel overtuigend. Maar er waren ook (voor mij) uiterst vreemde elementen in wat je daar zag. De eerste uitgave van de vertaling in het Engels van het boek van Mormon (een boek, bij hen ongeveer even belangrijk als de bijbel). Vertaling in het Engels? Uit welke taal dan. Je wordt overal gestimuleerd om vragen te stellen; mijn respondent zei 'uit het oud-Egyptisch'. Op mijn vraag of er iets van de originele tekst bewaardgebleven was kwam 'Die hele tekst is teruggegeven aan de profeet, op diens verzoek.'
Nou, er staan veel vreemde dingen in het boek van Mormon staan. Ik werd er niet nieuwsgierig naar en blijf zitten met mijn onbegrip van het werkelijk functioneren van deze succesvolle religieuze groep.
Het halve uur muziek met een beetje tekst (zie daarvoor elders in dit blog) was in een oogwenk voorbij. Er werd prachtig gezongen, muziek gemaakt.
We hadden onze camper vlak bij het Tempelplein neer kunnen zetten en reden na afloop vlot naar de I15. Na zo'n 40 mijl namen ze de 6 die ons na 162 mijl al dicht bij Moab en het nationale park The Arches bracht. Die weg loopt door een onherberg- en eenzaam gebied. Onderweg naar een camping gebeld, een plaats gereserveerd. Op het terrein van een supermarkt in Price in de camper iets gegeten; om vier uur waren we hier de camping in Moab, een paar honderd meter van de Colorado(rivier). Het is wederom (of nog steeds) boven de 30 graden.
Wim
Mormon Tabernacle Choir - Music & the spoken Word - September 20, 2009
WHO ARE YOU
A dialogue in Lewis Carroll's tale Alice's Adventures in Wonderland illustrates one reason why change can be so hard:
"Who are you?" said the Caterpillar.
"... Alice replied, rather shyly, 'I - I hardly know, Sir, just at present - at least I know who I was when I got up this morning, but I think I must have changed several times since then.' "
We're like Alice in some ways - change fills our days too. And because each change shapes us in undeniable ways, life's instability may sometimes cause us to question who we really are.
But while changes happen around us and to us, what really matters is what happens inside us - the way we cherisch loved ones after the loss of a family member, the way we look after the birth of a baby, the way we treat strangers after we've lived in an unfamiliar place. These are all aspects of our true identity that seem to manifest themselves most clearly after life-changing events.
Think back to the changes you have faced. How did you handle the pressure, pain, or even exhaustion that accompanied them? What about the excitement, the creativity, the exhilariation? Did you wait out the shifts and turns hoping to fall back into old ways or did you cross the bridge to new understanding and catch the vision of fresh opportunity? Did you learn things about yourself that could not have been learned in other ways?
The willingness to make the best of an unexpected condition, the desire to keep focused on strengths and goals, to find balance, to move forward with confidence may be signs that we are adjusting, growing and learning. Startling changes caused Alice to struggle with the caterpillar's question, "Who are you?" But if we are willing to accept and learn from them, lifes's changes can actually help us see who we really are.
[Part of a sermon given by Gerrit Jan Jakobus Rensink, reverend in the village of Dalen (Drente, Netherlands) in april 1945 when the German army had left this region. The manuscript recently came into the hands of The church of Jesus Christ and the latter day Saints and was carefully translated from the original Dutch]
(Ik hoorde deze preek toen ik 12 was, en nu na 54 jaar nog een keer. Verrassend, zo'n zondagochtend bij de Mormonen.)
zaterdag 19 september 2009
Trouwdag in Salt Lake City
Hoi,
Op deze feestdag (onze trouwdag; jaja, 47 jaar...) mag mijn verhaaltje niet ontbreken.
Gisteren kwamen we in Salt Lake city aan in druk verkeer en bloedhitte. We hadden gekozen voor de camping die het dichtst bij de stad lag; nou, dat is weer een KOA-camping; heeeel erg groot, en het is echt net een parkeerplaats vol met campers en caravans. En wat voor bakbeesten! Om 4 uur kwamen we aan; heet, heet, niet te beschrijven. Nou ja, wat doe je dan? je kan natuurlijk in de schaduw van een wiel (want veel meer was er niet) gaan liggen of zitten puffen en miepen, maar het beste is om maar gewoon te doen alsof de temperatuur normaal is. Er gaat een gratis shuttle busje (door de Mormonen) van camping naar het centrum en weer terug, ieder uur. Dus; dat deden we. En we kregen meteen een soort uitleg . Ze vragen waar je vandaan komt, en willen je graag alles vertellen en laten zien. Die taxidienst wordt vervuld door een echtpaar. Ze zitten dan ook samen in dat busje .
Onze chauffeur leverde ons af op het Temple Square. je denkt (dat dacht ik tenminste) dat dat een soort Kerkeplein zou zijn. In feite is het een ommuurd immens groot terrein, dat door de Mormonen is bebouwd met een aantal zeer curieuze gebouwen. Een kerk, zo groot als een kathedraal, 2 enorme informatiegebouwen, een Assembly Hall en het Tabernakel, waar 6000 mensen in konden zitten;( het schijnt nu nog " maar" 3500 te zijn , na een verbouwing). Het geheel ligt in een enorme bloementuin; echt te mooi om waar te zijn, en dat in dit klimaat! Met die bloemen alleen al zijn honderden vrijwilligers iedere ochtend bezig. Verder lopen er massa's " missionaries" rond, van die meisjes (ook jongens, maar minder) in vreselijke rokken en stijve bloesjes, met het boek der Mormonen in de hand, een naamplaatje met "sister so-and-so" erop en met een eeuwige glimlach op hun gezicht. Ze grijpen je meteen bij je lurven als je de poort binnenkomt en geven je een rondleiding, allervriendelijkst, en zeer toegewijd. Wij werden met z'n tweetjes door 2 meisjes bediend n.b.! Ze vertelden over de geschiedenis van Salt Lake City, hoe de Mormonen hier aankwamen in 1832, en hoe geweldig het is om te weten dat je het eeuwige leven hebt, samen met je familie. Wim stelde wel wat kritische vragen, maar daar raakten ze echt niet van ondersteboven; ze bleven glimlachen en zich gelukkig voelen.
Vandaag gingen we weer met het busje; weer zo'n behulpzaam echtpaar. Eerst naar het winkelcentrum. Wim wou nieuwe loopschoenen, en slaagde zowaar; die winkel was zo groot als ik nog nooit een sportzaak heb gezien! Verder liepen we een boekwinkel binnen en kochten allebei een nieuw boekje en ook kocht ik bij een T-mobile een nieuw mobieltje, voor 10 dollar, prepaid; ik kan met mijn eigen mobieltje wel sms-en maar niet bellen, ook niet binnen Amerika, en bovendien raakte m'n tegoed zo snel op (wat ik anders afklets, sms ik nu........)dat ik er van schrok. Ik kan het nl hier niet opladen. ik had dat dus verkeerd ingeschat.
Na de boodschappen bezochten we het Conferentiecentrum, ook Mormoons natuurlijk. Dat is een vrij nieuw gebouw, in 2000 ingewijd. En je gelooft het niet; er kunnen 21.000 mensen in. We hebben die zaal gezien, en waren onder de indruk. Ieder half jaar hebben ze een congres en dan is die ruimte een week lang iedere dag gevuld met mensen, die al die enge dingen geloven......
Onze gids was ook weer zo'n toegewijde, maar o zo aardige man. Hij begeleidde ons vervolgens naar het dakterras, waarop 4 acres (ik weet niet wat een acre precies is) tuin is aangelegd met een ingewikkeld irrigatiesysteem. Boven op het dak is een fontein, en het water stort zich vervolgens naar beneden , niet in het riool; nee, het wordt recycled. Er komt per minuut zo'n 6000 gallons( gallon is 3,7 liter)naar beneden............
Onze laatste tocht was naar het Genealogie-gebouw. Ik wist wel dat ze in Salt Lake City alles over onze voorouders weten, de voorouders van alle mensen op de wereld, maar dat je daar inderdaad de naam van je overgrootvader kunt opvragen en dan al zijn gegevens kunt lezen, verbaasde me wel. ik heb zelfs nog een microfilm bekeken (in 1950 in den Haag gekopieerd voor de Mormonen) uit Almelo's kerkboeken van 1750..........
We hebben nu wel een beetje genoeg van S.L.C., maar het heeft wel ieen idee gegeven van de macht, de wijdverspreidheid en ook de aantrekkingskracht op mensen van het Mormonendom. Maar ik kreeg op het laatst de kriebels..............
Toch gaan we morgen (als we zo vroeg opstaan) op weg nar onze volgende stopplaats nog een keer naar de stad, om in de Tabernakel naar het beroemde koor van de Mormonen te luisteren in een dienst. 300 man heeft dat koor................deze dienbst wordt iedere zondag gebroadcast.
We zijn trouwens op deze manier lekker door deze bloedhete dag heengekomen; in al die gebouwen is het koud, berekoud! Thuis heb ik Wim lekker laten werken; hij moest de sewer (afvalwater) nog dumpen (dat kan naast de camper, maar hadden we nog nooit gedaan; we rijden dus al een week met een steeds voller wordende afvaltank rond. We gebruikten het toilet alleen in Yellowst. en dan nog alleen nog voor de vloeibare stoffen, maar het betekent toch wel dat we onze urine een paar honderd mijl door dit prachtige land hebben gekard...........nou ja, ook het afwaswater hoor)en hij moest het water aanvullen. Ik? Nam lekker een duik in het zwembad om het Mormonendom van me af te spoelen...........
dag!
ELS
Op deze feestdag (onze trouwdag; jaja, 47 jaar...) mag mijn verhaaltje niet ontbreken.
Gisteren kwamen we in Salt Lake city aan in druk verkeer en bloedhitte. We hadden gekozen voor de camping die het dichtst bij de stad lag; nou, dat is weer een KOA-camping; heeeel erg groot, en het is echt net een parkeerplaats vol met campers en caravans. En wat voor bakbeesten! Om 4 uur kwamen we aan; heet, heet, niet te beschrijven. Nou ja, wat doe je dan? je kan natuurlijk in de schaduw van een wiel (want veel meer was er niet) gaan liggen of zitten puffen en miepen, maar het beste is om maar gewoon te doen alsof de temperatuur normaal is. Er gaat een gratis shuttle busje (door de Mormonen) van camping naar het centrum en weer terug, ieder uur. Dus; dat deden we. En we kregen meteen een soort uitleg . Ze vragen waar je vandaan komt, en willen je graag alles vertellen en laten zien. Die taxidienst wordt vervuld door een echtpaar. Ze zitten dan ook samen in dat busje .
Onze chauffeur leverde ons af op het Temple Square. je denkt (dat dacht ik tenminste) dat dat een soort Kerkeplein zou zijn. In feite is het een ommuurd immens groot terrein, dat door de Mormonen is bebouwd met een aantal zeer curieuze gebouwen. Een kerk, zo groot als een kathedraal, 2 enorme informatiegebouwen, een Assembly Hall en het Tabernakel, waar 6000 mensen in konden zitten;( het schijnt nu nog " maar" 3500 te zijn , na een verbouwing). Het geheel ligt in een enorme bloementuin; echt te mooi om waar te zijn, en dat in dit klimaat! Met die bloemen alleen al zijn honderden vrijwilligers iedere ochtend bezig. Verder lopen er massa's " missionaries" rond, van die meisjes (ook jongens, maar minder) in vreselijke rokken en stijve bloesjes, met het boek der Mormonen in de hand, een naamplaatje met "sister so-and-so" erop en met een eeuwige glimlach op hun gezicht. Ze grijpen je meteen bij je lurven als je de poort binnenkomt en geven je een rondleiding, allervriendelijkst, en zeer toegewijd. Wij werden met z'n tweetjes door 2 meisjes bediend n.b.! Ze vertelden over de geschiedenis van Salt Lake City, hoe de Mormonen hier aankwamen in 1832, en hoe geweldig het is om te weten dat je het eeuwige leven hebt, samen met je familie. Wim stelde wel wat kritische vragen, maar daar raakten ze echt niet van ondersteboven; ze bleven glimlachen en zich gelukkig voelen.
Vandaag gingen we weer met het busje; weer zo'n behulpzaam echtpaar. Eerst naar het winkelcentrum. Wim wou nieuwe loopschoenen, en slaagde zowaar; die winkel was zo groot als ik nog nooit een sportzaak heb gezien! Verder liepen we een boekwinkel binnen en kochten allebei een nieuw boekje en ook kocht ik bij een T-mobile een nieuw mobieltje, voor 10 dollar, prepaid; ik kan met mijn eigen mobieltje wel sms-en maar niet bellen, ook niet binnen Amerika, en bovendien raakte m'n tegoed zo snel op (wat ik anders afklets, sms ik nu........)dat ik er van schrok. Ik kan het nl hier niet opladen. ik had dat dus verkeerd ingeschat.
Na de boodschappen bezochten we het Conferentiecentrum, ook Mormoons natuurlijk. Dat is een vrij nieuw gebouw, in 2000 ingewijd. En je gelooft het niet; er kunnen 21.000 mensen in. We hebben die zaal gezien, en waren onder de indruk. Ieder half jaar hebben ze een congres en dan is die ruimte een week lang iedere dag gevuld met mensen, die al die enge dingen geloven......
Onze gids was ook weer zo'n toegewijde, maar o zo aardige man. Hij begeleidde ons vervolgens naar het dakterras, waarop 4 acres (ik weet niet wat een acre precies is) tuin is aangelegd met een ingewikkeld irrigatiesysteem. Boven op het dak is een fontein, en het water stort zich vervolgens naar beneden , niet in het riool; nee, het wordt recycled. Er komt per minuut zo'n 6000 gallons( gallon is 3,7 liter)naar beneden............
Onze laatste tocht was naar het Genealogie-gebouw. Ik wist wel dat ze in Salt Lake City alles over onze voorouders weten, de voorouders van alle mensen op de wereld, maar dat je daar inderdaad de naam van je overgrootvader kunt opvragen en dan al zijn gegevens kunt lezen, verbaasde me wel. ik heb zelfs nog een microfilm bekeken (in 1950 in den Haag gekopieerd voor de Mormonen) uit Almelo's kerkboeken van 1750..........
We hebben nu wel een beetje genoeg van S.L.C., maar het heeft wel ieen idee gegeven van de macht, de wijdverspreidheid en ook de aantrekkingskracht op mensen van het Mormonendom. Maar ik kreeg op het laatst de kriebels..............
Toch gaan we morgen (als we zo vroeg opstaan) op weg nar onze volgende stopplaats nog een keer naar de stad, om in de Tabernakel naar het beroemde koor van de Mormonen te luisteren in een dienst. 300 man heeft dat koor................deze dienbst wordt iedere zondag gebroadcast.
We zijn trouwens op deze manier lekker door deze bloedhete dag heengekomen; in al die gebouwen is het koud, berekoud! Thuis heb ik Wim lekker laten werken; hij moest de sewer (afvalwater) nog dumpen (dat kan naast de camper, maar hadden we nog nooit gedaan; we rijden dus al een week met een steeds voller wordende afvaltank rond. We gebruikten het toilet alleen in Yellowst. en dan nog alleen nog voor de vloeibare stoffen, maar het betekent toch wel dat we onze urine een paar honderd mijl door dit prachtige land hebben gekard...........nou ja, ook het afwaswater hoor)en hij moest het water aanvullen. Ik? Nam lekker een duik in het zwembad om het Mormonendom van me af te spoelen...........
dag!
ELS
Van Yellowstone naar Salt lake City
Twee dagen gereisd. Donderdagochtend 17 september in zuidelijke richting vertrokken naar het Grand Teton park. Je komt dan langs Old Faithful en ja, we zouden hem nog wel een keer willen zien. Gedaan. Weer spannend, weer een beetje teleurstellend.
Het Grand Teton park is genoemd naar de Tetons, een paar hoge, indrukwekkende, kale en volgens de Franse naamgevers borstige bergen. We wilden er een nacht doorbrengen, maar de beoogde camping was vol en de volgende waar hook-up-mogelijkheden waren lag 45 mijl zuidelijker. Op weg daarheen hadden we fantastische vergezichten met de Tetons als achtergrond en reden we door een schitterend landschap, wat de geplande wandelingen een beetje vergoedde.
De camping bij Jackson was redelijk. Voor Els was heel belangrijk dat ze kon douchen en een was (ik geloof zelfs een paar wassen) doen. Ze had er plezier in dat dat allemaal lukte, ook het drogen in een droger. Je kon in de buurt boottochten maken op een meer. Verder was het fijn voor ons, dat buurman Mike, die in Amsterdam bij de IBM gewerkt had, wist hoe ik onze WiFi aan de praat kon krijgen. In het Yelpark hadden we geen bereik, dus we hadden de blog de blog moeten laten. - Verder vonden we in hem (en zijn vrouw) medestanders in onze kritiek op ons voertuig. Niet werkende sluitingen van kastjes, het niet functioneren van de water-aansluiting, de ouderdom van onze voertuigen: vier jaar in plaats van de verwachte twee. De vrouwen waren het er over eens dat een snijplank voor groente en uien bij een standaarduitrusting had moeten behoren (ze hadden er beide nu zelf eentje gekocht), en dat er ook een koekepan had moeten zijn. Hier redt Els zich met een andere pan, mevrouw Mike had er een aangeschaft.
De tocht naar Salt Lake City de volgende dag ging door een eenzaam, indrukwekkend, soms ruig, soms wat gemoedelijker landschap. De 89, die we de hele dag volgden ging wel over een paar stoere klimmen. Dat is niet zo erg, gaf een Zwitsers gevoel, maar ik denk dan altijd wat met de motor mee, die al honderdtienduizend mijl (hard) heeft moeten werken. Een breakdown daar hoog in de bergen is niet iets waar je naar uitkijkt.
Over de bergtemperaturen' schreef Els al. Onze laatste campings lagen op zo'n 2000 meter, en met helder weer is het dan 's avonds, 's nachts en vroeg in de ochtend tamelijk koud; soms was de dump vanwege de nachtelijke vorst gesloten. We redden ons net met het dek(en)materiaal, maar het hield niet over.
Over boodschappen doen zullen we nog wel eens wat vertellen.
Wat in Amerika opvalt is dat dorpen of andere conglomeraties van mensen zich nooit collectief hebben hoeven te verdedigen: nooit zijn er stadsmuren of grachten, nooit een duidelijke afronding van een plaats. Die begint met een paar industrie-en of winkels, er zijn wat huizen en andere gebouwen, soms zijstraten, soms haast niet, en dat was dan het dorp of het stadje. Steden als in Europa zijn er niet. - Je weet dat, maar als je het in het echt ziet vind je dat het iets ongemakkelijks heeft.
We kwamen om een uur of vier vrijdag in SLC aan. De mormonen bleken een free shuttleservice te onderhouden tussen ons kampterrein en het centrum, en om tien over vijf busten we naar Salt Lake City. Gedurende ons eerste uur daar ontfermden zich een paar mormoonse 'sisters' over ons. Dat zijn vrijwilligsters uit allerlei landen die hier een soort dienstplicht vervullen en je door het centrum gidsen, dat wil zeggen over en door het 'Temple Square'. Verbazende gebouwen en instellingen zijn daar te zien. Daarover later meer.
Wim
Het Grand Teton park is genoemd naar de Tetons, een paar hoge, indrukwekkende, kale en volgens de Franse naamgevers borstige bergen. We wilden er een nacht doorbrengen, maar de beoogde camping was vol en de volgende waar hook-up-mogelijkheden waren lag 45 mijl zuidelijker. Op weg daarheen hadden we fantastische vergezichten met de Tetons als achtergrond en reden we door een schitterend landschap, wat de geplande wandelingen een beetje vergoedde.
De camping bij Jackson was redelijk. Voor Els was heel belangrijk dat ze kon douchen en een was (ik geloof zelfs een paar wassen) doen. Ze had er plezier in dat dat allemaal lukte, ook het drogen in een droger. Je kon in de buurt boottochten maken op een meer. Verder was het fijn voor ons, dat buurman Mike, die in Amsterdam bij de IBM gewerkt had, wist hoe ik onze WiFi aan de praat kon krijgen. In het Yelpark hadden we geen bereik, dus we hadden de blog de blog moeten laten. - Verder vonden we in hem (en zijn vrouw) medestanders in onze kritiek op ons voertuig. Niet werkende sluitingen van kastjes, het niet functioneren van de water-aansluiting, de ouderdom van onze voertuigen: vier jaar in plaats van de verwachte twee. De vrouwen waren het er over eens dat een snijplank voor groente en uien bij een standaarduitrusting had moeten behoren (ze hadden er beide nu zelf eentje gekocht), en dat er ook een koekepan had moeten zijn. Hier redt Els zich met een andere pan, mevrouw Mike had er een aangeschaft.
De tocht naar Salt Lake City de volgende dag ging door een eenzaam, indrukwekkend, soms ruig, soms wat gemoedelijker landschap. De 89, die we de hele dag volgden ging wel over een paar stoere klimmen. Dat is niet zo erg, gaf een Zwitsers gevoel, maar ik denk dan altijd wat met de motor mee, die al honderdtienduizend mijl (hard) heeft moeten werken. Een breakdown daar hoog in de bergen is niet iets waar je naar uitkijkt.
Over de bergtemperaturen' schreef Els al. Onze laatste campings lagen op zo'n 2000 meter, en met helder weer is het dan 's avonds, 's nachts en vroeg in de ochtend tamelijk koud; soms was de dump vanwege de nachtelijke vorst gesloten. We redden ons net met het dek(en)materiaal, maar het hield niet over.
Over boodschappen doen zullen we nog wel eens wat vertellen.
Wat in Amerika opvalt is dat dorpen of andere conglomeraties van mensen zich nooit collectief hebben hoeven te verdedigen: nooit zijn er stadsmuren of grachten, nooit een duidelijke afronding van een plaats. Die begint met een paar industrie-en of winkels, er zijn wat huizen en andere gebouwen, soms zijstraten, soms haast niet, en dat was dan het dorp of het stadje. Steden als in Europa zijn er niet. - Je weet dat, maar als je het in het echt ziet vind je dat het iets ongemakkelijks heeft.
We kwamen om een uur of vier vrijdag in SLC aan. De mormonen bleken een free shuttleservice te onderhouden tussen ons kampterrein en het centrum, en om tien over vijf busten we naar Salt Lake City. Gedurende ons eerste uur daar ontfermden zich een paar mormoonse 'sisters' over ons. Dat zijn vrijwilligsters uit allerlei landen die hier een soort dienstplicht vervullen en je door het centrum gidsen, dat wil zeggen over en door het 'Temple Square'. Verbazende gebouwen en instellingen zijn daar te zien. Daarover later meer.
Wim
Yellowstone (2)
Dit is het allereerste National Park, ingesteld in 1872. De toeristen komen voor de natuur, het wild (waaronder wolven en beren) en voor de geothermische verschijnselen. Maar alleen vanwege dat laatste punt is het een nationaal park geworden.
- We wachtten dus op de activiteiten van Grand, die ons geduld op de proef stelde, maar tenslotte rijkelijk beloonde: hoog, duidelijk en lang spoot hij, wel een minuut of zeven.
Goed, er is dus veel geothermisch (dat is de verzamelnaam in de boeken) werk te beleven, ik zal het niet allemaal beschrijven. Je kunt er vier categorie-en [ik weet niet hoe ik op dit computertje trema's moet maken] in onderscheiden, twee op basis van water: de geisers en de warme bronnen, en twee op basis van gassen: de fumarolen en de modderborrelaars. Fumarolen zijn gaten in de grond waaruit vies ruikend gas en stoom komt, modderbronnen zijn al of niet een beetje modder spuitende verschijnselen. Hoe ontstaat deze modder?
[Intermezzo. Al onze gids-achtige en talks-gevende rangers hebben een degelijke onderwijs-instructie gehad. Ze zeggen wie ze zijn, informeren waar het publiek vandaan komt (helemaal van Rhode Island? uit het buitenland?) en stellen stimulerende vragen. Wie heeft er ooit een beer gezien? (haha) Wie in dit park? Wie korter dan een week geleden? Waarom is dit park gesticht? Zegt het getal 45 je iets? (zo hard mag je maximaal rijden op de wegen in het park). En het getal 100? (Zover moet je van een beer vandaan blijven.) Enzovoort,]
De modder ontstaat doordat de aanwezige gassen als ze een bepaalde hoge temperatuur bereiken de rotsen aantasten, die dan degenereren tot een substantie die er als modder uitziet. De naar boven borrelende modder is dus altijd flink op temperatuur, je moet er geen hand in steken, als je al zo dichtbij zou kunnen komen.
- Wij deden mee aan een wandeling onder leiding van een ranger. Start om 11 uur bij de mud-vulcano. Om 11 uur nog geen ranger te zien, die bleek opgehouden door een kudde overstekende bisons en kwam na tien minuten. Het bleek een range-ster, een slanke jonge vrouw met een vriendelijk professioneel gezicht; het uniform stond haar wel. - We zouden een semi-strenuous wandeling maken door het gebied van de mud-vulcano. Waar was die? Niemand zag een vulkaan-achtig iets. Nee, maar toen deze plek ongeveer 1870 ontdekt werd spoot er een moddervulkaan 80 voet hoog. Twee jaar later was hij er niet meer, en de niet meer dan een meter hoge borrelaar wordt nog steeds zo genoemd. Klinkt ook wel goed, natuurlijk. - Ze begon bij de poel beneden, ondiepe plasjes water, te vragen hoe warm we dachten dat dit water was. Het zag er niet al te warm uit, er kwam geen stoom af, en ik gaf als mijn schatting 50 graden. Amerikanen zijn beleefd en vriendelijk, dus niemand nam een grinnikhouding aan, maar na een paar minuten begreep ik dat men hier in Fahrenheitgraden rekende, en dat ik dus gezegd had te denken dat het water 10 graden was. - De modder die we daarna zagen was 170 graden (hun schaal). Geiserwater bereikt soms een temperatuur van boven de 190, maar kookt nooit (althans niet boven de grond). De wandeling, weer over boardwalks, ging heuvelop door een weer duidelijk thermisch gebied. Langs warme meertjes en stomende gaten in de grond. Bijzonder is daar ook, dat een jaar of een poosje geleden een aantal van deze bezienswaardigheden een eindje verderop lag, of er nog helemaal niet was. Onzeker terrein dus.
Dit waren in het kort een paar dingen uit het park. We hebben aan het Yellowstonemeer, volgens ons boek een van de grootste bergmeren ter wereld, heel eenzaam onze boterhammen gegeten. We zagen de romantische Yellowstone-rivier, kwamen op onze wandelingen nooit beren maar wel bisons tegen, die je in principe niets doen, maar waar Els, die ook de Schotse runderen op de Veluwe niet graag tegenkomt, met een onwaarschijnlijk grote boog omheen liep. We zagen de Prismatic Spring, die haar fantasienaam met recht droeg, ook Daisy, een 'predictable' die onder een hoek van 70 graden spuit, we zagen meer dan we kunnen opschrijven en mogelijk ook meer dan leuk is om allemaal te lezen.
Ik zal nog wel iets zeggen over de wegen in het park, maar sluit nu in principe het Yellowstone-hoofdstuk af. We moeten naar onze shuttle die ons naar het centrum van Salt Lake City zal brengen.
Wim
- We wachtten dus op de activiteiten van Grand, die ons geduld op de proef stelde, maar tenslotte rijkelijk beloonde: hoog, duidelijk en lang spoot hij, wel een minuut of zeven.
Goed, er is dus veel geothermisch (dat is de verzamelnaam in de boeken) werk te beleven, ik zal het niet allemaal beschrijven. Je kunt er vier categorie-en [ik weet niet hoe ik op dit computertje trema's moet maken] in onderscheiden, twee op basis van water: de geisers en de warme bronnen, en twee op basis van gassen: de fumarolen en de modderborrelaars. Fumarolen zijn gaten in de grond waaruit vies ruikend gas en stoom komt, modderbronnen zijn al of niet een beetje modder spuitende verschijnselen. Hoe ontstaat deze modder?
[Intermezzo. Al onze gids-achtige en talks-gevende rangers hebben een degelijke onderwijs-instructie gehad. Ze zeggen wie ze zijn, informeren waar het publiek vandaan komt (helemaal van Rhode Island? uit het buitenland?) en stellen stimulerende vragen. Wie heeft er ooit een beer gezien? (haha) Wie in dit park? Wie korter dan een week geleden? Waarom is dit park gesticht? Zegt het getal 45 je iets? (zo hard mag je maximaal rijden op de wegen in het park). En het getal 100? (Zover moet je van een beer vandaan blijven.) Enzovoort,]
De modder ontstaat doordat de aanwezige gassen als ze een bepaalde hoge temperatuur bereiken de rotsen aantasten, die dan degenereren tot een substantie die er als modder uitziet. De naar boven borrelende modder is dus altijd flink op temperatuur, je moet er geen hand in steken, als je al zo dichtbij zou kunnen komen.
- Wij deden mee aan een wandeling onder leiding van een ranger. Start om 11 uur bij de mud-vulcano. Om 11 uur nog geen ranger te zien, die bleek opgehouden door een kudde overstekende bisons en kwam na tien minuten. Het bleek een range-ster, een slanke jonge vrouw met een vriendelijk professioneel gezicht; het uniform stond haar wel. - We zouden een semi-strenuous wandeling maken door het gebied van de mud-vulcano. Waar was die? Niemand zag een vulkaan-achtig iets. Nee, maar toen deze plek ongeveer 1870 ontdekt werd spoot er een moddervulkaan 80 voet hoog. Twee jaar later was hij er niet meer, en de niet meer dan een meter hoge borrelaar wordt nog steeds zo genoemd. Klinkt ook wel goed, natuurlijk. - Ze begon bij de poel beneden, ondiepe plasjes water, te vragen hoe warm we dachten dat dit water was. Het zag er niet al te warm uit, er kwam geen stoom af, en ik gaf als mijn schatting 50 graden. Amerikanen zijn beleefd en vriendelijk, dus niemand nam een grinnikhouding aan, maar na een paar minuten begreep ik dat men hier in Fahrenheitgraden rekende, en dat ik dus gezegd had te denken dat het water 10 graden was. - De modder die we daarna zagen was 170 graden (hun schaal). Geiserwater bereikt soms een temperatuur van boven de 190, maar kookt nooit (althans niet boven de grond). De wandeling, weer over boardwalks, ging heuvelop door een weer duidelijk thermisch gebied. Langs warme meertjes en stomende gaten in de grond. Bijzonder is daar ook, dat een jaar of een poosje geleden een aantal van deze bezienswaardigheden een eindje verderop lag, of er nog helemaal niet was. Onzeker terrein dus.
Dit waren in het kort een paar dingen uit het park. We hebben aan het Yellowstonemeer, volgens ons boek een van de grootste bergmeren ter wereld, heel eenzaam onze boterhammen gegeten. We zagen de romantische Yellowstone-rivier, kwamen op onze wandelingen nooit beren maar wel bisons tegen, die je in principe niets doen, maar waar Els, die ook de Schotse runderen op de Veluwe niet graag tegenkomt, met een onwaarschijnlijk grote boog omheen liep. We zagen de Prismatic Spring, die haar fantasienaam met recht droeg, ook Daisy, een 'predictable' die onder een hoek van 70 graden spuit, we zagen meer dan we kunnen opschrijven en mogelijk ook meer dan leuk is om allemaal te lezen.
Ik zal nog wel iets zeggen over de wegen in het park, maar sluit nu in principe het Yellowstone-hoofdstuk af. We moeten naar onze shuttle die ons naar het centrum van Salt Lake City zal brengen.
Wim
vrijdag 18 september 2009
Lieve allemaal; nu is het weer mijn beurt. Allereerst even een foto van Old Faithful, waar Herman om vraagt; Het is ongeveer een kwartier voor het spektakel begint en we zijn al een eindje naar boven geklommen naar het uitzichtspunt 
. Wim heeft vast mooiere foto's, die komen wellicht morgen.
Ik merk dat je voor een meer gedegen verslag Wim's bijdragen moet lezen. Mijn verhaaltjes zijn meer snipsnap en ik denk dat deze verdeling de werkelijkheid van alledag ook aardig weergeeft .Het zal dan ook wel niemand verbazen.
De nachten in Yellowstone waren bere-koud; tegen het vriespunt. De eerste avond trouwens ben ik enigszins verdwaald na een toiletbezoek; we zouden elkaar treffen bij de vuilstort, maar ik was eerst gedesorienteerd uit het toiletgebouwtje gelopen, de verkeerde kant op, en wist absoluut niet waar ik Wim ooit weer zou zien. Tot overmaat van ramp begon het te regenen, en bliksemen, en weldra klonken er flinke donderklappen. Ik houd daar helemaal niet van, zeker niet in het donker en al helemaal niet in een donker bos. Ik vloog terug naar de RV (nog mooi dat ik die tenminster terugvond........) en wachtte vertwijfeld op Wim. Hij was mij natuurlijk ook kwijt, en begreep helemaal niet waar ik bleef enzenz. En, zoals je begrijpt, kwam het helemaal goed.
Er werd daar,en overal in Yellowstone, gewaarschuwd voor beren en ander wild. Het gevolg was dat ik 's nachts niet naar de w.c. durfde, en zodoende ons eigen toiletje maar eens in gebruik nam. ook prima! We hebben trouwens helemaal geen beren gezien. Wel elken (edelherten) en veel, heel veel bisons. (zie foto vorige blog) We werden niet meer koud of warm van een bisonkuddetje meer of minder. Als je in de auto zat, en er ontstond een lichte file en je zag veel auto's geparkeerd, dan kon je er van overtuigd zijn dat er " iets" te zien was! Allemaal mensen met camera's!
Twee avonden achter elkaar zijn we naar een " talk" van een ranger geweest. De eerste keer met lichtbeelden. De tweede keer (veel minder goed) was het alleen maar een verhaal over het park. Bij een kampvuur, dat trouwens die tweede avond niet wou branden; misschien dat ik het daarom ook zo veel minder leuk vond.
Kampvuren mag je stoken, in je eigen bbq. Gek eigenlijk dat dat mag in zo'n park als Yellowstone. Het wordt veelvuldig gedaan, en als je 's avonds naar het toiletgebouw liep, zag je overal kleine vuurjes, en drong de heerlijke kampvuurlucht je neus binnen.( gevolg is dat wij nu ook hout hebben gekocht tijdens ons winkeluur in de supermarkt.) Ik denk dat ik over een maand of wat nog wel eens heimwee zal hebben naar die sfeer!
Tot mijn snipsnapverslag behoort misschien ook nog de opmerking, dat de douches en toiletten overal, ook in rest-area's, superschoon zijn. En altijd zeep in het automaatje, en altijd handdoekjes beschikbaar. Dat vind ik wel erg prettig!
Gisteren dus naar Jackson gereden; jullie lezen er nog wel over. vandaag naar Salt Lake City, wat een prachtige, prachtige tocht was. En ik heb zo'n super-chauffeur, dat ik niet denk dat ik nog achter het stuur van deze vrachtwagen zal kruipen! Maar..........wie weet!
Vandaag een week geleden pikten we de RV op. Wat hebben we al veel beleefd en gezien! Het lijkt al weken en weken geleden dat ik de Gran Partita speelde (dat was vorige week zondag!) of dat ik mijn familie zag. Hoe zou Guillaume het maken in de vierde, en Willem Jan; komt hij nog aan striptekenen toe. Hoe gaat het met Floris' z'n gitaar, en ik mag dan van Anne af en toe een sms-je krijgen dat de nieuwe school " cool" is; ik vraag me ook af hoe het met de zangles gaatvan de gezusters. En Carlies, is je operatie geslaagd?
Enfin, ik leef een tijdje in een andere wereld, maar dat betekent niet dat je je losmaakt van je dagelijkse bestaan. En nu ga ik in deze wirwar van campers en caravans, een douche opzoeken, en naar bed. Morgen in Salt Lake City een nieuw boek kopen, want ik heb eindelijk het boek dat ik op Schiphol kocht, uit!
Liefs, ELS
. Wim heeft vast mooiere foto's, die komen wellicht morgen.Ik merk dat je voor een meer gedegen verslag Wim's bijdragen moet lezen. Mijn verhaaltjes zijn meer snipsnap en ik denk dat deze verdeling de werkelijkheid van alledag ook aardig weergeeft .Het zal dan ook wel niemand verbazen.
De nachten in Yellowstone waren bere-koud; tegen het vriespunt. De eerste avond trouwens ben ik enigszins verdwaald na een toiletbezoek; we zouden elkaar treffen bij de vuilstort, maar ik was eerst gedesorienteerd uit het toiletgebouwtje gelopen, de verkeerde kant op, en wist absoluut niet waar ik Wim ooit weer zou zien. Tot overmaat van ramp begon het te regenen, en bliksemen, en weldra klonken er flinke donderklappen. Ik houd daar helemaal niet van, zeker niet in het donker en al helemaal niet in een donker bos. Ik vloog terug naar de RV (nog mooi dat ik die tenminster terugvond........) en wachtte vertwijfeld op Wim. Hij was mij natuurlijk ook kwijt, en begreep helemaal niet waar ik bleef enzenz. En, zoals je begrijpt, kwam het helemaal goed.
Er werd daar,en overal in Yellowstone, gewaarschuwd voor beren en ander wild. Het gevolg was dat ik 's nachts niet naar de w.c. durfde, en zodoende ons eigen toiletje maar eens in gebruik nam. ook prima! We hebben trouwens helemaal geen beren gezien. Wel elken (edelherten) en veel, heel veel bisons. (zie foto vorige blog) We werden niet meer koud of warm van een bisonkuddetje meer of minder. Als je in de auto zat, en er ontstond een lichte file en je zag veel auto's geparkeerd, dan kon je er van overtuigd zijn dat er " iets" te zien was! Allemaal mensen met camera's!
Twee avonden achter elkaar zijn we naar een " talk" van een ranger geweest. De eerste keer met lichtbeelden. De tweede keer (veel minder goed) was het alleen maar een verhaal over het park. Bij een kampvuur, dat trouwens die tweede avond niet wou branden; misschien dat ik het daarom ook zo veel minder leuk vond.
Kampvuren mag je stoken, in je eigen bbq. Gek eigenlijk dat dat mag in zo'n park als Yellowstone. Het wordt veelvuldig gedaan, en als je 's avonds naar het toiletgebouw liep, zag je overal kleine vuurjes, en drong de heerlijke kampvuurlucht je neus binnen.( gevolg is dat wij nu ook hout hebben gekocht tijdens ons winkeluur in de supermarkt.) Ik denk dat ik over een maand of wat nog wel eens heimwee zal hebben naar die sfeer!
Tot mijn snipsnapverslag behoort misschien ook nog de opmerking, dat de douches en toiletten overal, ook in rest-area's, superschoon zijn. En altijd zeep in het automaatje, en altijd handdoekjes beschikbaar. Dat vind ik wel erg prettig!
Gisteren dus naar Jackson gereden; jullie lezen er nog wel over. vandaag naar Salt Lake City, wat een prachtige, prachtige tocht was. En ik heb zo'n super-chauffeur, dat ik niet denk dat ik nog achter het stuur van deze vrachtwagen zal kruipen! Maar..........wie weet!
Vandaag een week geleden pikten we de RV op. Wat hebben we al veel beleefd en gezien! Het lijkt al weken en weken geleden dat ik de Gran Partita speelde (dat was vorige week zondag!) of dat ik mijn familie zag. Hoe zou Guillaume het maken in de vierde, en Willem Jan; komt hij nog aan striptekenen toe. Hoe gaat het met Floris' z'n gitaar, en ik mag dan van Anne af en toe een sms-je krijgen dat de nieuwe school " cool" is; ik vraag me ook af hoe het met de zangles gaatvan de gezusters. En Carlies, is je operatie geslaagd?
Enfin, ik leef een tijdje in een andere wereld, maar dat betekent niet dat je je losmaakt van je dagelijkse bestaan. En nu ga ik in deze wirwar van campers en caravans, een douche opzoeken, en naar bed. Morgen in Salt Lake City een nieuw boek kopen, want ik heb eindelijk het boek dat ik op Schiphol kocht, uit!
Liefs, ELS
Yellowstone National Park (1)
Onze camping, Madison, waar we van de 14de 's avonds tot de de ochtend van de 17de bivakkeerden, lag 16 mijl van Old Faithful. We wilden er de eerste ochtend (15/9) vroeg zijn, vanwege de altijd grote drukte overdag. De parkeerterreinen leken in uitgestrektheid een beetje op die voor Fatima-bezoekers in Portugal: onze RV verdween in de ruimte. In het visitorcenter waren vriendelijke rangers (ge-uniformeerde allesdoeners van het park, er zijn er 180 en ze moeten op het terrein wonen) die aanwezen welke geisers tot de categorie 'predictable' behoorden - zes stuks waaronder Old Faithful. Van die zes spuit Old Faithful het meest frequent en ook het regelmatigst: eens per ongeveer anderhalf uur, met een 'window' van 20 minuten, dat wil zeggen van tien minuten voor het uitgerekende tijdstip tot tien minuten erna. Om 10.16 zou hij spuiten. We gingen niet op een van de toeschouwersbanken zitten die op een afstand van ongeveer 80 meter plaats bieden aan enkele honderden toeristen, maar wandelden het uitgestrekte terrein op. Beter gezegd de 'boardwalks' op, want de grond is te onzeker om er op te stappen. Mag ook niet, en je doet het ook niet, want er borrelt en stoomt een puft van alles om je heen. De grond dampt op veel plaatsen en hier en daar spuiten kleine geisertjes. We bekeken de eruptie van Old Faithful dus van achteren - hij was bijna tien minuten te laat. Het spuiten was minder spectaculair dan we gedacht hadden: je zag het water eigenlijk nauwelijks, wel de stoom die er af kwam. Maar het was heel bevredigend hem aan het werk gezien te hebben. In mijn indianenboeken deed hij het nog om de 53 minuten, en heel precies. Dat is dus wat slordiger en langzamer geworden, maar hij doet het nog, en wij waren daar getuige van.
Van de andere predictables zagen we dat om 11.45 'Grand' zou spuiten. Die is groter en hoger dan O.F., maar doet het slechts eens in de ongeveer acht uur, met een window van twee klokuren. We waren min of meer toevallig al wandelend (op de uitgestrekte boardwalks) om een uur of twaalf in zijn buurt en zagen een 50-tal mensen wachten. Er waren ook hier bankjes, en we besloten al wachtend onze lunchboterhammen te nemen, het kon maximaal nog drie kwartier duren. Naast ons zat een echtpaar dat uit Velp bleek te komen, een paar lanen van ons vandaan. De man bracht soms neighbourhoodwatchberichten rond en kende ons 'hofje' aan de Evertsenlaan. 'Daar in het laatste huis rechts speelt iemand fagot' merkte hij op. - Je begrijpt dat we dit een verrassende ontmoeting vonden.
(Het is nu overigens vrijdagavond 18/9, en we kamperen in de stad van de mormonen, waarover later meer.).
Ik geef de computer aan Els, en zet het Yellowstoneverhaal morgen voort.)
Wim
Van de andere predictables zagen we dat om 11.45 'Grand' zou spuiten. Die is groter en hoger dan O.F., maar doet het slechts eens in de ongeveer acht uur, met een window van twee klokuren. We waren min of meer toevallig al wandelend (op de uitgestrekte boardwalks) om een uur of twaalf in zijn buurt en zagen een 50-tal mensen wachten. Er waren ook hier bankjes, en we besloten al wachtend onze lunchboterhammen te nemen, het kon maximaal nog drie kwartier duren. Naast ons zat een echtpaar dat uit Velp bleek te komen, een paar lanen van ons vandaan. De man bracht soms neighbourhoodwatchberichten rond en kende ons 'hofje' aan de Evertsenlaan. 'Daar in het laatste huis rechts speelt iemand fagot' merkte hij op. - Je begrijpt dat we dit een verrassende ontmoeting vonden.
(Het is nu overigens vrijdagavond 18/9, en we kamperen in de stad van de mormonen, waarover later meer.).
Ik geef de computer aan Els, en zet het Yellowstoneverhaal morgen voort.)
Wim
Wijzigingen en aanvullingen
(vrijdagochtend voor afreis)
Gisteren heb ik een beetje voor de vuist weg iets gezegd over zoetwaterbakken. De vijf grote meren in dit land zijn natuurlijk veel groter, maar op eentje na voor de helft van Canada. En dat Baikalmeer, nou ja, dat is zo bijzonder dat ik er ook graag eens heen zou willen, in de camper vanuit Irkoetsk bijvoorbeeld.
Over onze (toeristische) gevoelens bij wat we allemaal vanuit onze hoge zetels zagen zei ik nog weinig. Als je door die eindeloze landschappen reist krijg je een beter gevoel voor proporties en de onafwendbaarheid van klimatologische verschijnselen. Die woeste vlakten zijn er gewoon omdat ze niet anders kunnen, er valt daar nu eenmaal geen regen omdat bergen in de buurt steeds al het vocht uit de lucht halen. Je weet dat wel, maar als je er doorheen rijdt dringt het beter tot je door.
We moeten weg. Berichten over Yellowstone, waar we geen bereik hadden en drie dagen ge-indrukwekt rondkeken hopen we binnenkort iets te schrijven.
Tot dan, Wim
Gisteren heb ik een beetje voor de vuist weg iets gezegd over zoetwaterbakken. De vijf grote meren in dit land zijn natuurlijk veel groter, maar op eentje na voor de helft van Canada. En dat Baikalmeer, nou ja, dat is zo bijzonder dat ik er ook graag eens heen zou willen, in de camper vanuit Irkoetsk bijvoorbeeld.
Over onze (toeristische) gevoelens bij wat we allemaal vanuit onze hoge zetels zagen zei ik nog weinig. Als je door die eindeloze landschappen reist krijg je een beter gevoel voor proporties en de onafwendbaarheid van klimatologische verschijnselen. Die woeste vlakten zijn er gewoon omdat ze niet anders kunnen, er valt daar nu eenmaal geen regen omdat bergen in de buurt steeds al het vocht uit de lucht halen. Je weet dat wel, maar als je er doorheen rijdt dringt het beter tot je door.
We moeten weg. Berichten over Yellowstone, waar we geen bereik hadden en drie dagen ge-indrukwekt rondkeken hopen we binnenkort iets te schrijven.
Tot dan, Wim
vrijdag 18 september 2009
7 uur 's ochtends. Gauw even naar de reacties gekeken. Leuk allemaal! Hartelijke dank. Ik heb aan je gedacht, Hans, de 16e. Lieve lezers, wisten jullie dat mijn grote broer een boek heeft geschreven??? Het heet " Varend in verrassend Nederland", en het is de 16e officieel gelanceerd.
We zijn van plan vandaag naar Salt Lake City te gaan. Direct na het ontbijt. Eerst even alles wegstouwen. Ik heb gisteren hier voor het eerst van mijn leven een wasdroger gebruikt. Alles is nu weer schoon en droog.
En, hoe heet het ook was gisteren, het was vannacht berekoud. e hebben zelfs even de verwarming aangezet. luxe, dat dat kan, want in Yellowstone (maar daarover later vast nog wel) kon dat niet (want daar hadden we noch electra, noch water), en daar vroor het 's nachts!!!
Herman, wat foto's betreft, kunnen we naar believen uploaden? Ik zal het in elk geval proberen (want ik weet helemaal niet hoe het moet, maar ik heb mijn foto's wel op de laptop staan nu, Wim nog niet) er eentje te sturen. Hier gaat-ie. Dan tanden poetsen, alles verwijderen wat maar enigszins los ligt hier, en dan: Mormonenwaarts!
Liefs allemaal,
ELS (en het zijn er dus twee geworden!)
donderdag 17 september 2009
Tocht naar Yellowstone
Zaterdag 12 september. Yellowstone ligt een beetje buiten de route van de andere parken die we willen bezoeken. Omdat het zo noordelijk ligt (in het noorden van de staat Wyoming, op de grens met Montana, en het daar in september al koud kan zijn) gingen we vanaf San Francisco meteen Yellowstonewaarts. De afstand is 950 mijl, zo'n 1500 kilometer. Na de eerste kampeernacht, door Els genoemd, vertrokken we over een van de oudste en bekendste toegangswegen die ter ontsluiting van het (Wilde) Westen van west naar oost werden aangelegd, de Interstate 80 noordoostwaarts. Je komt dan over Sacramento, de hoofdstad van California. Hoewel we vonden dat we weinig tijd hadden voor omwegen, was het zonde om Lake Tahoe, het mooiste en op een na grootste bergmeer van de VS, rechts te laten liggen. Via de veel kleinere en op den duur tot een tweebaansweg versmallende I50 daarheen gereden en een half uurtje vanaf de oostelijke oever gezien hoe mooi en mooi groot het was, en hoe pootjebaden-ondiep tot ver uit de kust. Verderop wordt het wel echt diep, niet zo diep als het Baikalmeer, maar het doet goed mee in de rij van de grote zoetwaterbakken die er op de wereld zijn.
Na Lake Tahoe moesten we door het buitengewoon oninteressante Carson City, de hoofdstad van de woestijn- en gokstaat Nevada. Bij Reno kwamen we weer op de I80. Er zijn niet veel conglomeraties daar, maar ook in het kleinste vlek kon je dunkt ons gokken, in een casino of ander gokhuis.
Snelheid maken op de I80 was de bedoeling, maar er was een ongeluk gebeurd, een eindje voor ons, en het was een uur later voor we verder konden. Toen maar naar de eerste de beste camping (bij Fernley); er zijn er niet zoveel, want de woestijn begint daar.
Zondag 13 september. Twee dagen onderweg en nog maar 330 mijl gereden. Vandaag moest er gewerkt worden aan de afstand. In principe is dat op een weg als de I80 niet zo moeilijk: er is bijna geen verkeer en het wegdek is redelijk tot goed, al zijn er tientallen mijlen met roadworks die je maar de helft van de weg laten. Maar een van de twee banen is ook genoeg als er weinig verkeersdeelnemers zijn. Vroeg op, we reden al om acht uur en met een gemiddelde van 60 mijl ben je na twee uur 120 mijl verder. Half uur, uurtje op een rest area, en na weer twee uur heb je er 240 gehad, terwijl het nog maar 1 uur 's middags is. Onze camper (RV) kan 65 mijl halen, misschien iets meer, maar met 60 rijdt hij het rustigst. Om 4 uur hadden we er 360 mijl op zitten, maar na die stop kreeg de camper kuren, althans een kuur: hij wilde niet meer starten en er verscheen een oliekannetje op het dashbord. Een te hulp geroepen campingbaas -we hadden de rustpauze gekozen bij een camping dicht bij de weg- controleerde het oliepeil (ik kon de motorkap niet openkrijgen) en alles bleek in orde. En ik bleek ook weer te kunnen starten - tja, zei de man, met die huurcampers zie je zulke dingen wel vaker. - Ik wilde graag nog naar Twin Falls: bij Wells van de I80 af en via de 93 naar het noorden. Dat lukte, en voldaan hookten we onze camper weer up - dat betekent dat we de RV aansloten op het water en de elektra van de camping. Van elke camping staat in de gids vermeld hoeveel hookups er zijn en hoeveel no hookups. Daar kun je ook staan, maar dan heb je bijvoorbeeld geen airco en geen magnetron, en je lampen en zo putten een accu uit. Kan ook prima, hebben we een paar dagen later in het Yel-park gedaan - in dat hele park zijn geen hookups. - Vandaag 430 mijl gereden, totaal 760.
Maandag 14 september. Half negen op weg. Saaie wegen, ik ben ze al weer vergeten. Eerst naar het oosten, naar Pocatello (de I84 en de I86), en daarna weer naar het noorden via de I15 naar Idaho Falls ('Interstates' die noord-zuid lopen hebben oneven, oost-westelijke even nummers). Na Idaho Falls de 20 naar West-Yellowstone. We waren van plan om 's avonds buiten het park een camping te zoeken om de volgende dag vroeg te zijn voor een camping in het park: vaak kun je daar niet reserveren en wie het eerst komt maalt het eerst. Maar toen we om kwart voor drie al in de buurt waren besloten we om op de bonnefooi naar 'Madison' te gaan de eerste grote camping in het park . Bellen kon niet, want ik had verzuimd mijn mobieltje op te laden en Els kan met de hare niet bellen omdat ze volgens de telefoonstem daartoe niet gerechtgd zou zijn. - Bij Madison kregen we de laatste plaats - mazzel zei de official achter de balie. - Na 936 mijl waren we er, hoera.
Wim
Na Lake Tahoe moesten we door het buitengewoon oninteressante Carson City, de hoofdstad van de woestijn- en gokstaat Nevada. Bij Reno kwamen we weer op de I80. Er zijn niet veel conglomeraties daar, maar ook in het kleinste vlek kon je dunkt ons gokken, in een casino of ander gokhuis.
Snelheid maken op de I80 was de bedoeling, maar er was een ongeluk gebeurd, een eindje voor ons, en het was een uur later voor we verder konden. Toen maar naar de eerste de beste camping (bij Fernley); er zijn er niet zoveel, want de woestijn begint daar.
Zondag 13 september. Twee dagen onderweg en nog maar 330 mijl gereden. Vandaag moest er gewerkt worden aan de afstand. In principe is dat op een weg als de I80 niet zo moeilijk: er is bijna geen verkeer en het wegdek is redelijk tot goed, al zijn er tientallen mijlen met roadworks die je maar de helft van de weg laten. Maar een van de twee banen is ook genoeg als er weinig verkeersdeelnemers zijn. Vroeg op, we reden al om acht uur en met een gemiddelde van 60 mijl ben je na twee uur 120 mijl verder. Half uur, uurtje op een rest area, en na weer twee uur heb je er 240 gehad, terwijl het nog maar 1 uur 's middags is. Onze camper (RV) kan 65 mijl halen, misschien iets meer, maar met 60 rijdt hij het rustigst. Om 4 uur hadden we er 360 mijl op zitten, maar na die stop kreeg de camper kuren, althans een kuur: hij wilde niet meer starten en er verscheen een oliekannetje op het dashbord. Een te hulp geroepen campingbaas -we hadden de rustpauze gekozen bij een camping dicht bij de weg- controleerde het oliepeil (ik kon de motorkap niet openkrijgen) en alles bleek in orde. En ik bleek ook weer te kunnen starten - tja, zei de man, met die huurcampers zie je zulke dingen wel vaker. - Ik wilde graag nog naar Twin Falls: bij Wells van de I80 af en via de 93 naar het noorden. Dat lukte, en voldaan hookten we onze camper weer up - dat betekent dat we de RV aansloten op het water en de elektra van de camping. Van elke camping staat in de gids vermeld hoeveel hookups er zijn en hoeveel no hookups. Daar kun je ook staan, maar dan heb je bijvoorbeeld geen airco en geen magnetron, en je lampen en zo putten een accu uit. Kan ook prima, hebben we een paar dagen later in het Yel-park gedaan - in dat hele park zijn geen hookups. - Vandaag 430 mijl gereden, totaal 760.
Maandag 14 september. Half negen op weg. Saaie wegen, ik ben ze al weer vergeten. Eerst naar het oosten, naar Pocatello (de I84 en de I86), en daarna weer naar het noorden via de I15 naar Idaho Falls ('Interstates' die noord-zuid lopen hebben oneven, oost-westelijke even nummers). Na Idaho Falls de 20 naar West-Yellowstone. We waren van plan om 's avonds buiten het park een camping te zoeken om de volgende dag vroeg te zijn voor een camping in het park: vaak kun je daar niet reserveren en wie het eerst komt maalt het eerst. Maar toen we om kwart voor drie al in de buurt waren besloten we om op de bonnefooi naar 'Madison' te gaan de eerste grote camping in het park . Bellen kon niet, want ik had verzuimd mijn mobieltje op te laden en Els kan met de hare niet bellen omdat ze volgens de telefoonstem daartoe niet gerechtgd zou zijn. - Bij Madison kregen we de laatste plaats - mazzel zei de official achter de balie. - Na 936 mijl waren we er, hoera.
Wim
De camper en yellowstone
Donderdag 17 september (NOVA is aan de gang)
En nu is het dan zover!! We staan op een camping in Jackson, en naast ons staat een Engelsman (Mike) die eerst al behulpzaam was met aansluiting van het water, en toen ook nog deskundig bleek op computergebied. Ik zit nu IN de camper en schrijf (eindelijk weer eens)aan ons blog. Aangesloten op WiFi van de camping (vraag me niet wat dat betekent)
Het camperleven begint goed te bevallen. het moest eerst erg wennen, ook al en voornamelijk door de slechte en te late aflevering, en door de mankementen die dit ouwe beestje vertoont. Deurtjes niet open willen, en ls je eenmaal open hebt, niet meer dicht, laatjes die eruit vliegen. Je leert er mee te leven...........
De late aflevering maakte dat we in het spitsuur het drukke San Francisco uit moesten, ook nog boodschappen moesten doen, en dat alles in een vrachtwagen die je niet kent, automaat natuurlijk, en alles begon te schudden en te rammelen! Inmiddels weten we daar mee om te gaan. Als we rijden, gewoon de kastjes met pannen, en servies en zo, volstouwen met de slaapzakken en de kussens.
De eerste nacht reden we dus over die drukke weg, 8-baans, en het werd alras donker. Geen idee waar we heenzouden. Wat we van te voren hadden bedacht was veel te ver.
het is een wonder, dat we toch een camping vonden (uit de Woodall-campinggids; ik in het duister, met m'n loepje voorgelezen wat er stond en hoe we er moesten komen.
Alles uitgestorven, en stikkedonker, maar een telefoontje naar de beheerder, en we werden hartelijk ontvangen. Ik had een maaltijd gekocht, en de magnetron werkte, dus.........om 11 uur ploften we (nou, vn ploffen kan je wat mij betreft niet spreken; ik slaapnbl boven de cabine) in bed.
de volgende ochtend gauw alles een beetje uit- en ingepakt, en gezorgd dat de koffers niet meer door de cabine gleden en zo, en we gingen echt op weg!
Ik sla nu de twee volgende dagen door de woestijn maar over, en vertel even iets over Yellowstone, dat we door de Westingang binnengingen en vanmorgen door de Zuidelijke ingang weer verlieten.
We stonden op de (natuur)camping in Madison, met nog 276 van dit soort vehikels. grote plaatsen met allemaal een eigen piknicktafel en bbq, waar veel mensen 's avonds een vuurtje in stoken. En nu ga ik naar de laundry met m'n was, want die zou om deze tijd niet meer bezet zijn. Druk leven in een camper!
Ik ga een volgende keer ; wat heerlijk dat dat nu kan, dank zij Mike (uit Portsmouth)
so long!
Els
En nu is het dan zover!! We staan op een camping in Jackson, en naast ons staat een Engelsman (Mike) die eerst al behulpzaam was met aansluiting van het water, en toen ook nog deskundig bleek op computergebied. Ik zit nu IN de camper en schrijf (eindelijk weer eens)aan ons blog. Aangesloten op WiFi van de camping (vraag me niet wat dat betekent)
Het camperleven begint goed te bevallen. het moest eerst erg wennen, ook al en voornamelijk door de slechte en te late aflevering, en door de mankementen die dit ouwe beestje vertoont. Deurtjes niet open willen, en ls je eenmaal open hebt, niet meer dicht, laatjes die eruit vliegen. Je leert er mee te leven...........
De late aflevering maakte dat we in het spitsuur het drukke San Francisco uit moesten, ook nog boodschappen moesten doen, en dat alles in een vrachtwagen die je niet kent, automaat natuurlijk, en alles begon te schudden en te rammelen! Inmiddels weten we daar mee om te gaan. Als we rijden, gewoon de kastjes met pannen, en servies en zo, volstouwen met de slaapzakken en de kussens.
De eerste nacht reden we dus over die drukke weg, 8-baans, en het werd alras donker. Geen idee waar we heenzouden. Wat we van te voren hadden bedacht was veel te ver.
het is een wonder, dat we toch een camping vonden (uit de Woodall-campinggids; ik in het duister, met m'n loepje voorgelezen wat er stond en hoe we er moesten komen.
Alles uitgestorven, en stikkedonker, maar een telefoontje naar de beheerder, en we werden hartelijk ontvangen. Ik had een maaltijd gekocht, en de magnetron werkte, dus.........om 11 uur ploften we (nou, vn ploffen kan je wat mij betreft niet spreken; ik slaapnbl boven de cabine) in bed.
de volgende ochtend gauw alles een beetje uit- en ingepakt, en gezorgd dat de koffers niet meer door de cabine gleden en zo, en we gingen echt op weg!
Ik sla nu de twee volgende dagen door de woestijn maar over, en vertel even iets over Yellowstone, dat we door de Westingang binnengingen en vanmorgen door de Zuidelijke ingang weer verlieten.
We stonden op de (natuur)camping in Madison, met nog 276 van dit soort vehikels. grote plaatsen met allemaal een eigen piknicktafel en bbq, waar veel mensen 's avonds een vuurtje in stoken. En nu ga ik naar de laundry met m'n was, want die zou om deze tijd niet meer bezet zijn. Druk leven in een camper!
Ik ga een volgende keer ; wat heerlijk dat dat nu kan, dank zij Mike (uit Portsmouth)
so long!
Els
maandag 14 september 2009
Route
Beste allemaal,
Op deze kaart zal ik Els en Wims route proberen bij te houden
Els en Wim 2009 weergeven op een grotere kaart
Groeten aan allen en van Els en Wim :-)
Op deze kaart zal ik Els en Wims route proberen bij te houden
Els en Wim 2009 weergeven op een grotere kaart
Groeten aan allen en van Els en Wim :-)
vrijdag 11 september 2009
Tussen hotel en camper (RV)
Els zei me net onder het ontbijt (dat hier minimaler is dan meestal in Frankrijk, flinke mok koffie, orange jus, en de keus tussen allerlei zoete baksels, waarop vaak jam of ander zoet; wel met een appel of banaan) dat ze helemaal vergeten was onze stoere tocht over de Golden Gate bridge te vermelden, vroeg mij dat goed te maken.
We hadden besloten deze brugtocht niet per fiets te maken vanwege de stoere klim(men) vooraf. Toen we 's middags om een uur of vier de brug opliepen was een groot deel van de opbouw boven het wegdek, de pijlers en de hangkabels, in nevelen gehuld. Niet dat het in SF geen mooi weer was, maar in de namiddag komen hier vochtigheden van zee binnendrijven die de stad nauwelijks bereiken. Flinke, frisse wind in de rug. Trui en jacks aan. Meer mensen doen dit brugwandelen, tot op een kwart van de afstand tot de overkant was het zelfs druk. Niet veel fietsers, wel voortdurend de langszoevende auto's. Els had zich een beetje verkeken op de afstand, maar wilde toch door. Halverwege de brug trok de nevel over de pijler aan de overkant op, alleen wolkenflarden passeerden nog, en de zon ging (weer) schijnen. Op het vista-punt aan de overkant gezien dat SF in donkere nevelen gehuld bleef.
Aangezien er geen bushalte of zo is, en je ook niet makkelijk aan de andere kant van de weg kunt komen, moest de terugtocht, weer 2,7 kilometer, langs hetzelfde (fiets)pad gebeuren. We zetten er nu flink de pas in, ik heb nauwelijks meer gefotografeerd, en in precies een half uur waren we weer aan onze eigen kant. Van de brug bijna niets te zien. We hadden er een goed gevoel over, al hadden we ons eigenlijk een zonniger oversteek gedacht.
Terug in de stad hebben we in de Italiaanse wijk waar de Italiaanse restaurants en pizzeria's in overdaad aanwezig zijn en de lantaarnpalen de Italiaanse kleuren dragen lekker gegeten.
Om half tien naar bed. We hebben dan misschien geen jetlag, maar het dagritme is nog een beetje Europees.
Dit was dus eergisteren, woensdag. Vandaag, vrijdag, vertrekken we vanuit ons hotel naar Oakland om de RV te pickuppen.
11 september (de TV toont allerlei herdenkingen van nine-eleven),
Wim
We hadden besloten deze brugtocht niet per fiets te maken vanwege de stoere klim(men) vooraf. Toen we 's middags om een uur of vier de brug opliepen was een groot deel van de opbouw boven het wegdek, de pijlers en de hangkabels, in nevelen gehuld. Niet dat het in SF geen mooi weer was, maar in de namiddag komen hier vochtigheden van zee binnendrijven die de stad nauwelijks bereiken. Flinke, frisse wind in de rug. Trui en jacks aan. Meer mensen doen dit brugwandelen, tot op een kwart van de afstand tot de overkant was het zelfs druk. Niet veel fietsers, wel voortdurend de langszoevende auto's. Els had zich een beetje verkeken op de afstand, maar wilde toch door. Halverwege de brug trok de nevel over de pijler aan de overkant op, alleen wolkenflarden passeerden nog, en de zon ging (weer) schijnen. Op het vista-punt aan de overkant gezien dat SF in donkere nevelen gehuld bleef.
Aangezien er geen bushalte of zo is, en je ook niet makkelijk aan de andere kant van de weg kunt komen, moest de terugtocht, weer 2,7 kilometer, langs hetzelfde (fiets)pad gebeuren. We zetten er nu flink de pas in, ik heb nauwelijks meer gefotografeerd, en in precies een half uur waren we weer aan onze eigen kant. Van de brug bijna niets te zien. We hadden er een goed gevoel over, al hadden we ons eigenlijk een zonniger oversteek gedacht.
Terug in de stad hebben we in de Italiaanse wijk waar de Italiaanse restaurants en pizzeria's in overdaad aanwezig zijn en de lantaarnpalen de Italiaanse kleuren dragen lekker gegeten.
Om half tien naar bed. We hebben dan misschien geen jetlag, maar het dagritme is nog een beetje Europees.
Dit was dus eergisteren, woensdag. Vandaag, vrijdag, vertrekken we vanuit ons hotel naar Oakland om de RV te pickuppen.
11 september (de TV toont allerlei herdenkingen van nine-eleven),
Wim
donderdag 10 september 2009
Vertrek uit Nederland
Maandag bracht Grietje ons naar het station in Arnhem. We waren om half acht in ons hotel bij Schiphol. Daar gegeten en geslapen.
Dinsdag om acht uur met de shuttlebus naar de luchthaven, we hadden al elektronisch gegenereerde boardingpasses, alleen de bagage moest nog ingeleverd. - Met drie kwartier vertraging door een defecte incheckmachine om 11.55 vertrokken. Ik had bij het online inchecken, wat als je naar de VS gaat 24 uur tevoren kan, gezien dat we op stoelen ergens in het midden van de 23ste rij gezet waren. Dat kon ik in principe online veranderen, maar tot mijn teleurstelling waren er geen stoelen op de eerste 23 rijen (meer) beschikbaar. Met mijn claustrofobische neiging wilde ik graag vooraan zitten en bij een deur. Vooraan ging dus niet, maar in rij 51 bleken er twee stoelen beschikbaar, ter hoogte van een nooduitgang en met extra beenruimte. Je moest er wel 70 euro per stoel voor bijbetalen. Dat deden we graag. Er hoorde wel een verklaring gegeven te worden dat je in geval van nood zou helpen met het openen van de nooddeur. Prachtig!
In de praktijk bleken de plaatsen super: geen last gehad van engtevrees. Ook Els was er heel content mee.
Om 5 minuten voor twee plaatselijke tijd landden we in San Francisco. De afhandeling van alles verliep vlot, al moesten we alle vingers plus duim, van beide handen, laten scannen, en ook nog een foto laten maken van onze onbebrilde gezichten. - Bij de informatie in de hal twee vervoerspasjes voor bus en tram in SF gekocht, drie dagen geldig, en ook een soort meerrittenkaart voor de sneltram, die de 23 kilometer van het vliegveld naar San Francisco moest overbruggen
Hotel gevonden, ziet er goed uit. Het openbaar vervoer beproefd, waaronder een overvol kabeltrammetje. Dat is net een Amsterdamse tram van (voor) 1950, waar je ook op de treeplank mocht staan. Hier deed men dat zelfs aan beide kanten. Een nostalgisch gevoel.
Chinees gegeten in Chinatown, dat niet zover van ons hotel ligt. Met stokjes en Cjinees bier. Vroeg naar bed, om half tien ging ons licht uit, maar dat was voor onze lichamen dus eigenlijk half zeven.
9 september, Wim
Dinsdag om acht uur met de shuttlebus naar de luchthaven, we hadden al elektronisch gegenereerde boardingpasses, alleen de bagage moest nog ingeleverd. - Met drie kwartier vertraging door een defecte incheckmachine om 11.55 vertrokken. Ik had bij het online inchecken, wat als je naar de VS gaat 24 uur tevoren kan, gezien dat we op stoelen ergens in het midden van de 23ste rij gezet waren. Dat kon ik in principe online veranderen, maar tot mijn teleurstelling waren er geen stoelen op de eerste 23 rijen (meer) beschikbaar. Met mijn claustrofobische neiging wilde ik graag vooraan zitten en bij een deur. Vooraan ging dus niet, maar in rij 51 bleken er twee stoelen beschikbaar, ter hoogte van een nooduitgang en met extra beenruimte. Je moest er wel 70 euro per stoel voor bijbetalen. Dat deden we graag. Er hoorde wel een verklaring gegeven te worden dat je in geval van nood zou helpen met het openen van de nooddeur. Prachtig!
In de praktijk bleken de plaatsen super: geen last gehad van engtevrees. Ook Els was er heel content mee.
Om 5 minuten voor twee plaatselijke tijd landden we in San Francisco. De afhandeling van alles verliep vlot, al moesten we alle vingers plus duim, van beide handen, laten scannen, en ook nog een foto laten maken van onze onbebrilde gezichten. - Bij de informatie in de hal twee vervoerspasjes voor bus en tram in SF gekocht, drie dagen geldig, en ook een soort meerrittenkaart voor de sneltram, die de 23 kilometer van het vliegveld naar San Francisco moest overbruggen
Hotel gevonden, ziet er goed uit. Het openbaar vervoer beproefd, waaronder een overvol kabeltrammetje. Dat is net een Amsterdamse tram van (voor) 1950, waar je ook op de treeplank mocht staan. Hier deed men dat zelfs aan beide kanten. Een nostalgisch gevoel.
Chinees gegeten in Chinatown, dat niet zover van ons hotel ligt. Met stokjes en Cjinees bier. Vroeg naar bed, om half tien ging ons licht uit, maar dat was voor onze lichamen dus eigenlijk half zeven.
9 september, Wim
San Francisco, donderdag 10 september 2009, 20.30 hier
Het is alweer de laatste avond van ons in San Francisco. Er zijn in dit hotel twee computers voor algemeen gebruik. meestal zijn ze bezet, maar aangezien ze nu allebei " vrij" zijn, zitten Wim en ik saampies te bloggen.
Het is een fantastische stad, S.F. heel gezellig en relaxed. Wel erg veel hoogteverschillen, en je moet dus zo'n bezoek niet uitstellen tot je oud, zwak en misselijk bent! We hadden een pasje voor drie dagen openbaar veroer; dat is geweldig handig, temeer daar het O.V. hier erg goed is, en uitgebreid. We hebben de hele stad doorgebust, getramd (kabeltrammetje!), gemetrood en getrolleyed. En verder gelopen, gelopen, geklommen en gedaald. We hebben de zeeleeuwen zien slapen op de Sealrocks, koffie gedroken in het Cliff House, gewandeld langs het strand, naar het oude Ferry Building geweest, de Embarcadero bezocht en bewonderd, de architectuur van de pyramidevormige Bank of America, en vele malen op " ons" Union Square gezeten, met koffie, en ja, met een hot dog, overspoeld door de zwoele klanken van een gitaist die tevens een panfluit voor z'n mond had gebonden en vaardig bediende. In China Town gezworven en gegeten, en bij de Italiaan E tutto Qua, die ons door onze buurman in het vliegtuig was aanbevolen.
Vandaag Berkeley bezocht, Wim de Universiteit, en ik heb 3 quiltwinkels gezocht en gevonden (van internet), maar me ingehouden w.b. lapjes kopen.
Alles is hier groot, de buiken, de koppen koffie, de straten, de winkels, de hartelijkheid, maar ook de rollen w.c.papier.......
Omdat onze reislaptop dus geen internet blijkt te hebben, zullen we het bloggen moeten beperken tot de momenten dat we een internet ergens vinden. Dat kan dus steeds een paar dagen duren; geen idee eiegnlijk. Jullie reacties zullen we dus ook niet iedere dag kunnen lezen, maar, bedenk: wat in het vat zit.............
We gaan een spannende tijd tegemoet!
Tot de volgende keer, liefs allemaal,
ELS
Het is een fantastische stad, S.F. heel gezellig en relaxed. Wel erg veel hoogteverschillen, en je moet dus zo'n bezoek niet uitstellen tot je oud, zwak en misselijk bent! We hadden een pasje voor drie dagen openbaar veroer; dat is geweldig handig, temeer daar het O.V. hier erg goed is, en uitgebreid. We hebben de hele stad doorgebust, getramd (kabeltrammetje!), gemetrood en getrolleyed. En verder gelopen, gelopen, geklommen en gedaald. We hebben de zeeleeuwen zien slapen op de Sealrocks, koffie gedroken in het Cliff House, gewandeld langs het strand, naar het oude Ferry Building geweest, de Embarcadero bezocht en bewonderd, de architectuur van de pyramidevormige Bank of America, en vele malen op " ons" Union Square gezeten, met koffie, en ja, met een hot dog, overspoeld door de zwoele klanken van een gitaist die tevens een panfluit voor z'n mond had gebonden en vaardig bediende. In China Town gezworven en gegeten, en bij de Italiaan E tutto Qua, die ons door onze buurman in het vliegtuig was aanbevolen.
Vandaag Berkeley bezocht, Wim de Universiteit, en ik heb 3 quiltwinkels gezocht en gevonden (van internet), maar me ingehouden w.b. lapjes kopen.
Alles is hier groot, de buiken, de koppen koffie, de straten, de winkels, de hartelijkheid, maar ook de rollen w.c.papier.......
Omdat onze reislaptop dus geen internet blijkt te hebben, zullen we het bloggen moeten beperken tot de momenten dat we een internet ergens vinden. Dat kan dus steeds een paar dagen duren; geen idee eiegnlijk. Jullie reacties zullen we dus ook niet iedere dag kunnen lezen, maar, bedenk: wat in het vat zit.............
We gaan een spannende tijd tegemoet!
Tot de volgende keer, liefs allemaal,
ELS
vrijdag 4 september 2009
Abonneren op:
Posts (Atom)