- Het is half vier, Utah-tijd. Morgen gaan we naar Las Vegas Nevada, daar noemen ze dit tijdstip half drie. We wandelden vanmorgen vanuit de shuttlestop bij 'The Lodge' naar de Emerald pools; daar zijn er drie van, drie pools en drie wandelingen. We kozen voor de upper pool, een semi-strenuous wandeling. Er zat nogal wat klauteren over rotsblokken en blokjes bij en in de zon was het, na de kilte van de vroege ochtend, behaaglijk en soms behoorlijk warm. Nu hadden we niet moeten denken dat de meeste mensen zulke inspanningen en het zonder railingen langs afgronden wandelen (op behoorlijk brede paden) liever aan anderen overlaten. De meeste mensen bleken het zelf te willen doen. En soms zonder aarzeling hun jonge kinderen van vier tot tien jaar mee te nemen. Zonder ze aan de hand te houden, zonder riskante zijklimmen te verbieden. Ik dacht eerst dat het wel kinderen van mormonen zouden zijn, aan wie God niets laat overkomen zonder dat het zijn vooropgezette wil was, maar de vader was een log uitziende man met een tatoeage. Twee keer zagen we op het bovenste keienpad zonder veel houvast een jonge moeder met een zuigeling in een rugzakje vol zelfvertrouwen de vereiste evenwichtsoefeningen doen.
- Het was ondanks de drukte een plezierige wandeling. Een paar keer op onze terugtocht (we moesten heen en terug hetzelfde pad), spraken we een te gezette wandelaarster die het niet meer zag zitten moed in: 'nog maar 200 of 300 voet'. Een keer met, de andere keer zonder succes. Els verzamelde waar mogelijk zaad van vreemde bloemen en planten, we waren omringd door de reuzen van bergen, het was niet te warm en niet te koud, we hadden vakantie.
- Door de betrekkelijke drukte op de paden kwam je veel mensen tegen. Er heerste een groetcultuur. En je moest nogal eens wachten of anderen laten wachten bij smalle stukken of klimstukken waarbij de treden in niets op traptreden lijken. Dan wordt er aan beide kanten een paar keer thank you gezegd. Ook meestal bij de misschien tien procent anders gehuidskleurde wandelaars. Als is er onder de laatsten soms een kennelijke angst om te groeten of gegroet te worden: groeten doe je vrienden en bekenden, niet de Jan en alleman die je op straat tegenkomt en dan wordt er van tevoren een andere kant op gekeken. (Mijn niet gefundeerde en ook niet geverifieerde interpretatie.) - Els komt juist binnen van winkelen in Springdale en zegt dat ze de laatste ervaring niet deelt.
Els is nu even met de bus naar Springdale. Vanaf ons terrein rijdt de bus naar het Park, maar ook de andere kant op naar Springdale. (In het park stap je over op de Parkbus.) Even kijken of je er leuke dingen kunt kopen.
Els is nu dus terug. Met een paar schoentjes die op gymnastiekschoenen lijken, maar het niet zijn. Els weet niet hoe ik ze zal noemen, waterschoentjes zijn het misschien, in de uitverkoop. OK., Einde bericht, we gaan theedrinken.
Wim
- Het was ondanks de drukte een plezierige wandeling. Een paar keer op onze terugtocht (we moesten heen en terug hetzelfde pad), spraken we een te gezette wandelaarster die het niet meer zag zitten moed in: 'nog maar 200 of 300 voet'. Een keer met, de andere keer zonder succes. Els verzamelde waar mogelijk zaad van vreemde bloemen en planten, we waren omringd door de reuzen van bergen, het was niet te warm en niet te koud, we hadden vakantie.
- Door de betrekkelijke drukte op de paden kwam je veel mensen tegen. Er heerste een groetcultuur. En je moest nogal eens wachten of anderen laten wachten bij smalle stukken of klimstukken waarbij de treden in niets op traptreden lijken. Dan wordt er aan beide kanten een paar keer thank you gezegd. Ook meestal bij de misschien tien procent anders gehuidskleurde wandelaars. Als is er onder de laatsten soms een kennelijke angst om te groeten of gegroet te worden: groeten doe je vrienden en bekenden, niet de Jan en alleman die je op straat tegenkomt en dan wordt er van tevoren een andere kant op gekeken. (Mijn niet gefundeerde en ook niet geverifieerde interpretatie.) - Els komt juist binnen van winkelen in Springdale en zegt dat ze de laatste ervaring niet deelt.
Els is nu even met de bus naar Springdale. Vanaf ons terrein rijdt de bus naar het Park, maar ook de andere kant op naar Springdale. (In het park stap je over op de Parkbus.) Even kijken of je er leuke dingen kunt kopen.
Els is nu dus terug. Met een paar schoentjes die op gymnastiekschoenen lijken, maar het niet zijn. Els weet niet hoe ik ze zal noemen, waterschoentjes zijn het misschien, in de uitverkoop. OK., Einde bericht, we gaan theedrinken.
Wim
