woensdag 23 september 2009
We staan nu op een camping in Monument Valley. Dat is geen vallei, maar een enigszins golvende vlakte, waarin (of waarop) enorme ge-isoleerde steenklompen, roodgekleurde rotsen, staan. Vanavond draaien ze hier in een soort theater ergens op het terrein een film met John Wayne "Stagecoach" hier in 1939 opgenomen. Clint Eastwoood speelde hier, en een deel van Back to the future werd hier opgenomen. Dit gebied is voor velen het symbool van het Westen, iedereen heeft er wel eens een plaatje van gezien.
- De camping staat in een uitgestrekt Indianenreservaat, en in de registration office werken mensen die er wel een beetje uitzien zoals je je Indianen voorstelt. Al is hun huid eigenlijk niet rood, althans veel minder dan het zand en de rotsen hier. Els heeft bij hen een mooi Indiaans fleece gekocht. Desgevraagd bleek het in Alaska gefabriceerd te zijn. OK, prima.
- Onze activiteit vandaag was het bezoeken van het nationale monument Natural bridges. Topologisch zijn dat dezelfde dingen als Arches, maar hun wording is principieel anders. Arches bouwen zich als het ware zelf op in een geologisch proces waarbij sommige gesteenten sneller eroderen dan andere. Natural bridges ontstaan doordat stromend water aan het werk is en gaten in rotsen slijpen die er als ze heel groot worden als bruggen uitzien. De naamgeving is suggestief, slaat nergens op.
- Er was een uitstekend geplaveide negen mijl lange rondweg langs drie bruggen. In de buurt van elke brug een parkeerplaats en een viewpoint, maar ook een pad naar de brug toe, met een lengte van een paar honderd meter tot een kleine mijl en met een hoogteverschil van tussen de honderd en tweehonderd meter. Het terrein is niet echt wandelvriendelijk maar wel uitdagend. De toerist wordt geholpen doordat de allermoeilijkste stukken een beetje aan hem zijn aangepast. Een beetje, want je loopt zo nu en dan over vriendelijk bollende maar geen houvast gevende rotsen langs onvriendelijke diepten. Geen railingen. Behalve hier en daar een uitgehakte trede en een keer een stalen trap, was er ook een keer een ladder van dat krommige onvergankelijke hout dat in dit gebied van een boom overblijft als hij het eindelijk opgeeft. Els vond die ladder net iets te griezelig maar ik vond het wel een goede grap om in dat rotsgebied een houten laddder te gebruiken. Hij zag er uit zoals Anton Pieck of Martin Toonder ze tekenen (tekenden), maar als je hem vastpakte voelde hij solide aan. - We vonden de Natural bridges leuk om te zien en plezierig om naar toe te wandelen. Het lopen langs die voorgebakken routes is natuurlijk wel een uiterst toeristische bezigheid. Leve het toerisme.
De wegen hiernaartoe waren minder makkelijk dan anders. Haarspeldbochten in gravelwegen waar je met zware of buitenmaatse auto's niet langs mocht. We sloegen waarschuwingen hierover, en over 10% hellingen, in de wind omdat we anders een 60 mijl langere weg moesten nemen. Het ging soms uiterst langzaam, je mocht hier en daar niet sneller dan 5 mijl en dat was een terechte opdracht. - Maar een omweg van 60 mijl had langer geduurd, en was ook saaier geweest. De auto houdt zich goed.
Morgen kunnen we van hier uit een tour maken met een Indiaanse gids. Met een touringcarretje plaatsen bezoeken, uitstappen, foto's maken, instappen. Naar onder andere John Wayne's filmgebied. Onze (Indiaanse?) zegsman vond dat laatste gebied erg bijzonder. - Ik denk dat we op eigen kracht gaan.
Els ligt op een (eeejn) oor.
Wim
P.S. Het plaatje hierboven haalde ik van het internet; het blijkt heel onscherp, maar ik kan het niet wegkrijgen. Ik probeer een andere afbeelding, hoop dat die beter is.
Gedaan; ook niet best. Ik laat het zo. Het is nu half zeven 's ochtends bij jullie, half elf 's avonds hier.
Mijn 'welterusten, slaapwel!' is op te vatten als 'goeiemorgen, goed geslapen?'
