Bloemen langs de weg in het centrum van Salt Lake City

In de kerk en in de kar

Hi everybody,

Wat een dag vandaag weer, weer zo'n 250 mijl in die kar. En niet door bijster interessant landschap; eerst de naweeen van Salt lake, en verder woest en ledig, heel saai, en de weg was nog kaarsrecht ook. Het is in ons landje toch onvoorstelbaar dat er kilometers en kilometers helemaal niets is ; kale bruinige, gelige, en/of grijzige bergen, die wel, naarmate we Zuidelijker kwamen, hoger en woester werden. Maar ja, als je naar de Arches wilt, moet je lijden. (En een deel van die weg moeten we overmorgen ws weer terug!). Ik verheug me wel op de Arches trouwens.

Gelukkig waren we gesticht door het koor der Mormonen, waar Wim al over schreef. Die hele dienst bestond uit muziek, buiten dat verhaal n.a.v. Alice in Wonderland. Een half uur lang televisieoptreden, iedere zondag; en dat al vanaf oktober 1929, ja, je leest het goed. Er stonden weer overal van die vrijwilligers je toe te lachen en je aan te spreken; of je daar voor het eerst was, of je een free copy van het boek der Mormonen wou, waar je vandaan kwam, en of je meer wou weten over de mormonen, enzenz.
Maar ja, dat koor; mijn hemel, wat zingt dat mooi. Met z'n 360-en, uiterst zacht kunnen ze, en heel krachtig natuurlijk, en steeds goed verstaanbaar; de rillingen liepen me over de rug. Wel met lichteffecten, dus dat is lichtelijk over de top. Het orgel heeft 11.360 pijpen..........Die tabernakel (of moet je " dat" zeggen?)heeft een akoustiek, die maakt dat als het stil is, en je laat de klassieke speld vallen, dat je die hoort. Ik geloof dat. De zaal dateert van 1862 of zo.Een ervaring. Na dit gebeuren liepen we naar buiten; werden steeds aangesproken . En of je nou je enthousisast betoont over het zingen,of je vraagt waar de toiletten zijn (in mijn geval), ze blijven altijd heel aardig.
Na afloop had ik wel het gevoel, dat ik weer iets van me af moest schudden!

We staan dus nu in Moab. Herman en Maaike, weten jullie nog op welke camping jullie waren? Dit heet Portal RV resort, maar er staan ook tentjes (alllemaal onder een dakje tegen de hitte). Kleine camping, maar ook hier weer: alles erg schoon en heel erg stil.
Die stilte gisteren in Salt Lake was trouwens verstoord; eerst door de kermis, die op 300 meter afstand werd gehouden, en later (en daarmee was meteen het kermislawaai verstomd) door een flitsend onweer.
En nu, terwijl jullie op 1 oor liggen, hebben wij net aan onze eigen picknicktafel een warme maaltijd genoten; puree, kip en gekookte groentes, met aardbeien na. In Utah!

Ik had gisteren een nieuw mobieltje gekocht zoas ik schreef, maar het sms-en lukt volgens mij niet, want ik kreeg noch van Arend (=Elise), noch van Herman bevestiging dat ze m'n berichtje hadden gekregen.. Ik zou het erg op prijs stellen, als iemand van jullie me een sms-je zou willen sturen. Mijn nummer is : **18018979247
Als het echt niet werkt, moet ik T-Mobile bellen. In de winkel had ik (om het te proberen) Arend gebeld en gesproken; dus sms-en moet ook lukken.
Elise, ik wou jou vragen of je een dezer dagen es even ons huis zou willen bellen, om te vragen hoe Wil Thomassen (onze huiszitster) het maakt. Je hebt dat vaker voor me gedaan.
En Ton; je kunt heel gemakkelijk op de blog reageren, door naar beneden te scrollen, en op "reactie" te klikken. Je typt je boodschap in, en verstuurt het; het wijst zich vanzelf. Wel leuk, hoor, je sms;je. Ik heb dus op mijn eigen mobiel nog maar weinig tegoed, maar ik geloof dat ik nog wel sms kan ontvangen. Het is toch wat als je met je tijd wil meegaan!

Shipsengineer, bedankt voor de gegevens. 4 acres als daktuin was dus erg groot!

So long!
ELS

Naar Moab - Arches National Park

Vanmorgen (zondag 20 september) waren we om negen uur bij het gebouw op het Tempelplein dat Tabernakel heet. Daar zingt elke zondagochtend om half tien het Mormon Tabernacle choir, 360 man/vrouw groot. (Je mag er op je 25ste in, moet er met 60 jaar uit; het is zo populair, dat aspirantleden jaren moeten wachten om lid te worden, en leden soms 75 en meer mijlen buiten Salt Lake City wonen en toch trouw aanwezig zijn op de repetities en uitvoeringen.) We moesten er uiterlijk om 9 uur zijn. Ze zijn dan nog aan het rehearsen. De zaal en de balcons waren niet helemaal vol, maar goed gevuld; er kunnen 3500 mensen luisteren. Op het 'toneel' behalve het koor de organist, een harp, een fluit, en mensen met televisiecamera's. Deze zondagochtenduitvoering wordt sinds 1929 gebroadcast, en verschijnt live op 3 TV-stations en ingeblikt een week of zo later op 2000 (hier staat geen nul te veel) stations all over the world.
Het viel me (ons) op dat gidsen, sprekers, alle mensen die je ontmoet heel onbevangen zijn. Je voelt nooit een achterliggende verwachting dat je iets terug zou moeten doen. Ze maken grapjes zoals gewone mensen, vaak net iets leuker. Toen ik de shuttle-chauffeur vroeg waarom ze die gratis dienst onderhielden was het antwoord omdat we vriendelijk willen overkomen, zodat de mensen zich hier lekker voelen. Tja, ook daar zit een gedachte achter. Maar het werd duidelijk dat veel mensen in SLC (40% mormonen, 'the aim is 100%') zich goed voelen in hun overtuiging. - We zijn toen we gisteren een half uur over hadden naar een museum geweest over de geschiedenis van de mormonen. De concrete dingen: hun trek naar het westen vanwege vervolgingen, waarna ze zich in het lege Utah vestigden, waren soms wel overtuigend. Maar er waren ook (voor mij) uiterst vreemde elementen in wat je daar zag. De eerste uitgave van de vertaling in het Engels van het boek van Mormon (een boek, bij hen ongeveer even belangrijk als de bijbel). Vertaling in het Engels? Uit welke taal dan. Je wordt overal gestimuleerd om vragen te stellen; mijn respondent zei 'uit het oud-Egyptisch'. Op mijn vraag of er iets van de originele tekst bewaardgebleven was kwam 'Die hele tekst is teruggegeven aan de profeet, op diens verzoek.'

Nou, er staan veel vreemde dingen in het boek van Mormon staan. Ik werd er niet nieuwsgierig naar en blijf zitten met mijn onbegrip van het werkelijk functioneren van deze succesvolle religieuze groep.

Het halve uur muziek met een beetje tekst (zie daarvoor elders in dit blog) was in een oogwenk voorbij. Er werd prachtig gezongen, muziek gemaakt.

We hadden onze camper vlak bij het Tempelplein neer kunnen zetten en reden na afloop vlot naar de I15. Na zo'n 40 mijl namen ze de 6 die ons na 162 mijl al dicht bij Moab en het nationale park The Arches bracht. Die weg loopt door een onherberg- en eenzaam gebied. Onderweg naar een camping gebeld, een plaats gereserveerd. Op het terrein van een supermarkt in Price in de camper iets gegeten; om vier uur waren we hier de camping in Moab, een paar honderd meter van de Colorado(rivier). Het is wederom (of nog steeds) boven de 30 graden.
Wim

Mormon Tabernacle Choir - Music & the spoken Word - September 20, 2009

WHO ARE YOU

A dialogue in Lewis Carroll's tale Alice's Adventures in Wonderland illustrates one reason why change can be so hard:

"Who are you?" said the Caterpillar.

"... Alice replied, rather shyly, 'I - I hardly know, Sir, just at present - at least I know who I was when I got up this morning, but I think I must have changed several times since then.' "

We're like Alice in some ways - change fills our days too. And because each change shapes us in undeniable ways, life's instability may sometimes cause us to question who we really are.

But while changes happen around us and to us, what really matters is what happens inside us - the way we cherisch loved ones after the loss of a family member, the way we look after the birth of a baby, the way we treat strangers after we've lived in an unfamiliar place. These are all aspects of our true identity that seem to manifest themselves most clearly after life-changing events.

Think back to the changes you have faced. How did you handle the pressure, pain, or even exhaustion that accompanied them? What about the excitement, the creativity, the exhilariation? Did you wait out the shifts and turns hoping to fall back into old ways or did you cross the bridge to new understanding and catch the vision of fresh opportunity? Did you learn things about yourself that could not have been learned in other ways?

The willingness to make the best of an unexpected condition, the desire to keep focused on strengths and goals, to find balance, to move forward with confidence may be signs that we are adjusting, growing and learning. Startling changes caused Alice to struggle with the caterpillar's question, "Who are you?" But if we are willing to accept and learn from them, lifes's changes can actually help us see who we really are.

[Part of a sermon given by Gerrit Jan Jakobus Rensink, reverend in the village of Dalen (Drente, Netherlands) in april 1945 when the German army had left this region. The manuscript recently came into the hands of The church of Jesus Christ and the latter day Saints and was carefully translated from the original Dutch]

(Ik hoorde deze preek toen ik 12 was, en nu na 54 jaar nog een keer. Verrassend, zo'n zondagochtend bij de Mormonen.)