Donderdag 8 oktober 2009

Dit wordt definitief mijn laatste blog, en ik zie dat ik het thuis pas kan publiceren.
We zitten nu in hal A 6 van San Francisco Airport te wachten tot we kunnen boarden. Vanmorgen om 9 uur waren we bij Cruise America om de camper in te leveren. En ik heb gemerkt dat je echt niet zo uitgebreid hoeft schoon te maken als ik gedaaan heb gisteren; ze keken er nauwelijks naar!
Gisteren reden we naar San Leandro, en stonden vannacht op Trailer Haven (nou, als je bij Haven aan een soort hemel denkt (maar nee natuurlijk, merkt Wim fijntje op, het heette geen Heaven!), ben je wel verkeerd, tenminste wat het sanitair en voorzieningen betreft,maar ben je aan het goed adres als je aan gastvrijheid en vriendelijkheid denkt, en dat is natuurlijk veel belangrijker, hoewel een goed functionerend toilet ook nooit weg is!). Heel vol en opgepakt, en voornamelijk mensen die daar gewoon wonen. Wat die toiletten betreft; we troffen het niet, want alles werd net refurbished. En zo nam ik gisteravond een (trouwens prima) douche in een soort movable cabine op een soort afbraakterrein..........ik moest er wel om lachen!
Eerst hebben we de koffers ingepakt, en heb ik alle 15 kastjes leeg- en schoongemaakt, en de 6 laatjes. Een paar van die kastjes functioneerden al niet (meer); die had Wim al vastgeplakt met hansaplast en cellotape. En de dingen die we over hadden? Nou, deze camping had een kast met allerlei dingen die mensen zoal achterlaten, zoals een halve fles shampoo, afwasspul, sladressing enzenz. Prima dus; beter dan in de dump. Ik heb er ook mijn fleece achtergelaten, met pijn, maar ach, ik had hem vijf jaar geleden zelf gemaakt en hij was al wat shabby , dus...........
We hebben nogal wat boekjes gekocht, hoewel we ons beperkt.
Gisteren uit eten geweest bij “ Emily's Restaurant” lekker, en ik had aan mijn senior portie meer dan genoeg.
Vannacht nog redelijk geslapen ook, hoewel onze rookmelder ,(die had Wim ontmanteld nadat hij op een nacht op tilt was geslagen) die weer geinstalleerd was, weer diverse malen afging.
Vanmorgen de bedden afgehaald, alle was voor Cruise America verzameld, en na het ontbijt alle restjes die er toch nog waren, weggedaan. Ik vergat onze Tony nog; een zeer zwarte man die Wim gisteren geholpen had met internet; hij had een soort modum, en daarmee kon Wim online inchecken; we lijken niet zo'n mooie plaats in het vliegtuig te hebben als op de heenreis. Er was nog maar weinig keus. Uiteindelijk een plaats genomen, die bestemd was voor een “ chosen passenger” , en de plek ernaast die bestemd was voor de “ begeleider”. Totnutoe lijkt dat gelukt. We zien wel.
Tony dus vaarwel gezegd en daar gingen we. Even lang een benzinestation, want de kar moest “ vol” terug. Alles was gedumpt, en Wim had ook propaangas bijgetankt. Nou, dat ging allemaal voorspoedig, en bij Cruise America ook. Heel onpersoonlijk en kortaf. Het meisje die de afrekening deed (we moesten bijbetalen voor de 1000 mijl te veel) zei: “ okay, that's it. Good day!” waar ik erg om moest lachen, want met 11 uur vliegen voor de boeg, kun je nauwelijks spreken van “ good”.
En nu gaan we boarden. Ik sla dit op en publiceer dit morgen.
Dag!
ELS

vrijdag 9 oktober
En nog even een naschrift. We zijn weer thuis, en goed gaar, maar nemen het hele weekend om weer bij te komen. Huis was prima verzorgd. Onze buurvrouw Gerry heeft intussen een geit en wat kippen genomen; ik wist niet wat ik hoorde!!!
Alle mensen die ons gelezen hebben, en/of hebben gereageerd , enorm bedankt. Het is heel erg leuk om in zo'n ver land iets van thuis te lezen. Herman erg bedankt voor het kaartje dat je, zelfs toen je in Siberie was, hebt bijgehouden.
Tot ziens allemaal, en veel liefs
ELS

groeten

Eerst even ter voorkoming van een misverstand: gisteren schreef ik dat we vandaag naar de thuisbasis Oakland zouden gaan. Dat zullen we ook doen, 170 mijl naar het westen. We zullen vanavond ook zoveel mogelijk inpakken en schoonmaken. Maar het eigenlijke inleveren gebeurt morgen, donderdag, ik hoop om negen uur. Tien over drie 's middags vertrekt dan het vliegtuig.

Een paar woorden over groeten. Een van mijn eerste ervaringen met de Amerikaanse welkomstgroet was al heel in het begin. Ik liep naar een balie, en de medewerker erachter zei, toen ik nog een pas of vijf van hem af was. 'How are you today', met de klemtoon op 'are', zoals een receptionist de hem bekende hotelgast 's morgens begroet. Ik dacht dat er iemand naast of achter me stond en draaide me om, maar er was niemand, en de man achter de balie vervolgde met 'How can I help you?
- Deze quasi-persoonlijke groet hebben de Amerikanen vaak, meestal niet zo uitbundig als hierboven, maar toch vaak bijna. - Ik moest na die eerste keer denken aan een kleine discussie op het dialectenbureau, waar ik begin 1953 als student-assistent voor halve dagen werkzaam was. Er was een nieuwe jongste bediende, Kees, die de ochtendgroet van Meertens -een aantal van jullie bekend als Meneer Beerta- beantwoordde met 'Hoe is het met U?' - Docerend en licht bestraffend zei Meertens dat die reactie een beetje onbehoorlijk was, zoiets kon je misschien tegen je vrienden zeggen, maar niet zomaaar tegen je chef of baas. Kees had meen ik een poosje in Engeland gewerkt en noemde de daar populaire groet 'How do you do?'. Meertens was niet onder de indruk en zei dat na de oorlog allerlei anglicismen binnendrongen en dat dit er misschien eentje was. - Kees zei sindsdien 'Goedenmorgen meneer Meertens'. Het was een aardige, zachte jongen, hij zei het niet overdreven of spottend.

Wel, dit is mijn afscheidsgroet als blogger. It was a pleasure to write for you. See you again later.

Wim

Globale afstand

- Morgen camper inleveren. We hebben er dan ongeveer 3750 mijl mee gereden, een 6000 kilometer in 28 dagen. Het benzineverbruik is iets, maar niet veel toegenomen sinds ik dat de vorige keer, dat was na tien dagen, berekende. We reden ongeveer elf en een halve mijl op een gallon benzine, dat is bijna 4,9 kilometer per liter. Rij-uren heb ik niet bijgehouden, maar gisteren en eergisteren dagen waren het er te veel. Verder ging het wel, op een drietal lange ritten na. Een keer of zeven hebben we de motor (bijna) niet gebruikt. - De motor heeft geen kuren gehad en de elektriciteit was, als we opgehoekt waren, voldoende om aan alle wensen te voldoen, ook in de kou van de laatste dagen: de verwarming deed van ervan werd verwacht. 's Nachts is het hier de laatste tijd tussen de 26 en 29 graden (het Amerikaanse vriespunt ligt bij 32). - Wat die ondoorzichtige temperatuurschaal betreft, die herinner ik me uit mijn jeugd. Voor mijn vader was 68 graden een goede kamertemperatuur, 70 was te warm; en als het zomers boven de 80 was kregen we wel eens een middag vrij van school. (Een teken van opwarming van de aarde (?!), 80 graden is tegenwoordig immers doodgewoon, ongeveer 27 graden Celsius.)

Naar bed. Wim

Rustdag

- Vandaag in de zon gezeten, gelezen, een naburige trail, een van de 1000, gelopen. Deze trail was niet zoals we hem hadden verwacht. Hij werd moeilijker en moeilijker begaanbaar, je moest kiezen voor waden door de rivier waar we langsliepen of de steilte van niet erg gebaande rotspaden. Els wilde terug, eigenlijk wel terecht, maar ik vroeg of ik nog 50 meter verder mocht, onderzoeken hoe het 'pad' verder ging. Tja, een stukje verderop leek het goed, maar daarna was het weer rivier of rots. We waren een eind van huis, niemand wist waar wij waren en niemand beliep dit pad. Zesentwintig dagen zonder noemenswaardige pech mochten eigenlijk niet opgeofferd worden aan mijn zucht tot avontuur. Ik hoorde Els in de verte wanhopig roepen. - We hebben ons verantwoordelijk gedragen en zijn op onze schreden teruggekeerd, wat nog lastig genoeg bleek. Een waterval in de rivier, die we op de heenweg niet hadden gezien bleek fotogeniek, de onrust nam af. Behouden tgeruggekeerd in ons motorhome.



Ik (en Els denk ik ook wel) baal een beetje van ons (non-)bezoek aan het Yosemite-park. We hebben weliswaar de uitzichten, het overweldigend grote, de aan alle kanten hoog oprijzende rotsen gezien en bewonderd, maar wandelen door het park hebben we nauwelijks gedaan. Een volgende keer zou ik, vanuit een camping als 'Crane flat' vroeg in de ochtend naar de vallei gaan, daar een hele dag doorbrengen, (lange) wandeling maken, en dan 's avonds teruggaan naar het kamp. We zijn het met onze beslissing eens, om vandaag niet toch nog weer terug te gaan (we zijn er hier wel dichterbij dan ooit). Want het klimmen in onze kar, de toch minstens een uur durende tocht, de drukte in de vallei, de drukte ook op de trails wogen niet op tegen de uitgelezen dag die we vandaag hadden; en de benauwde momenten met goede afloop geven achteraf ook een tevreden gevoel.



Wim (Het vervolg van dit bericht is van Els)



Ja, die wandeling; hoe vaak in ons huwelijk zou ik niet in angst hebben gezeten over de afloop? Altijd weer Wim's idee van " een pad" ; en maar doorgaan op dat vermeende pad. Ik met tegenzin er achteraan. Ook nu weer...........ik volgde niet met overtuiging en toen ineens wilde ik niet verder. En dan, zoals altijd; "ik kijk nog even verder of het beter wordt" Ook ditmaal werd het me iets te veel; ik ben een angsthaas, ja, ik weet het, maar ik werd echt bang daar op die steile roitsen, met ondergaande zon, en dan die waterval diep beneden ons, en Wim in geen velden of wegen te bekennen. Ik heb echt geroepen, ik zeg het eerlijk- "Als dit allemaal goedkomt, zal ik nooit meer onaardig tegen je zijn!"

Enfin, het kwam dus goed, en ik was zeer opgelucht. En ben nu dus verder m'n hele leven aardig tegen Wim. Dat zal niet meevallen!

Verder heerlijk dagje. Morgen terugreis, en........opruimen en inpakken.

dag!

ELS

Yosemite maar niet heus

Hoi, dinsdagochtend na het ontbijt.


Herman, gefeliciteerd; we proberen je nog te bellen over een uur of twee.


Met wat Wim gisteravond nog schreef ben ik het geheel en al eens. Wat we gezien hebben van Yosemite, was prachtig, overweldigend, fantastisch, maar wij konden niet weten dat het er zo druk zou zijn. Op een maandag in oktober!!!!! Ik had er graag wat willen wandelen, maar als alleen al het neerzetten van de kar zo'n problemen oplevert...........Nee dus. En dat rijden ; smalle kronkelende wegen, die of stijgen of dalen. Wim is een erg goeie chauffeur, maar er zijn grenzen, die je niet moet overschrijden. Dus: blij dat we er uit zijn. ik dacht onderweg terug: ik wou dat er zich ergens een heel stille en rustige plek voordeed, waar je lekker kan staan en de laatste twee dagen doorbrengen. En toen ineens dit!!!! Niet te geloven; een geschenk uit ....ja wat!? Nou, de hemel dan maar.

De nacht was erg koud, - 3, schijnt het. Zo voelde het ook, en ook vannacht sprong de verwarming steeds aan. Ik werd niet echt lekker warm; maar goed, nu schijnt de zon weer volop, We hebben gedoucht en ontbeten. En gaan nu voor nog een nacht inschrijven en vragen of er ergens brood te koop is. En dan wandelen, lezen in de zon, en onze vakantie overdenken. Morgen naar San Leandro, daar alles leeghalen, opruimen, inpakken, en donderdagochtend naar Cruise America in Oakland (het is eigenlijk allebei San Francisco) om de camper in te leveren. 't Zal nog een heel gedoe zijn om alles weer in de koffers te krijgen! We vliegen geloof ik om 2 of 3 uur, en zijn van plan om in de loop van de vrijdagochtend weer in Nederland aan te komen. Nog even de hobbel van de vliegreis. Duimen jullie even dat het voor Wim net zo goed verloopt als de heenreis; want dan wil hij misschien nog wel eens een keer.

So long!
ELS

Yosemite extra muros

Maandagavond 5 oktober

Vandaag hebben we Yosemite 'gedaan'. Het park is een vallei met omringend gebied. De kampeerterreinen in de vallei, vier stuks, kun je tot een jaar van tevoren bespreken; in het begin van het jaar wordt er tussen de aanvragers geloot wie mag komen. Als je als niet-ingeloot mens er op een willekeurige dag toch heengaat kan het zijn dat je de plaats van een afzegger krijgt. Wij waren om een uur of half twee tot het bezoekerscentrum in 'Yosemite Village' doorgedrongen; de campings in de vallei bleken vol, daarbuiten was er in o.a. in Crane Flat (waarschijnlijk) nog plaats.

Waarom pas om half twee? - Om een uur of negen uit Fresno vertrokken; de camping lag daar niet ver van de grote weg, de 99, die we moesten nemen om via de 180 en de 41 vanaf het zuiden het park in te gaan. In totaal honderd mijl. Er moest weer benzine worden getankt, want gisteren met al dat klimmen tot boven de 8000 voet en het verdere op-en-neergaan was het verbruik zwaar geweest. In deze contreien is de benzine tor driekwart dollar per gallon duurder dan in Utah en Arizona; ik betaalde eergisteren ergens 3.39 dollar en zag later ook nog 3.49. Weinig pompen, eenzaam gebied. We zijn allergisch voor het vooruitzicht ergens zonder benzine te staan. - De Yosemite-vallei bleek goed verstopt achter wat je goed als rijstebrijbergen kunt zien. Om in dit Luilekkerland te komen moet je je niet door de bergen heen eten, maar je er overheen hijsen. Prachtige omgeving, meestal goede weg, 55 mijl lang, maar tot mijn ergernis tot 2000 meter omhoog, dalen tot 1200 en weer naar 2000, We kwamen voorbij een flink pak sneeuw, niet op de weg maar in het bos, best een aardig gezicht met de onbewolkte lucht die we hadden. Ergens onderweg bij een boom een gaatje in de sneeuw geplast, had ik jaren niet gedaan.- Rijden tegen de berg op met zo'n groot vehikel gaat niet snel, gemiddelde snelheid 35 mijl per uur, en naar beneden gaat het niet veel sneller Bij de ingang van het park was er zowaar een file. Populair park, ondanks de gepeperde toegangsprijs van 20 dollar per voertuig plus ik meen tien dollar per persoon. Zoiets was overigens ook de prijs van Zion, en van Bryce canyon. Wij hadden bij Yellowstone een 'Annual Pass' gekocht, geldig voor (vrijwel) alle parken, voor ons beiden plus auto voor de standaardprijs van 80 dollar. - Verderop een halfuurtje wachten vanwege 'tree work' het zagen in bomen en wegslepen van stammen en takken. Toen we vrijwel in de vallei waren afgedaald een klein uitje gemaakt naar een 200 meter hoge waterval, eentje die het volhoudt ook in waterarme seizoenen.

Om half twee dus naar het bezoekerscentrum. Daar in de vallei is alles gestroomlijnd in verband met de grote bezoekersaantallen. Grote parkeerplaatsen voor auto's en campers, van A tot en met E, vandaar tien minuten lopen naar de inlichtingen. Wegen zijn daar tweebaans met eenrichtingsverkeer, dus beide banen dezelfde kant op. Na het ophalen van de inlichtingen over de campings eindelijk geluncht en, gaar als we inmiddels waren van al het gehobbel, besloten de camping Crane Flat op te zoeken, die dus buiten de eigenlijke vallei ligt, maar wel binnen het terrein van het park. We wilden daar niet later dan half vijf aankomen, dus na de lunch meteen weer op pad. - Ik was een beetje nijdig toen we weer bleken te moeten stijgen, nu aan de andere kant van het park, maar tot dezelfde hoogten als 's-morgens. Na 20 mijl waren we ter hoogte van Crane Flat, waar Els een bordje zag: Camping Closed. Doorgereden dus maar.

Een tiental mijl buiten het terrein opeens een bord met de naam van een camping die niet in onze boeken stond. Bleek van een particuliere organisatie met een uitgebreid terrein voor leden. Er waren ook public places. Uitgelezen terrein. Heerlijk groen, rustig, boomrijk. Els was er meteen verliefd op en we besloten hier de volgende twee dagen te blijven en niet terug te klimmen naar de vallei.

En er zijn hier hoera hookups (het gaat vannacht drie graden vriezen) en zowaar ook internet. Op maar een paar locaties van het terrein, we zullen het morgen testen. Het is hier nu kwart voor elf, bij jullie kwart voor acht 's-morgens. Els slaapt, ik ga dat doen.


Wim

P.S. Toen ik net probeerde of de WiFi toch misschien werkte hier midden op de camping bleek ik zomaar te kunnen uploaden. Ga ik dus doen. [Herman, alvast proficiat.]

Ook van mij nog even een bericht op deze maandagochtend, vlak voor we naar Yosemite vertrekken. De camping waar we zijn (Fresno) is niet een camping waar je langer wilt blijven dan strikt noodzakelijk. De douche cabine is samen met een w.c. in een enorm grote ruimte, die verder gevuld is met een ouwe bank, wat rotsooi, machines e.d. het wordt vast mooi, maar nu nog even niet. Niet eens een wastafel. de deur kan niet op slot, maar je kunt een bordje "occupied" op de deur hangen...... gedaan dus.
Gisteren was dus een erg lange en voor Wim vermoeiende tocht, door die bergen. Wel heel prachtig en ik was echt heel erg onder de indruk van die sequoias. En natuurlijk die beer! Dat we in een sneeuwstormpje zouden belanden, konden wij ook niet vermoeden, maar ik was blij dat Wim ook vond dat we terug moesten gaan. Vooral toen we op de terugweg een politiewagen en een sleepauto tegenkwamen.............
En nu dus naar Yosemite....ik ben benieuwd. Schattig plaatje, ook bij de sequoia's!
Alles begint hier een beetje op te raken; cornflakes, boter, jam, sap, melk. Misschien redden we het tot donderdag....................Dag ELS

Een beer op je pad

Ziezo, vandaag heeft een zwarte beer ons pad gekruist. Hij had geen aandacht voor ons; ook Els maakte een paar foto's, maar haar handen bibberden en de beer werd een zwarte vlek. - Hij reageerde net zo als een wild zwijn bij ons op de Veluwe, alleen gaat een wild zwijn er gauwer vandoor. De beer begon een eindje hoger dan wij, zag ons niet of nauwelijks -er waren nog een paar mensen, het was in de buurt van de super-sequoia Generaal Sherman, liep zoekend naar beneden, stak het looppad over en verdween lager in het bos.

We waren daar om de grootste, oudste, hoogste, ik weet het niet precies, bomen van ons aardrijk te zien. Daar hebben we wel iets voor over gehad, want de weg waaraan die bomen staan loopt 60 mijl door bergachtig gebied, van 400 tot boven de 8000 voet (2400 meter), zonder zijwegen die ergens anders heen leiden dan naar wandelpaden langs sequoia's. Het probleem daarbij was voor ons dat die beroemde boom en zijn makkers zo'n tien mijl van het ene einde van die weg staan, maar dat je met een RV van 25 voet de bochten die in die tien mijl zitten niet (goed) kunt nemen. De parkdirectie zegt daarom dat het 'not advised' is om met een auto langer dan 22 voet die weg te berijden, en van de baas van onze huurauto moet je naar zo'n advies luisteren. Wij reden dus eerst 50 mijl over de begane grond naar het Noorden om daarna door het hooggebergte terug te gaan in zuidelijke richting, een ongemakkelijke tocht van anderhalf uur. Op driekwart daarvan begon het licht te sneeuwen, maar bij generaal Sherman scheen het zonnetje weer. Na de plaatjes van de kleine mensjes voor de grote bomen wilden we nog iets verder naar beneden rijden om nog wat meer verbazing binnen te krijgen. Maar het begon weer te sneeuwen, de lucht werd donker, het was ijzig koud, en de terugtocht over een besneeuwde weg zou meer dan anderhalf uur vergen; onderweg hadden ook dreigende borden over kettingen gestaan; wij hadden geen kettingen. Dus aan de terugweg begonnen. Die liep voorspoedig, eerst weliswaar over een natte weg met sneeuw in de bermen en in het bos, maar na een kwartiertje weer een aarzelende zon, en toen we beneden de 1500 meter kwamen zag het weer er alweer goed uit. Wel bleef het koud. (Pas in de loop van de avond, nadat we in Fresno een camping hadden gevonden (internet-vriendelijk ook nog) en daar een stevig wandelingetje hadden gemaakt kreeg Els weer warme handen en voeten.)

Veel getrek om een boom te zien. De Michelingids zegt voor zulke unieke zaken 'Vaut le detour' en wij zeggen dat Michelin na. We kregen nog een beer op de koop toe. Anderen mogen geuren met hun beren in Yellowstone en Bryce Canyon; de onze kruiste daarboven bij de sequoia's in de meest letterlijke zin ons pad. En we zijn niet eens bang geweest. Het bibberen van Els' handen ging buiten haar wil om, we zijn niet weggelopen.

Morgenvroeg naar Yosemite. Daar hebben we echt geen internet. En geen hookup (electra). We hopen dat het weer goed blijft, en dat het niet te koud wordt. In de camper hebben we tegenwoordig als we opstaan eerst even de kachel aan. Ook de laatste nacht in Bakersfield was koud, hoewel die plaats niet hoog ligt. - Een aardig detail van de camping die we daar hadden was dat hij Riverside heette, maar dat, toen wij bij de office vroegen of we een plaatsje langs de rivier (de Kern) konden krijgen het meisje een beetje ongemakkelijk lachend zei dat ze onze wens kon vervullen, maar dat er helaas geen water in de rivier zat. Veel te droog de laatste tijd.

Wel, tot over een poos(je). Woensdagavond verwachten we een camping in Oakland te hebben. Ik hoop dat we donderdagochtend de camper op tijd kwijt kunnen, want ik wil graag tijdig op het vliegveld zijn om er voor kunnen zorgen dat we weer redelijke plaatsen hebben voor onze vlucht van donderdagmiddag. Online inchecken lijken ze hier niet te doen.

Misschien was dit mijn laatste bijdrage aan deze blog. Het was leuk om te doen, kost wel tijd.
Wim

Bakersfield, California

zondagochtend 7.15 4 oktober

We staan eigenlijk op het punt van vertrek, maar bedachten dat het misschien handig was om nu even te vermelden dat we de komende drie dagen waarschijnlijk/ misschien geen internet hebben, en wellicht ook niet per sms of telefoon bereikbaar! We gaan naar het Sequoia en Kings canyon- park (vandaag en vannacht) en daarna naar Yosemite-park (2 nachten), als het tenminste allemaal verloopt zoals we denken en hopen (dat is hetzelfde als: DV).
We zijn nu in Bakersfield na een zeer lange tocht door woestijngebieden; kwamen hier om 3 uur aan (half 8 's ochtends vertrokken) en zaten verder niks te doen op onze stoeltjes in de californische zon. O ja, we gingen even zwemmen; ja, oplettende lezertjes:WE, want Wim ging ook het water in!
Prachtige avondlucht, mooie zonsondergang, en vanmorgen weer -opgang. 's nachts ook hier koud, terwijl het overdag moordend heet was.
Camping is clean, steriel, vol " big rigs" , nauwelijks leven te zien, want veel van die dingen zijn onbewoond! Het ligt aan de rivier, maar..........Sorry, no water in it!

U hoort (leest) van ons.......of niet natuurlijk.
Tot de volgende keer.
Zouden we dan echt ook es een beer hebben gezien?
Dag!
ELS

Gokstad

- Toen we langs de sfinx en de piramide kuierden vond Els dat we ook eens binnen moesten kijken. We weten dat er in Las Vegas gegokt wordt, maar dat er meteen in het eerste gebouw dat we betraden in een aantal met elkaar verbonden zalen zo'n honderd black-jack-tafels zouden staan plus een vijftiental roulettetafels, enkele dobbelsteengooitafels, tientallen pokertafels, echte en gedigitaliseerde, een paar radvanavontuurachtige opstellingen zoals ik me die van kermisssen herinner, daarnaast eenentwintig-mogelijkheden met echte kaartdeelmannen of -vrouwen en met computers, en daarnaast zo'n 500 slotmachines, van eenarmige bandieten tot ingewikkelde apparaten voor gevorderden. Ik heb er tweemaal twintig dollar verspeeld, bij roulettetafels. Die zijn kleiner dan bij ons, en de croupiers gebruiken geen harkjes, maar hun handen. Wanneer ze bij ons Rien ne va plus zeggen, enkele ogenblikken nadat het rouletteballetje in beweging is gezet, maken ze hier een soort zegenend gebaar boven de op tafel liggende fiches: hier mag niets meer bij. Ook wordt het winnende nummer niet luidop door de croupier genoemd met de toevoegingen 'noir, impair et manque' als het getal zwart, oneven en achttien of lager was. Dat gaat hier zwijgend; wel is er een elektronisch bord met het laatste winnende nummer plus de vorige 15 0f 20, zodat bijgelovige spelers er hun berekeningen mee kunnen maken. (Steeds gebaseerd op het idee dat je als er bijvoorbeeld acht keer een rood nummer is geweest de volgende keer een groot bedrag op zwart kunt zetten, omdat de kans dat er negen keer achterelkaar een rood nummer uit zou komen 1 op 512 is.) - Misschien is het bij ons (en in Duitsland en Belgie, waar ik resp. 25 en 50 jaar geleden voor het laatst heb meegedaan) trouwens ook wel anders geworden.
- We zijn nog een paar keer door een hotel/gokpaleis gekomen. Steeds een heleboel actieve mensen. En het is goed voor de werkverschaffing, want aan de baccarat-tafels enz. staat steeds een juffrouw of meneer tegenover een paar spelers te werken.

Dit was maar een kleine impressie. Ik ga naar bed, Els ligt er al een poos in.
Wim

Las Vegas (door Els)

vrijdag 2 oktober 2009



Bijzonder vroeg vertrokken, omdat we wakker waren en dus maar zijn opgestaan. De eerste zonnestralen verlichtten de oranje rotsen. Een man die Wim voorbijliep toen die (W) een foto maakte, zei :"yes, this is painted by the finger of God"..........(Mormoon? Ze zijn echt overal, hoor!)

We reden dus al voor 8 uur weg, en waren al gauw het mooie, groene gebied uit, en bereikten weer wat ik alleen maar als woestenij kan aanduiden. Kale, enorme rotsen, bruine vlakten en geen mens te zien. Af en toe een auto, ja. Pas toen we de Inbtersate 15 opreden, werd het verkeer drukker.
We boodschapten onderweg, want het water en het sap waren op, en nog wat dingetjes. Wijn kan nog niet; we zijn nog steeds in Utah!

En dan in die woestenij rijzen ineens rare hoge gebouwen op: Las Vegas (wat "weiden" betekent, haha) Wim had erg goed op de kaart nagekeken hoe we moesten rijden, met name waar we moesten afslaan. Bij exit 40, dan tweemaal bochtje om en daar was achter het hotel Circus Circus de KOA kampground die we hadden uitgezocht omdat die het dichtst bij het Las Vegas-gebeuren is gelegen. Meer dan 300 campers en caravans kunnen hier staan. Een onafzienbare vlakte vol met die witte dingen dus; je staat op asfalt, reuze gezellig, maar alles werkt perfect; de elektra-aansluiting, het water; keurig allemaal. En de toiletten en douches.............wat een zegen weer na de vorige camping.

We zijn meteen maar de stad ingegaan; (we hadden ook nog een uur gewonnen omdat de horloges weer een uur achteruit mochten) en namen de bus die heen en weer over de Strip (onofficiele naam van de South Boulevard) rijdt. En ja, wat moet je verder vertellen over die Strip. het is een aparte wereld. Enorme hotels, allemaal met honderden gokmogelijkheden, de meest gekke gebouwen, en de grootste kitsch die je je maar kunt voorstellen. Enorme pyramide van glas, met sfinx, obelisk, en het hotel waar dit allemaal bij hoort, geheel in Egyptische stijl. Taxi's, stretchlimo's rijden af en aan. Er lopen enorme verbindende (voet)wegen tussen de gebouwen, en ook tussen de Noord en Zuidkant van de Strip. Onderweg de idiootste dingen te zien. Een prachtig nagemaakte Eiffeltoren, het dogenpaleis en de brug der zuchten, plus de campanile van Venetie, en in de grachten ervoor echte gondels met zingende gondeliers. En binnen winkeltjes, eetgelegenheden, maar vooral alle soorten gokdingen.

Het langst verbleven we in het gebouw Bellaggio, waar een conservatory is met de meest verwonderlijke dingen, alles door elkaar, echte bloemen en planten en namaak, zoals een sprekende boom (die was echt erg grappig) en een soort grote enge happende planten (zonnedauw). Verder een hal met een plafond met zeer kleurige glazen versieringen.
Buiten dit paleisachtige hotel was een enorme vijver en daar is om het half uur een fontein-ballet te zien op muziek van Frank Sinatra. Dat was echt geweldig; moeilijk te fotograferen!

Het was erg warm, en we werden zeer vermoeid van het slenteren en staan en kijken in die hitte. Om een uur of 5 zijn we gaan eten in een Italiaans restaurantje, een beetje would-be, maar wel lekker. Je zat leuk buiten en we hadden uitzicht op een piratenschip aan de overkant. Na het eten was het al donker; we besloten om maar naar "huis" te lopen. Het was nog erg ver, want je verkijkt je enorm op de afstanden.
Dat "huis " was nog niet eens zo gemakkelijk te vinden. Het hotel Circus Circus kun je niet missen,, maar dat is zo'n groot complex, dat we eerst nog te ver doorliepen!

We moesten van Arend en Herman echt Las Vegas NIET overslaan; nou, we zijn dus gehoorzaam geweest, maar hebben wel besloten hier morgen weer weg te gaan. Het idee dat ik vroeger had van L.V. had ik uit verhalen, en uit de film Rainman, en eigenlijk klopt dat allemaal. Wat een oord! Enne..................recessie????????
Nee, geen plek om te wezen. Op naar de sequoia's!
Els

Nietsend

- Het is half vier, Utah-tijd. Morgen gaan we naar Las Vegas Nevada, daar noemen ze dit tijdstip half drie. We wandelden vanmorgen vanuit de shuttlestop bij 'The Lodge' naar de Emerald pools; daar zijn er drie van, drie pools en drie wandelingen. We kozen voor de upper pool, een semi-strenuous wandeling. Er zat nogal wat klauteren over rotsblokken en blokjes bij en in de zon was het, na de kilte van de vroege ochtend, behaaglijk en soms behoorlijk warm. Nu hadden we niet moeten denken dat de meeste mensen zulke inspanningen en het zonder railingen langs afgronden wandelen (op behoorlijk brede paden) liever aan anderen overlaten. De meeste mensen bleken het zelf te willen doen. En soms zonder aarzeling hun jonge kinderen van vier tot tien jaar mee te nemen. Zonder ze aan de hand te houden, zonder riskante zijklimmen te verbieden. Ik dacht eerst dat het wel kinderen van mormonen zouden zijn, aan wie God niets laat overkomen zonder dat het zijn vooropgezette wil was, maar de vader was een log uitziende man met een tatoeage. Twee keer zagen we op het bovenste keienpad zonder veel houvast een jonge moeder met een zuigeling in een rugzakje vol zelfvertrouwen de vereiste evenwichtsoefeningen doen.
- Het was ondanks de drukte een plezierige wandeling. Een paar keer op onze terugtocht (we moesten heen en terug hetzelfde pad), spraken we een te gezette wandelaarster die het niet meer zag zitten moed in: 'nog maar 200 of 300 voet'. Een keer met, de andere keer zonder succes. Els verzamelde waar mogelijk zaad van vreemde bloemen en planten, we waren omringd door de reuzen van bergen, het was niet te warm en niet te koud, we hadden vakantie.
- Door de betrekkelijke drukte op de paden kwam je veel mensen tegen. Er heerste een groetcultuur. En je moest nogal eens wachten of anderen laten wachten bij smalle stukken of klimstukken waarbij de treden in niets op traptreden lijken. Dan wordt er aan beide kanten een paar keer thank you gezegd. Ook meestal bij de misschien tien procent anders gehuidskleurde wandelaars. Als is er onder de laatsten soms een kennelijke angst om te groeten of gegroet te worden: groeten doe je vrienden en bekenden, niet de Jan en alleman die je op straat tegenkomt en dan wordt er van tevoren een andere kant op gekeken. (Mijn niet gefundeerde en ook niet geverifieerde interpretatie.) - Els komt juist binnen van winkelen in Springdale en zegt dat ze de laatste ervaring niet deelt.

Els is nu even met de bus naar Springdale. Vanaf ons terrein rijdt de bus naar het Park, maar ook de andere kant op naar Springdale. (In het park stap je over op de Parkbus.) Even kijken of je er leuke dingen kunt kopen.

Els is nu dus terug. Met een paar schoentjes die op gymnastiekschoenen lijken, maar het niet zijn. Els weet niet hoe ik ze zal noemen, waterschoentjes zijn het misschien, in de uitverkoop. OK., Einde bericht, we gaan theedrinken.

Wim