groeten

Eerst even ter voorkoming van een misverstand: gisteren schreef ik dat we vandaag naar de thuisbasis Oakland zouden gaan. Dat zullen we ook doen, 170 mijl naar het westen. We zullen vanavond ook zoveel mogelijk inpakken en schoonmaken. Maar het eigenlijke inleveren gebeurt morgen, donderdag, ik hoop om negen uur. Tien over drie 's middags vertrekt dan het vliegtuig.

Een paar woorden over groeten. Een van mijn eerste ervaringen met de Amerikaanse welkomstgroet was al heel in het begin. Ik liep naar een balie, en de medewerker erachter zei, toen ik nog een pas of vijf van hem af was. 'How are you today', met de klemtoon op 'are', zoals een receptionist de hem bekende hotelgast 's morgens begroet. Ik dacht dat er iemand naast of achter me stond en draaide me om, maar er was niemand, en de man achter de balie vervolgde met 'How can I help you?
- Deze quasi-persoonlijke groet hebben de Amerikanen vaak, meestal niet zo uitbundig als hierboven, maar toch vaak bijna. - Ik moest na die eerste keer denken aan een kleine discussie op het dialectenbureau, waar ik begin 1953 als student-assistent voor halve dagen werkzaam was. Er was een nieuwe jongste bediende, Kees, die de ochtendgroet van Meertens -een aantal van jullie bekend als Meneer Beerta- beantwoordde met 'Hoe is het met U?' - Docerend en licht bestraffend zei Meertens dat die reactie een beetje onbehoorlijk was, zoiets kon je misschien tegen je vrienden zeggen, maar niet zomaaar tegen je chef of baas. Kees had meen ik een poosje in Engeland gewerkt en noemde de daar populaire groet 'How do you do?'. Meertens was niet onder de indruk en zei dat na de oorlog allerlei anglicismen binnendrongen en dat dit er misschien eentje was. - Kees zei sindsdien 'Goedenmorgen meneer Meertens'. Het was een aardige, zachte jongen, hij zei het niet overdreven of spottend.

Wel, dit is mijn afscheidsgroet als blogger. It was a pleasure to write for you. See you again later.

Wim