vrijdag 18 september 2009

Lieve allemaal; nu is het weer mijn beurt. Allereerst even een foto van Old Faithful, waar Herman om vraagt; Het is ongeveer een kwartier voor het spektakel begint en we zijn al een eindje naar boven geklommen naar het uitzichtspunt . Wim heeft vast mooiere foto's, die komen wellicht morgen.

Ik merk dat je voor een meer gedegen verslag Wim's bijdragen moet lezen. Mijn verhaaltjes zijn meer snipsnap en ik denk dat deze verdeling de werkelijkheid van alledag ook aardig weergeeft .Het zal dan ook wel niemand verbazen.

De nachten in Yellowstone waren bere-koud; tegen het vriespunt. De eerste avond trouwens ben ik enigszins verdwaald na een toiletbezoek; we zouden elkaar treffen bij de vuilstort, maar ik was eerst gedesorienteerd uit het toiletgebouwtje gelopen, de verkeerde kant op, en wist absoluut niet waar ik Wim ooit weer zou zien. Tot overmaat van ramp begon het te regenen, en bliksemen, en weldra klonken er flinke donderklappen. Ik houd daar helemaal niet van, zeker niet in het donker en al helemaal niet in een donker bos. Ik vloog terug naar de RV (nog mooi dat ik die tenminster terugvond........) en wachtte vertwijfeld op Wim. Hij was mij natuurlijk ook kwijt, en begreep helemaal niet waar ik bleef enzenz. En, zoals je begrijpt, kwam het helemaal goed.
Er werd daar,en overal in Yellowstone, gewaarschuwd voor beren en ander wild. Het gevolg was dat ik 's nachts niet naar de w.c. durfde, en zodoende ons eigen toiletje maar eens in gebruik nam. ook prima! We hebben trouwens helemaal geen beren gezien. Wel elken (edelherten) en veel, heel veel bisons. (zie foto vorige blog) We werden niet meer koud of warm van een bisonkuddetje meer of minder. Als je in de auto zat, en er ontstond een lichte file en je zag veel auto's geparkeerd, dan kon je er van overtuigd zijn dat er " iets" te zien was! Allemaal mensen met camera's!

Twee avonden achter elkaar zijn we naar een " talk" van een ranger geweest. De eerste keer met lichtbeelden. De tweede keer (veel minder goed) was het alleen maar een verhaal over het park. Bij een kampvuur, dat trouwens die tweede avond niet wou branden; misschien dat ik het daarom ook zo veel minder leuk vond.

Kampvuren mag je stoken, in je eigen bbq. Gek eigenlijk dat dat mag in zo'n park als Yellowstone. Het wordt veelvuldig gedaan, en als je 's avonds naar het toiletgebouw liep, zag je overal kleine vuurjes, en drong de heerlijke kampvuurlucht je neus binnen.( gevolg is dat wij nu ook hout hebben gekocht tijdens ons winkeluur in de supermarkt.) Ik denk dat ik over een maand of wat nog wel eens heimwee zal hebben naar die sfeer!

Tot mijn snipsnapverslag behoort misschien ook nog de opmerking, dat de douches en toiletten overal, ook in rest-area's, superschoon zijn. En altijd zeep in het automaatje, en altijd handdoekjes beschikbaar. Dat vind ik wel erg prettig!

Gisteren dus naar Jackson gereden; jullie lezen er nog wel over. vandaag naar Salt Lake City, wat een prachtige, prachtige tocht was. En ik heb zo'n super-chauffeur, dat ik niet denk dat ik nog achter het stuur van deze vrachtwagen zal kruipen! Maar..........wie weet!



Vandaag een week geleden pikten we de RV op. Wat hebben we al veel beleefd en gezien! Het lijkt al weken en weken geleden dat ik de Gran Partita speelde (dat was vorige week zondag!) of dat ik mijn familie zag. Hoe zou Guillaume het maken in de vierde, en Willem Jan; komt hij nog aan striptekenen toe. Hoe gaat het met Floris' z'n gitaar, en ik mag dan van Anne af en toe een sms-je krijgen dat de nieuwe school " cool" is; ik vraag me ook af hoe het met de zangles gaatvan de gezusters. En Carlies, is je operatie geslaagd?
Enfin, ik leef een tijdje in een andere wereld, maar dat betekent niet dat je je losmaakt van je dagelijkse bestaan. En nu ga ik in deze wirwar van campers en caravans, een douche opzoeken, en naar bed. Morgen in Salt Lake City een nieuw boek kopen, want ik heb eindelijk het boek dat ik op Schiphol kocht, uit!
Liefs, ELS

Yellowstone National Park (1)

Onze camping, Madison, waar we van de 14de 's avonds tot de de ochtend van de 17de bivakkeerden, lag 16 mijl van Old Faithful. We wilden er de eerste ochtend (15/9) vroeg zijn, vanwege de altijd grote drukte overdag. De parkeerterreinen leken in uitgestrektheid een beetje op die voor Fatima-bezoekers in Portugal: onze RV verdween in de ruimte. In het visitorcenter waren vriendelijke rangers (ge-uniformeerde allesdoeners van het park, er zijn er 180 en ze moeten op het terrein wonen) die aanwezen welke geisers tot de categorie 'predictable' behoorden - zes stuks waaronder Old Faithful. Van die zes spuit Old Faithful het meest frequent en ook het regelmatigst: eens per ongeveer anderhalf uur, met een 'window' van 20 minuten, dat wil zeggen van tien minuten voor het uitgerekende tijdstip tot tien minuten erna. Om 10.16 zou hij spuiten. We gingen niet op een van de toeschouwersbanken zitten die op een afstand van ongeveer 80 meter plaats bieden aan enkele honderden toeristen, maar wandelden het uitgestrekte terrein op. Beter gezegd de 'boardwalks' op, want de grond is te onzeker om er op te stappen. Mag ook niet, en je doet het ook niet, want er borrelt en stoomt een puft van alles om je heen. De grond dampt op veel plaatsen en hier en daar spuiten kleine geisertjes. We bekeken de eruptie van Old Faithful dus van achteren - hij was bijna tien minuten te laat. Het spuiten was minder spectaculair dan we gedacht hadden: je zag het water eigenlijk nauwelijks, wel de stoom die er af kwam. Maar het was heel bevredigend hem aan het werk gezien te hebben. In mijn indianenboeken deed hij het nog om de 53 minuten, en heel precies. Dat is dus wat slordiger en langzamer geworden, maar hij doet het nog, en wij waren daar getuige van.
Van de andere predictables zagen we dat om 11.45 'Grand' zou spuiten. Die is groter en hoger dan O.F., maar doet het slechts eens in de ongeveer acht uur, met een window van twee klokuren. We waren min of meer toevallig al wandelend (op de uitgestrekte boardwalks) om een uur of twaalf in zijn buurt en zagen een 50-tal mensen wachten. Er waren ook hier bankjes, en we besloten al wachtend onze lunchboterhammen te nemen, het kon maximaal nog drie kwartier duren. Naast ons zat een echtpaar dat uit Velp bleek te komen, een paar lanen van ons vandaan. De man bracht soms neighbourhoodwatchberichten rond en kende ons 'hofje' aan de Evertsenlaan. 'Daar in het laatste huis rechts speelt iemand fagot' merkte hij op. - Je begrijpt dat we dit een verrassende ontmoeting vonden.
(Het is nu overigens vrijdagavond 18/9, en we kamperen in de stad van de mormonen, waarover later meer.).
Ik geef de computer aan Els, en zet het Yellowstoneverhaal morgen voort.)
Wim

Wijzigingen en aanvullingen

(vrijdagochtend voor afreis)
Gisteren heb ik een beetje voor de vuist weg iets gezegd over zoetwaterbakken. De vijf grote meren in dit land zijn natuurlijk veel groter, maar op eentje na voor de helft van Canada. En dat Baikalmeer, nou ja, dat is zo bijzonder dat ik er ook graag eens heen zou willen, in de camper vanuit Irkoetsk bijvoorbeeld.
Over onze (toeristische) gevoelens bij wat we allemaal vanuit onze hoge zetels zagen zei ik nog weinig. Als je door die eindeloze landschappen reist krijg je een beter gevoel voor proporties en de onafwendbaarheid van klimatologische verschijnselen. Die woeste vlakten zijn er gewoon omdat ze niet anders kunnen, er valt daar nu eenmaal geen regen omdat bergen in de buurt steeds al het vocht uit de lucht halen. Je weet dat wel, maar als je er doorheen rijdt dringt het beter tot je door.
We moeten weg. Berichten over Yellowstone, waar we geen bereik hadden en drie dagen ge-indrukwekt rondkeken hopen we binnenkort iets te schrijven.
Tot dan, Wim



vrijdag 18 september 2009




7 uur 's ochtends. Gauw even naar de reacties gekeken. Leuk allemaal! Hartelijke dank. Ik heb aan je gedacht, Hans, de 16e. Lieve lezers, wisten jullie dat mijn grote broer een boek heeft geschreven??? Het heet " Varend in verrassend Nederland", en het is de 16e officieel gelanceerd.


We zijn van plan vandaag naar Salt Lake City te gaan. Direct na het ontbijt. Eerst even alles wegstouwen. Ik heb gisteren hier voor het eerst van mijn leven een wasdroger gebruikt. Alles is nu weer schoon en droog.
En, hoe heet het ook was gisteren, het was vannacht berekoud. e hebben zelfs even de verwarming aangezet. luxe, dat dat kan, want in Yellowstone (maar daarover later vast nog wel) kon dat niet (want daar hadden we noch electra, noch water), en daar vroor het 's nachts!!!
Herman, wat foto's betreft, kunnen we naar believen uploaden? Ik zal het in elk geval proberen (want ik weet helemaal niet hoe het moet, maar ik heb mijn foto's wel op de laptop staan nu, Wim nog niet) er eentje te sturen. Hier gaat-ie. Dan tanden poetsen, alles verwijderen wat maar enigszins los ligt hier, en dan: Mormonenwaarts!
Liefs allemaal,
ELS (en het zijn er dus twee geworden!)