Yellowstone National Park (1)

Onze camping, Madison, waar we van de 14de 's avonds tot de de ochtend van de 17de bivakkeerden, lag 16 mijl van Old Faithful. We wilden er de eerste ochtend (15/9) vroeg zijn, vanwege de altijd grote drukte overdag. De parkeerterreinen leken in uitgestrektheid een beetje op die voor Fatima-bezoekers in Portugal: onze RV verdween in de ruimte. In het visitorcenter waren vriendelijke rangers (ge-uniformeerde allesdoeners van het park, er zijn er 180 en ze moeten op het terrein wonen) die aanwezen welke geisers tot de categorie 'predictable' behoorden - zes stuks waaronder Old Faithful. Van die zes spuit Old Faithful het meest frequent en ook het regelmatigst: eens per ongeveer anderhalf uur, met een 'window' van 20 minuten, dat wil zeggen van tien minuten voor het uitgerekende tijdstip tot tien minuten erna. Om 10.16 zou hij spuiten. We gingen niet op een van de toeschouwersbanken zitten die op een afstand van ongeveer 80 meter plaats bieden aan enkele honderden toeristen, maar wandelden het uitgestrekte terrein op. Beter gezegd de 'boardwalks' op, want de grond is te onzeker om er op te stappen. Mag ook niet, en je doet het ook niet, want er borrelt en stoomt een puft van alles om je heen. De grond dampt op veel plaatsen en hier en daar spuiten kleine geisertjes. We bekeken de eruptie van Old Faithful dus van achteren - hij was bijna tien minuten te laat. Het spuiten was minder spectaculair dan we gedacht hadden: je zag het water eigenlijk nauwelijks, wel de stoom die er af kwam. Maar het was heel bevredigend hem aan het werk gezien te hebben. In mijn indianenboeken deed hij het nog om de 53 minuten, en heel precies. Dat is dus wat slordiger en langzamer geworden, maar hij doet het nog, en wij waren daar getuige van.
Van de andere predictables zagen we dat om 11.45 'Grand' zou spuiten. Die is groter en hoger dan O.F., maar doet het slechts eens in de ongeveer acht uur, met een window van twee klokuren. We waren min of meer toevallig al wandelend (op de uitgestrekte boardwalks) om een uur of twaalf in zijn buurt en zagen een 50-tal mensen wachten. Er waren ook hier bankjes, en we besloten al wachtend onze lunchboterhammen te nemen, het kon maximaal nog drie kwartier duren. Naast ons zat een echtpaar dat uit Velp bleek te komen, een paar lanen van ons vandaan. De man bracht soms neighbourhoodwatchberichten rond en kende ons 'hofje' aan de Evertsenlaan. 'Daar in het laatste huis rechts speelt iemand fagot' merkte hij op. - Je begrijpt dat we dit een verrassende ontmoeting vonden.
(Het is nu overigens vrijdagavond 18/9, en we kamperen in de stad van de mormonen, waarover later meer.).
Ik geef de computer aan Els, en zet het Yellowstoneverhaal morgen voort.)
Wim