Donderdag 8 oktober 2009

Dit wordt definitief mijn laatste blog, en ik zie dat ik het thuis pas kan publiceren.
We zitten nu in hal A 6 van San Francisco Airport te wachten tot we kunnen boarden. Vanmorgen om 9 uur waren we bij Cruise America om de camper in te leveren. En ik heb gemerkt dat je echt niet zo uitgebreid hoeft schoon te maken als ik gedaaan heb gisteren; ze keken er nauwelijks naar!
Gisteren reden we naar San Leandro, en stonden vannacht op Trailer Haven (nou, als je bij Haven aan een soort hemel denkt (maar nee natuurlijk, merkt Wim fijntje op, het heette geen Heaven!), ben je wel verkeerd, tenminste wat het sanitair en voorzieningen betreft,maar ben je aan het goed adres als je aan gastvrijheid en vriendelijkheid denkt, en dat is natuurlijk veel belangrijker, hoewel een goed functionerend toilet ook nooit weg is!). Heel vol en opgepakt, en voornamelijk mensen die daar gewoon wonen. Wat die toiletten betreft; we troffen het niet, want alles werd net refurbished. En zo nam ik gisteravond een (trouwens prima) douche in een soort movable cabine op een soort afbraakterrein..........ik moest er wel om lachen!
Eerst hebben we de koffers ingepakt, en heb ik alle 15 kastjes leeg- en schoongemaakt, en de 6 laatjes. Een paar van die kastjes functioneerden al niet (meer); die had Wim al vastgeplakt met hansaplast en cellotape. En de dingen die we over hadden? Nou, deze camping had een kast met allerlei dingen die mensen zoal achterlaten, zoals een halve fles shampoo, afwasspul, sladressing enzenz. Prima dus; beter dan in de dump. Ik heb er ook mijn fleece achtergelaten, met pijn, maar ach, ik had hem vijf jaar geleden zelf gemaakt en hij was al wat shabby , dus...........
We hebben nogal wat boekjes gekocht, hoewel we ons beperkt.
Gisteren uit eten geweest bij “ Emily's Restaurant” lekker, en ik had aan mijn senior portie meer dan genoeg.
Vannacht nog redelijk geslapen ook, hoewel onze rookmelder ,(die had Wim ontmanteld nadat hij op een nacht op tilt was geslagen) die weer geinstalleerd was, weer diverse malen afging.
Vanmorgen de bedden afgehaald, alle was voor Cruise America verzameld, en na het ontbijt alle restjes die er toch nog waren, weggedaan. Ik vergat onze Tony nog; een zeer zwarte man die Wim gisteren geholpen had met internet; hij had een soort modum, en daarmee kon Wim online inchecken; we lijken niet zo'n mooie plaats in het vliegtuig te hebben als op de heenreis. Er was nog maar weinig keus. Uiteindelijk een plaats genomen, die bestemd was voor een “ chosen passenger” , en de plek ernaast die bestemd was voor de “ begeleider”. Totnutoe lijkt dat gelukt. We zien wel.
Tony dus vaarwel gezegd en daar gingen we. Even lang een benzinestation, want de kar moest “ vol” terug. Alles was gedumpt, en Wim had ook propaangas bijgetankt. Nou, dat ging allemaal voorspoedig, en bij Cruise America ook. Heel onpersoonlijk en kortaf. Het meisje die de afrekening deed (we moesten bijbetalen voor de 1000 mijl te veel) zei: “ okay, that's it. Good day!” waar ik erg om moest lachen, want met 11 uur vliegen voor de boeg, kun je nauwelijks spreken van “ good”.
En nu gaan we boarden. Ik sla dit op en publiceer dit morgen.
Dag!
ELS

vrijdag 9 oktober
En nog even een naschrift. We zijn weer thuis, en goed gaar, maar nemen het hele weekend om weer bij te komen. Huis was prima verzorgd. Onze buurvrouw Gerry heeft intussen een geit en wat kippen genomen; ik wist niet wat ik hoorde!!!
Alle mensen die ons gelezen hebben, en/of hebben gereageerd , enorm bedankt. Het is heel erg leuk om in zo'n ver land iets van thuis te lezen. Herman erg bedankt voor het kaartje dat je, zelfs toen je in Siberie was, hebt bijgehouden.
Tot ziens allemaal, en veel liefs
ELS

groeten

Eerst even ter voorkoming van een misverstand: gisteren schreef ik dat we vandaag naar de thuisbasis Oakland zouden gaan. Dat zullen we ook doen, 170 mijl naar het westen. We zullen vanavond ook zoveel mogelijk inpakken en schoonmaken. Maar het eigenlijke inleveren gebeurt morgen, donderdag, ik hoop om negen uur. Tien over drie 's middags vertrekt dan het vliegtuig.

Een paar woorden over groeten. Een van mijn eerste ervaringen met de Amerikaanse welkomstgroet was al heel in het begin. Ik liep naar een balie, en de medewerker erachter zei, toen ik nog een pas of vijf van hem af was. 'How are you today', met de klemtoon op 'are', zoals een receptionist de hem bekende hotelgast 's morgens begroet. Ik dacht dat er iemand naast of achter me stond en draaide me om, maar er was niemand, en de man achter de balie vervolgde met 'How can I help you?
- Deze quasi-persoonlijke groet hebben de Amerikanen vaak, meestal niet zo uitbundig als hierboven, maar toch vaak bijna. - Ik moest na die eerste keer denken aan een kleine discussie op het dialectenbureau, waar ik begin 1953 als student-assistent voor halve dagen werkzaam was. Er was een nieuwe jongste bediende, Kees, die de ochtendgroet van Meertens -een aantal van jullie bekend als Meneer Beerta- beantwoordde met 'Hoe is het met U?' - Docerend en licht bestraffend zei Meertens dat die reactie een beetje onbehoorlijk was, zoiets kon je misschien tegen je vrienden zeggen, maar niet zomaaar tegen je chef of baas. Kees had meen ik een poosje in Engeland gewerkt en noemde de daar populaire groet 'How do you do?'. Meertens was niet onder de indruk en zei dat na de oorlog allerlei anglicismen binnendrongen en dat dit er misschien eentje was. - Kees zei sindsdien 'Goedenmorgen meneer Meertens'. Het was een aardige, zachte jongen, hij zei het niet overdreven of spottend.

Wel, dit is mijn afscheidsgroet als blogger. It was a pleasure to write for you. See you again later.

Wim

Globale afstand

- Morgen camper inleveren. We hebben er dan ongeveer 3750 mijl mee gereden, een 6000 kilometer in 28 dagen. Het benzineverbruik is iets, maar niet veel toegenomen sinds ik dat de vorige keer, dat was na tien dagen, berekende. We reden ongeveer elf en een halve mijl op een gallon benzine, dat is bijna 4,9 kilometer per liter. Rij-uren heb ik niet bijgehouden, maar gisteren en eergisteren dagen waren het er te veel. Verder ging het wel, op een drietal lange ritten na. Een keer of zeven hebben we de motor (bijna) niet gebruikt. - De motor heeft geen kuren gehad en de elektriciteit was, als we opgehoekt waren, voldoende om aan alle wensen te voldoen, ook in de kou van de laatste dagen: de verwarming deed van ervan werd verwacht. 's Nachts is het hier de laatste tijd tussen de 26 en 29 graden (het Amerikaanse vriespunt ligt bij 32). - Wat die ondoorzichtige temperatuurschaal betreft, die herinner ik me uit mijn jeugd. Voor mijn vader was 68 graden een goede kamertemperatuur, 70 was te warm; en als het zomers boven de 80 was kregen we wel eens een middag vrij van school. (Een teken van opwarming van de aarde (?!), 80 graden is tegenwoordig immers doodgewoon, ongeveer 27 graden Celsius.)

Naar bed. Wim

Rustdag

- Vandaag in de zon gezeten, gelezen, een naburige trail, een van de 1000, gelopen. Deze trail was niet zoals we hem hadden verwacht. Hij werd moeilijker en moeilijker begaanbaar, je moest kiezen voor waden door de rivier waar we langsliepen of de steilte van niet erg gebaande rotspaden. Els wilde terug, eigenlijk wel terecht, maar ik vroeg of ik nog 50 meter verder mocht, onderzoeken hoe het 'pad' verder ging. Tja, een stukje verderop leek het goed, maar daarna was het weer rivier of rots. We waren een eind van huis, niemand wist waar wij waren en niemand beliep dit pad. Zesentwintig dagen zonder noemenswaardige pech mochten eigenlijk niet opgeofferd worden aan mijn zucht tot avontuur. Ik hoorde Els in de verte wanhopig roepen. - We hebben ons verantwoordelijk gedragen en zijn op onze schreden teruggekeerd, wat nog lastig genoeg bleek. Een waterval in de rivier, die we op de heenweg niet hadden gezien bleek fotogeniek, de onrust nam af. Behouden tgeruggekeerd in ons motorhome.



Ik (en Els denk ik ook wel) baal een beetje van ons (non-)bezoek aan het Yosemite-park. We hebben weliswaar de uitzichten, het overweldigend grote, de aan alle kanten hoog oprijzende rotsen gezien en bewonderd, maar wandelen door het park hebben we nauwelijks gedaan. Een volgende keer zou ik, vanuit een camping als 'Crane flat' vroeg in de ochtend naar de vallei gaan, daar een hele dag doorbrengen, (lange) wandeling maken, en dan 's avonds teruggaan naar het kamp. We zijn het met onze beslissing eens, om vandaag niet toch nog weer terug te gaan (we zijn er hier wel dichterbij dan ooit). Want het klimmen in onze kar, de toch minstens een uur durende tocht, de drukte in de vallei, de drukte ook op de trails wogen niet op tegen de uitgelezen dag die we vandaag hadden; en de benauwde momenten met goede afloop geven achteraf ook een tevreden gevoel.



Wim (Het vervolg van dit bericht is van Els)



Ja, die wandeling; hoe vaak in ons huwelijk zou ik niet in angst hebben gezeten over de afloop? Altijd weer Wim's idee van " een pad" ; en maar doorgaan op dat vermeende pad. Ik met tegenzin er achteraan. Ook nu weer...........ik volgde niet met overtuiging en toen ineens wilde ik niet verder. En dan, zoals altijd; "ik kijk nog even verder of het beter wordt" Ook ditmaal werd het me iets te veel; ik ben een angsthaas, ja, ik weet het, maar ik werd echt bang daar op die steile roitsen, met ondergaande zon, en dan die waterval diep beneden ons, en Wim in geen velden of wegen te bekennen. Ik heb echt geroepen, ik zeg het eerlijk- "Als dit allemaal goedkomt, zal ik nooit meer onaardig tegen je zijn!"

Enfin, het kwam dus goed, en ik was zeer opgelucht. En ben nu dus verder m'n hele leven aardig tegen Wim. Dat zal niet meevallen!

Verder heerlijk dagje. Morgen terugreis, en........opruimen en inpakken.

dag!

ELS

Yosemite maar niet heus

Hoi, dinsdagochtend na het ontbijt.


Herman, gefeliciteerd; we proberen je nog te bellen over een uur of twee.


Met wat Wim gisteravond nog schreef ben ik het geheel en al eens. Wat we gezien hebben van Yosemite, was prachtig, overweldigend, fantastisch, maar wij konden niet weten dat het er zo druk zou zijn. Op een maandag in oktober!!!!! Ik had er graag wat willen wandelen, maar als alleen al het neerzetten van de kar zo'n problemen oplevert...........Nee dus. En dat rijden ; smalle kronkelende wegen, die of stijgen of dalen. Wim is een erg goeie chauffeur, maar er zijn grenzen, die je niet moet overschrijden. Dus: blij dat we er uit zijn. ik dacht onderweg terug: ik wou dat er zich ergens een heel stille en rustige plek voordeed, waar je lekker kan staan en de laatste twee dagen doorbrengen. En toen ineens dit!!!! Niet te geloven; een geschenk uit ....ja wat!? Nou, de hemel dan maar.

De nacht was erg koud, - 3, schijnt het. Zo voelde het ook, en ook vannacht sprong de verwarming steeds aan. Ik werd niet echt lekker warm; maar goed, nu schijnt de zon weer volop, We hebben gedoucht en ontbeten. En gaan nu voor nog een nacht inschrijven en vragen of er ergens brood te koop is. En dan wandelen, lezen in de zon, en onze vakantie overdenken. Morgen naar San Leandro, daar alles leeghalen, opruimen, inpakken, en donderdagochtend naar Cruise America in Oakland (het is eigenlijk allebei San Francisco) om de camper in te leveren. 't Zal nog een heel gedoe zijn om alles weer in de koffers te krijgen! We vliegen geloof ik om 2 of 3 uur, en zijn van plan om in de loop van de vrijdagochtend weer in Nederland aan te komen. Nog even de hobbel van de vliegreis. Duimen jullie even dat het voor Wim net zo goed verloopt als de heenreis; want dan wil hij misschien nog wel eens een keer.

So long!
ELS

Yosemite extra muros

Maandagavond 5 oktober

Vandaag hebben we Yosemite 'gedaan'. Het park is een vallei met omringend gebied. De kampeerterreinen in de vallei, vier stuks, kun je tot een jaar van tevoren bespreken; in het begin van het jaar wordt er tussen de aanvragers geloot wie mag komen. Als je als niet-ingeloot mens er op een willekeurige dag toch heengaat kan het zijn dat je de plaats van een afzegger krijgt. Wij waren om een uur of half twee tot het bezoekerscentrum in 'Yosemite Village' doorgedrongen; de campings in de vallei bleken vol, daarbuiten was er in o.a. in Crane Flat (waarschijnlijk) nog plaats.

Waarom pas om half twee? - Om een uur of negen uit Fresno vertrokken; de camping lag daar niet ver van de grote weg, de 99, die we moesten nemen om via de 180 en de 41 vanaf het zuiden het park in te gaan. In totaal honderd mijl. Er moest weer benzine worden getankt, want gisteren met al dat klimmen tot boven de 8000 voet en het verdere op-en-neergaan was het verbruik zwaar geweest. In deze contreien is de benzine tor driekwart dollar per gallon duurder dan in Utah en Arizona; ik betaalde eergisteren ergens 3.39 dollar en zag later ook nog 3.49. Weinig pompen, eenzaam gebied. We zijn allergisch voor het vooruitzicht ergens zonder benzine te staan. - De Yosemite-vallei bleek goed verstopt achter wat je goed als rijstebrijbergen kunt zien. Om in dit Luilekkerland te komen moet je je niet door de bergen heen eten, maar je er overheen hijsen. Prachtige omgeving, meestal goede weg, 55 mijl lang, maar tot mijn ergernis tot 2000 meter omhoog, dalen tot 1200 en weer naar 2000, We kwamen voorbij een flink pak sneeuw, niet op de weg maar in het bos, best een aardig gezicht met de onbewolkte lucht die we hadden. Ergens onderweg bij een boom een gaatje in de sneeuw geplast, had ik jaren niet gedaan.- Rijden tegen de berg op met zo'n groot vehikel gaat niet snel, gemiddelde snelheid 35 mijl per uur, en naar beneden gaat het niet veel sneller Bij de ingang van het park was er zowaar een file. Populair park, ondanks de gepeperde toegangsprijs van 20 dollar per voertuig plus ik meen tien dollar per persoon. Zoiets was overigens ook de prijs van Zion, en van Bryce canyon. Wij hadden bij Yellowstone een 'Annual Pass' gekocht, geldig voor (vrijwel) alle parken, voor ons beiden plus auto voor de standaardprijs van 80 dollar. - Verderop een halfuurtje wachten vanwege 'tree work' het zagen in bomen en wegslepen van stammen en takken. Toen we vrijwel in de vallei waren afgedaald een klein uitje gemaakt naar een 200 meter hoge waterval, eentje die het volhoudt ook in waterarme seizoenen.

Om half twee dus naar het bezoekerscentrum. Daar in de vallei is alles gestroomlijnd in verband met de grote bezoekersaantallen. Grote parkeerplaatsen voor auto's en campers, van A tot en met E, vandaar tien minuten lopen naar de inlichtingen. Wegen zijn daar tweebaans met eenrichtingsverkeer, dus beide banen dezelfde kant op. Na het ophalen van de inlichtingen over de campings eindelijk geluncht en, gaar als we inmiddels waren van al het gehobbel, besloten de camping Crane Flat op te zoeken, die dus buiten de eigenlijke vallei ligt, maar wel binnen het terrein van het park. We wilden daar niet later dan half vijf aankomen, dus na de lunch meteen weer op pad. - Ik was een beetje nijdig toen we weer bleken te moeten stijgen, nu aan de andere kant van het park, maar tot dezelfde hoogten als 's-morgens. Na 20 mijl waren we ter hoogte van Crane Flat, waar Els een bordje zag: Camping Closed. Doorgereden dus maar.

Een tiental mijl buiten het terrein opeens een bord met de naam van een camping die niet in onze boeken stond. Bleek van een particuliere organisatie met een uitgebreid terrein voor leden. Er waren ook public places. Uitgelezen terrein. Heerlijk groen, rustig, boomrijk. Els was er meteen verliefd op en we besloten hier de volgende twee dagen te blijven en niet terug te klimmen naar de vallei.

En er zijn hier hoera hookups (het gaat vannacht drie graden vriezen) en zowaar ook internet. Op maar een paar locaties van het terrein, we zullen het morgen testen. Het is hier nu kwart voor elf, bij jullie kwart voor acht 's-morgens. Els slaapt, ik ga dat doen.


Wim

P.S. Toen ik net probeerde of de WiFi toch misschien werkte hier midden op de camping bleek ik zomaar te kunnen uploaden. Ga ik dus doen. [Herman, alvast proficiat.]

Ook van mij nog even een bericht op deze maandagochtend, vlak voor we naar Yosemite vertrekken. De camping waar we zijn (Fresno) is niet een camping waar je langer wilt blijven dan strikt noodzakelijk. De douche cabine is samen met een w.c. in een enorm grote ruimte, die verder gevuld is met een ouwe bank, wat rotsooi, machines e.d. het wordt vast mooi, maar nu nog even niet. Niet eens een wastafel. de deur kan niet op slot, maar je kunt een bordje "occupied" op de deur hangen...... gedaan dus.
Gisteren was dus een erg lange en voor Wim vermoeiende tocht, door die bergen. Wel heel prachtig en ik was echt heel erg onder de indruk van die sequoias. En natuurlijk die beer! Dat we in een sneeuwstormpje zouden belanden, konden wij ook niet vermoeden, maar ik was blij dat Wim ook vond dat we terug moesten gaan. Vooral toen we op de terugweg een politiewagen en een sleepauto tegenkwamen.............
En nu dus naar Yosemite....ik ben benieuwd. Schattig plaatje, ook bij de sequoia's!
Alles begint hier een beetje op te raken; cornflakes, boter, jam, sap, melk. Misschien redden we het tot donderdag....................Dag ELS

Een beer op je pad

Ziezo, vandaag heeft een zwarte beer ons pad gekruist. Hij had geen aandacht voor ons; ook Els maakte een paar foto's, maar haar handen bibberden en de beer werd een zwarte vlek. - Hij reageerde net zo als een wild zwijn bij ons op de Veluwe, alleen gaat een wild zwijn er gauwer vandoor. De beer begon een eindje hoger dan wij, zag ons niet of nauwelijks -er waren nog een paar mensen, het was in de buurt van de super-sequoia Generaal Sherman, liep zoekend naar beneden, stak het looppad over en verdween lager in het bos.

We waren daar om de grootste, oudste, hoogste, ik weet het niet precies, bomen van ons aardrijk te zien. Daar hebben we wel iets voor over gehad, want de weg waaraan die bomen staan loopt 60 mijl door bergachtig gebied, van 400 tot boven de 8000 voet (2400 meter), zonder zijwegen die ergens anders heen leiden dan naar wandelpaden langs sequoia's. Het probleem daarbij was voor ons dat die beroemde boom en zijn makkers zo'n tien mijl van het ene einde van die weg staan, maar dat je met een RV van 25 voet de bochten die in die tien mijl zitten niet (goed) kunt nemen. De parkdirectie zegt daarom dat het 'not advised' is om met een auto langer dan 22 voet die weg te berijden, en van de baas van onze huurauto moet je naar zo'n advies luisteren. Wij reden dus eerst 50 mijl over de begane grond naar het Noorden om daarna door het hooggebergte terug te gaan in zuidelijke richting, een ongemakkelijke tocht van anderhalf uur. Op driekwart daarvan begon het licht te sneeuwen, maar bij generaal Sherman scheen het zonnetje weer. Na de plaatjes van de kleine mensjes voor de grote bomen wilden we nog iets verder naar beneden rijden om nog wat meer verbazing binnen te krijgen. Maar het begon weer te sneeuwen, de lucht werd donker, het was ijzig koud, en de terugtocht over een besneeuwde weg zou meer dan anderhalf uur vergen; onderweg hadden ook dreigende borden over kettingen gestaan; wij hadden geen kettingen. Dus aan de terugweg begonnen. Die liep voorspoedig, eerst weliswaar over een natte weg met sneeuw in de bermen en in het bos, maar na een kwartiertje weer een aarzelende zon, en toen we beneden de 1500 meter kwamen zag het weer er alweer goed uit. Wel bleef het koud. (Pas in de loop van de avond, nadat we in Fresno een camping hadden gevonden (internet-vriendelijk ook nog) en daar een stevig wandelingetje hadden gemaakt kreeg Els weer warme handen en voeten.)

Veel getrek om een boom te zien. De Michelingids zegt voor zulke unieke zaken 'Vaut le detour' en wij zeggen dat Michelin na. We kregen nog een beer op de koop toe. Anderen mogen geuren met hun beren in Yellowstone en Bryce Canyon; de onze kruiste daarboven bij de sequoia's in de meest letterlijke zin ons pad. En we zijn niet eens bang geweest. Het bibberen van Els' handen ging buiten haar wil om, we zijn niet weggelopen.

Morgenvroeg naar Yosemite. Daar hebben we echt geen internet. En geen hookup (electra). We hopen dat het weer goed blijft, en dat het niet te koud wordt. In de camper hebben we tegenwoordig als we opstaan eerst even de kachel aan. Ook de laatste nacht in Bakersfield was koud, hoewel die plaats niet hoog ligt. - Een aardig detail van de camping die we daar hadden was dat hij Riverside heette, maar dat, toen wij bij de office vroegen of we een plaatsje langs de rivier (de Kern) konden krijgen het meisje een beetje ongemakkelijk lachend zei dat ze onze wens kon vervullen, maar dat er helaas geen water in de rivier zat. Veel te droog de laatste tijd.

Wel, tot over een poos(je). Woensdagavond verwachten we een camping in Oakland te hebben. Ik hoop dat we donderdagochtend de camper op tijd kwijt kunnen, want ik wil graag tijdig op het vliegveld zijn om er voor kunnen zorgen dat we weer redelijke plaatsen hebben voor onze vlucht van donderdagmiddag. Online inchecken lijken ze hier niet te doen.

Misschien was dit mijn laatste bijdrage aan deze blog. Het was leuk om te doen, kost wel tijd.
Wim

Bakersfield, California

zondagochtend 7.15 4 oktober

We staan eigenlijk op het punt van vertrek, maar bedachten dat het misschien handig was om nu even te vermelden dat we de komende drie dagen waarschijnlijk/ misschien geen internet hebben, en wellicht ook niet per sms of telefoon bereikbaar! We gaan naar het Sequoia en Kings canyon- park (vandaag en vannacht) en daarna naar Yosemite-park (2 nachten), als het tenminste allemaal verloopt zoals we denken en hopen (dat is hetzelfde als: DV).
We zijn nu in Bakersfield na een zeer lange tocht door woestijngebieden; kwamen hier om 3 uur aan (half 8 's ochtends vertrokken) en zaten verder niks te doen op onze stoeltjes in de californische zon. O ja, we gingen even zwemmen; ja, oplettende lezertjes:WE, want Wim ging ook het water in!
Prachtige avondlucht, mooie zonsondergang, en vanmorgen weer -opgang. 's nachts ook hier koud, terwijl het overdag moordend heet was.
Camping is clean, steriel, vol " big rigs" , nauwelijks leven te zien, want veel van die dingen zijn onbewoond! Het ligt aan de rivier, maar..........Sorry, no water in it!

U hoort (leest) van ons.......of niet natuurlijk.
Tot de volgende keer.
Zouden we dan echt ook es een beer hebben gezien?
Dag!
ELS

Gokstad

- Toen we langs de sfinx en de piramide kuierden vond Els dat we ook eens binnen moesten kijken. We weten dat er in Las Vegas gegokt wordt, maar dat er meteen in het eerste gebouw dat we betraden in een aantal met elkaar verbonden zalen zo'n honderd black-jack-tafels zouden staan plus een vijftiental roulettetafels, enkele dobbelsteengooitafels, tientallen pokertafels, echte en gedigitaliseerde, een paar radvanavontuurachtige opstellingen zoals ik me die van kermisssen herinner, daarnaast eenentwintig-mogelijkheden met echte kaartdeelmannen of -vrouwen en met computers, en daarnaast zo'n 500 slotmachines, van eenarmige bandieten tot ingewikkelde apparaten voor gevorderden. Ik heb er tweemaal twintig dollar verspeeld, bij roulettetafels. Die zijn kleiner dan bij ons, en de croupiers gebruiken geen harkjes, maar hun handen. Wanneer ze bij ons Rien ne va plus zeggen, enkele ogenblikken nadat het rouletteballetje in beweging is gezet, maken ze hier een soort zegenend gebaar boven de op tafel liggende fiches: hier mag niets meer bij. Ook wordt het winnende nummer niet luidop door de croupier genoemd met de toevoegingen 'noir, impair et manque' als het getal zwart, oneven en achttien of lager was. Dat gaat hier zwijgend; wel is er een elektronisch bord met het laatste winnende nummer plus de vorige 15 0f 20, zodat bijgelovige spelers er hun berekeningen mee kunnen maken. (Steeds gebaseerd op het idee dat je als er bijvoorbeeld acht keer een rood nummer is geweest de volgende keer een groot bedrag op zwart kunt zetten, omdat de kans dat er negen keer achterelkaar een rood nummer uit zou komen 1 op 512 is.) - Misschien is het bij ons (en in Duitsland en Belgie, waar ik resp. 25 en 50 jaar geleden voor het laatst heb meegedaan) trouwens ook wel anders geworden.
- We zijn nog een paar keer door een hotel/gokpaleis gekomen. Steeds een heleboel actieve mensen. En het is goed voor de werkverschaffing, want aan de baccarat-tafels enz. staat steeds een juffrouw of meneer tegenover een paar spelers te werken.

Dit was maar een kleine impressie. Ik ga naar bed, Els ligt er al een poos in.
Wim

Las Vegas (door Els)

vrijdag 2 oktober 2009



Bijzonder vroeg vertrokken, omdat we wakker waren en dus maar zijn opgestaan. De eerste zonnestralen verlichtten de oranje rotsen. Een man die Wim voorbijliep toen die (W) een foto maakte, zei :"yes, this is painted by the finger of God"..........(Mormoon? Ze zijn echt overal, hoor!)

We reden dus al voor 8 uur weg, en waren al gauw het mooie, groene gebied uit, en bereikten weer wat ik alleen maar als woestenij kan aanduiden. Kale, enorme rotsen, bruine vlakten en geen mens te zien. Af en toe een auto, ja. Pas toen we de Inbtersate 15 opreden, werd het verkeer drukker.
We boodschapten onderweg, want het water en het sap waren op, en nog wat dingetjes. Wijn kan nog niet; we zijn nog steeds in Utah!

En dan in die woestenij rijzen ineens rare hoge gebouwen op: Las Vegas (wat "weiden" betekent, haha) Wim had erg goed op de kaart nagekeken hoe we moesten rijden, met name waar we moesten afslaan. Bij exit 40, dan tweemaal bochtje om en daar was achter het hotel Circus Circus de KOA kampground die we hadden uitgezocht omdat die het dichtst bij het Las Vegas-gebeuren is gelegen. Meer dan 300 campers en caravans kunnen hier staan. Een onafzienbare vlakte vol met die witte dingen dus; je staat op asfalt, reuze gezellig, maar alles werkt perfect; de elektra-aansluiting, het water; keurig allemaal. En de toiletten en douches.............wat een zegen weer na de vorige camping.

We zijn meteen maar de stad ingegaan; (we hadden ook nog een uur gewonnen omdat de horloges weer een uur achteruit mochten) en namen de bus die heen en weer over de Strip (onofficiele naam van de South Boulevard) rijdt. En ja, wat moet je verder vertellen over die Strip. het is een aparte wereld. Enorme hotels, allemaal met honderden gokmogelijkheden, de meest gekke gebouwen, en de grootste kitsch die je je maar kunt voorstellen. Enorme pyramide van glas, met sfinx, obelisk, en het hotel waar dit allemaal bij hoort, geheel in Egyptische stijl. Taxi's, stretchlimo's rijden af en aan. Er lopen enorme verbindende (voet)wegen tussen de gebouwen, en ook tussen de Noord en Zuidkant van de Strip. Onderweg de idiootste dingen te zien. Een prachtig nagemaakte Eiffeltoren, het dogenpaleis en de brug der zuchten, plus de campanile van Venetie, en in de grachten ervoor echte gondels met zingende gondeliers. En binnen winkeltjes, eetgelegenheden, maar vooral alle soorten gokdingen.

Het langst verbleven we in het gebouw Bellaggio, waar een conservatory is met de meest verwonderlijke dingen, alles door elkaar, echte bloemen en planten en namaak, zoals een sprekende boom (die was echt erg grappig) en een soort grote enge happende planten (zonnedauw). Verder een hal met een plafond met zeer kleurige glazen versieringen.
Buiten dit paleisachtige hotel was een enorme vijver en daar is om het half uur een fontein-ballet te zien op muziek van Frank Sinatra. Dat was echt geweldig; moeilijk te fotograferen!

Het was erg warm, en we werden zeer vermoeid van het slenteren en staan en kijken in die hitte. Om een uur of 5 zijn we gaan eten in een Italiaans restaurantje, een beetje would-be, maar wel lekker. Je zat leuk buiten en we hadden uitzicht op een piratenschip aan de overkant. Na het eten was het al donker; we besloten om maar naar "huis" te lopen. Het was nog erg ver, want je verkijkt je enorm op de afstanden.
Dat "huis " was nog niet eens zo gemakkelijk te vinden. Het hotel Circus Circus kun je niet missen,, maar dat is zo'n groot complex, dat we eerst nog te ver doorliepen!

We moesten van Arend en Herman echt Las Vegas NIET overslaan; nou, we zijn dus gehoorzaam geweest, maar hebben wel besloten hier morgen weer weg te gaan. Het idee dat ik vroeger had van L.V. had ik uit verhalen, en uit de film Rainman, en eigenlijk klopt dat allemaal. Wat een oord! Enne..................recessie????????
Nee, geen plek om te wezen. Op naar de sequoia's!
Els

Nietsend

- Het is half vier, Utah-tijd. Morgen gaan we naar Las Vegas Nevada, daar noemen ze dit tijdstip half drie. We wandelden vanmorgen vanuit de shuttlestop bij 'The Lodge' naar de Emerald pools; daar zijn er drie van, drie pools en drie wandelingen. We kozen voor de upper pool, een semi-strenuous wandeling. Er zat nogal wat klauteren over rotsblokken en blokjes bij en in de zon was het, na de kilte van de vroege ochtend, behaaglijk en soms behoorlijk warm. Nu hadden we niet moeten denken dat de meeste mensen zulke inspanningen en het zonder railingen langs afgronden wandelen (op behoorlijk brede paden) liever aan anderen overlaten. De meeste mensen bleken het zelf te willen doen. En soms zonder aarzeling hun jonge kinderen van vier tot tien jaar mee te nemen. Zonder ze aan de hand te houden, zonder riskante zijklimmen te verbieden. Ik dacht eerst dat het wel kinderen van mormonen zouden zijn, aan wie God niets laat overkomen zonder dat het zijn vooropgezette wil was, maar de vader was een log uitziende man met een tatoeage. Twee keer zagen we op het bovenste keienpad zonder veel houvast een jonge moeder met een zuigeling in een rugzakje vol zelfvertrouwen de vereiste evenwichtsoefeningen doen.
- Het was ondanks de drukte een plezierige wandeling. Een paar keer op onze terugtocht (we moesten heen en terug hetzelfde pad), spraken we een te gezette wandelaarster die het niet meer zag zitten moed in: 'nog maar 200 of 300 voet'. Een keer met, de andere keer zonder succes. Els verzamelde waar mogelijk zaad van vreemde bloemen en planten, we waren omringd door de reuzen van bergen, het was niet te warm en niet te koud, we hadden vakantie.
- Door de betrekkelijke drukte op de paden kwam je veel mensen tegen. Er heerste een groetcultuur. En je moest nogal eens wachten of anderen laten wachten bij smalle stukken of klimstukken waarbij de treden in niets op traptreden lijken. Dan wordt er aan beide kanten een paar keer thank you gezegd. Ook meestal bij de misschien tien procent anders gehuidskleurde wandelaars. Als is er onder de laatsten soms een kennelijke angst om te groeten of gegroet te worden: groeten doe je vrienden en bekenden, niet de Jan en alleman die je op straat tegenkomt en dan wordt er van tevoren een andere kant op gekeken. (Mijn niet gefundeerde en ook niet geverifieerde interpretatie.) - Els komt juist binnen van winkelen in Springdale en zegt dat ze de laatste ervaring niet deelt.

Els is nu even met de bus naar Springdale. Vanaf ons terrein rijdt de bus naar het Park, maar ook de andere kant op naar Springdale. (In het park stap je over op de Parkbus.) Even kijken of je er leuke dingen kunt kopen.

Els is nu dus terug. Met een paar schoentjes die op gymnastiekschoenen lijken, maar het niet zijn. Els weet niet hoe ik ze zal noemen, waterschoentjes zijn het misschien, in de uitverkoop. OK., Einde bericht, we gaan theedrinken.

Wim

Een wereld vol camera's

- Tijdens mijn studie kunstgeschiedenis heb ik voor een scriptie een flink aantal reisverslagen gelezen van mensen die naar Italie gingen. Voor zaken, voor de godsdienst, voor de kunst, voor de educatie. Jongelui van stand, met name uit Engeland, maakten voor hun opvoeding een 'grote tour' van tussen een half en twee jaar, en moesten om de zoveel tijd verslag doen. Over wat ze zagen en meemaakten, niet zo heel anders dan wat Els en ik nu doen, al ligt op ons niet de druk van het moeten. De een schreef beter dan de ander, sommigen deden het duidelijk met plezier, anderen omdat de centen van thuis anders niet kwamen.
- Vaak ging het om de kunst: wat was er te zien aan beelden, schilderijen, mooie gebouwen; steeds moesten ze proberen onder woorden te brengen wat ze zagen. - Schilders en tekenaars konden ook zelf iets laten zien.

- Als je vandaag iets gaat bekijken doe je dat zelden zonder camera. Je wilt vastleggen wat je ziet, voor jezelf, voor anderen. Laten zien hoe spectaculair, mooi, of vreemd het was. Mooie foto's maken, een eigen kijk op een onderwerp geven. - Het meeste fotograferen is dunkt me ter registratie.

- Een toerist zonder camera voelt zich gefrustreerd, leeg. Een bezoek aan een mooie plek, Bryce Canyon of Zion zonder camera, ik zou het erg jammer gevonden hebben.

- Zie je meer of juist minder als je iets fotografeert? Kun je je niet toch prettig voelen als je zonder camera naar interessante dingen kijkt? - Op die laatste vraag wil ik graag ja zeggen, maar dat is op zijn best een aarzelend ja.

- Ons werd vandaag verteld dat er jaarlijks drie miljoen mensen dit park bezoeken. De door ons bezochte andere parken noemen vergelijkbare aantallen. Al die parken komen tegemoet aan de fotograferende toerist. Wegen door parken hebben parkeerplaatsen met 'scenic views'. Vaak kun je vandaar geen kant uit, er gaat geen pad naar toe en er komt geen pad vandaan, ze zijn er voor de automobilist om uit te stappen, foto's te maken en weer verder te gaan.

We kijken via onze fototoestellen. Reizigers van vroeger konden dat niet. Zagen ze beter? Slechter?

We lopen voortdurend gegevens op te slaan. Archiveren we die later? Kijken we er dan goed naar? Maken we selecties voor (digitale) albums? - We zijn druk in de weer met andere dingen dan plezier hebben aan wat we zien.

Rustig zonder camera een wandeling maken, rondkijken. De passerende eekhoorn, hagedis of bison niet (willen) kieken. Onthouden wat je ziet, net zo als de Italie-ganger vroeger. - Zou je niet moeten proberen proberen of dat kan?

Mijn zwager Joop de Vries, overigens een enthiousiast fotograaf, heeft een eigen oplossing: hij gaat zitten en tekent wat hij ziet.

Wim*)

*) die vandaag op een wandeling met Els door een kloof langs het riviertje de 'Virgin' over een afstand van driekwart mijl ruim honderdvijftig camera's tegenkwam.

naar Zion

Vannacht veel regen en nog meer wind; dat was nieuw! Toen ik ging wassen en plassen hoorde ik dat er eigenlijk sneeuw verwacht was, en dat het feit dat het " alleen maar regen" was geweest een bonus betekende! Nou, het voelde zeer koud aan, winterjassenweer ! We maakten geen haast, verwarmden de kar eerst maar 's, we zijn tenslotte gepensioneerden, Wim blogde wat, ik schreef een kaartje naar deze en gene, en pas om een uur of tien vertrokken we van deze winterplek naar lagere oorden. De zon scheen wel weer volop, en dat bleef ook zo.

Zion is niet ver van Bryce, relatief gezien dan, maar de weg (nr 9) die er naar toe en er doorheen loopt, is kronkelig, zeer bewerkelijk, en lijkt erg lang. er zitten twee tunnels in, en als je een grote auto (zoals wij) hebt en er door wilt, moet je 15 $ extra betalen, want dan krijg je "escort", d.w.z. dat je middenop de weg moet rijden, en er terwijl jij in die tunneel zit, er alleen verkeer in jouw richting doorkan.

Ik vond het trouwens erg leuk om te beseffen, dat zowel Arend en Elise zo'n 17 jaar geleden, als Herman en Maaike, vorig jaar, deze weg bereden hadden !
We gingen dus het park in aan de oostzijde, en verlieten het weer aan de zuidzijde, want de camping die we wilden, lag net buiten het park.
We vonden hem vrijwel meteen, want alles ligt aan deze weg nr 9. Je hebt ook 2 campgrounds IN het park, maar daar heb je dan niks, geen elektra, geen water, geen dump en.....geeen internet (en nu zit ik wel in de camper te bloggen). Er rijden ook hier gratis shuttlebussen, eentje van hier tot in het park bij het Visitor's centre, en eentje die je vandaar naar het einde van het park brengt, en die moet je nemen, want je mag er geen autorijden. ideaal dus: de camper kan gewoon hier blijven staan, en wij nemen de bus. Je kunt overal onderweg uitstappen en een wandeling maken, en er is hier veel te wandelen!

Zion dus.............ik had niet gedacht dat ik na de ervaringen met de Grand Canyon en vooral Bryce Canyon nog zo versteld kon staan; nou, dus wel, want het is weer heel anders, en ONTZETTEND mooi! Grote massieve oranje en witte rotsen; kanjers. De rivier de Virgin loopt er door. We hebben vanmiddag meteen de Riverwalk gemaakt, een niet verre en niet moeilijke wandeling over een geasfalteerd pad. We moesten daartoe wel helemaal met de shuttle naar de laatste halte. Prachtige wandeling zo langs de rivier, en nog veel bloemen ook. We merkten, dat je als je aan het einde gekomen bent, wel verder kunt maar dat je dan door de rivier moet waden, wat een groot aantal mensen (jongeren natuurlijk weer.............) deed. Vaak haalden ze dan slippers uit hun rugzak! de meesten hadden een stok bij zich; een soort bezemsteel, dat hadden we nog niet eerder gezien (je ziet wel veel wandelaars met bergstokken). Weer wat geleerd!

"Thuis" (nou, alles went,en ik noem dit met het grootste gemak thuis, merk ik; maar deze campground is wel ongcveer de slechtste die we hebben gehad: weinig ruimte , geen zeep bij de w.c.'s, douchen met een muntje (6 minuten) okay, thuis dus eerst thee en toen een glaasje wijn gedronken, zittend in het namiddagzonnetje. Wim heeft even met verbazing gekeken hoe onze buurtjes met kennelijk genoegen hun bbq gebruikten. Is blij dat ik dat niet van hem vraag........
Ik kookte, en we aten binnen: er staat te veel wind. De buschauffeur zei trouwens dat dit de eerste dag was dat de temperatuur eindelijk 's lekker was (het was aldoor nog te heet geweest), en dat dat morgen ook wel zo zou zijn, maar dat we vannacht wel extra dekens nodig zouden hebben! Nou, en zover zijn we dus. Wim is douchen en ik ga koffie maken. Gek idee, dat we vandaag over een week een campground in de buurt van het Cruise- America-wegbrengpunt moeten hebben, want we moeten de camper donderdag 8 oktober leeg en puntgaaf afleveren! Dat zal nog wat worden!
maar voorlopig genieten we dus van.........Zion (door een of andere Mormoon zo genoemd)

Ik moet nog even zeggen dat ik verscheidene mensen sms-jes stuurde, en daar geen antwoord op krijg. Ik begin te vermoeden dat die Amerikaanse telefoon niet altijd doet wat ik denk dat hij doet! Maar................naar Siberie lukt het wel!!

Els

Tijd en wijn in Arizona en Utah

- Arizona hoort bij de Mountain-timezone, waar het een uur eerder is dan in Califirnia en Nevada. Vanaf de derde dag van ons verblijf hier hebben we in die zone doorgebracht. - Toen we afgelopen vrijdag tegen vijven aangekomen waren bij de Grand Canyon en ons registreerden op de camping van Grand Canyon zag ik op de klok achter de receptioniste 3.50 staan tien voor vier. Dat bleek de juiste tijd te zijn daar ter plaatse. Volgens haar hadden ze deze tijd omdat ze veel toeristen uit Nevada en California hadden en die dan niets hoefden te veranderen. - Later bleek dat Arizona niet aan Daylight Saving Time (zomertijd) doet en de omringen de staten wel. - Maar het was vreemd dat wij diezelfde ochtend, ook in Arizona, het Navajo National Monument bezocht hadden en daar wel de 'gewone' tijd hadden aangetroffen. - Ook op dat raadsel kwam een antwoord: in de Reservations (die meer dan een derde van het grondgenied van Arizona beslaan) doet men gewoon aan zomertijd.

Toen we eergisteren in Kanab boodschappen deden in een grote supermarkt, en mijn opdracht was om de wijn aan te vullen, bleek dat niet te kunnen: in Utah verkoopt een supermarkt geen wijn. In het begin van onze tocht hadden we in California en Wyoming een gewoon bij de Walmart of een andere winkel een voorraadje wijn gekocht. - Gister vroegen we aan onze campinghoudster of je dan in heel Utah geen wijn kunt krijgen. Dat kon wel, bij een State Liquor Shop. En we hadden geluk, want het Best Western Hotel bij de ingang van Bryce Canyon had een licentie voor zo'n shop. - Ze had gelijk, naast de lobby van het hotel bevond zich een afgescheiden ruimte met diverse soorten drank. De goedkoopste fles rode wijn was 10 dollar, maar die was dan ook goed volgens het hotelmeisje. - Ze had gelijk.

Vanmorgen was het berekoud. Het had veel geregend 's nachts, maar de voorspelde sneeuw was uitgebleven. De zon scheen weer, maar de snijdende wind ging door alle kleren heen. De camping ligt op 7777 voet, dat is meer dan 2100 meter. Een eind boven Saas Fee.

Zojuist in Zion National Park aangekomen. We gaan zometeen op weg met de shuttle. Het is nu half twee. Warm, mooi weer, wel nog flink wat wind.

(Deze blog had ik vanmorgen ook al geschreven, maar door een instabiel internet ging het bericht niet weg, het bleek daarna ook grotendeels verdwenen.)

Vanavond denk ik meer.

Wim

Correctie bij Grand Canyon (2)

Het probleem met aardlagen is dat ze (vaak) omhoog geduwd worden en dat ze in de loop van de tijd (altijd) afslijten door erosie, verwering. De aardlaag in het gebied van de Grand Canyon waarin resten van dinosauriers gevonden hadden kunnen worden is sinds lang ge-erodeerd. Er is daar vijfduizend voet dikte aan aardlagen verdwenen. Die lagen boven de laag die nu de bovenste is.

Mijn als verduidelijking bedoelde opmerking over de aardlaag met dinosaurier-overblijfselen was dus onjuist en had achterwege moeten blijven. De essentie van wat ik wilde zeggen blijft dezelfde.

Excuus, Wim

Bryce Canyon 2

Lieve allemaal,

Het is nu dinsdagavond, en ik zit weer in de lounge van de vliegen, want we zijn hier toch maar gebleven, gewoon omdat ik het een leuke camping vind, klein en simpel. Vanmorgen hebben we lekker bij de , ach, nu wou ik tent schrijven, nee, camper dus, gezeten. Lekker gelezen, en een was gedaan. vroeg geluncht en toen een wandeling gaan maken in Bryce Canyon. Nou, dat was heel fantastisch! Ik probeer een paar foto's erbij te doen, en die spreken dan hopelijk voor zich. (Ik zit hier trouwens vanavond niet alleen. twee mannen zitten met hun laptop te spelen, zodanig, dat ik geen stopkontakt heb, en op de accu moet werken.)

Ik laat het hier bij. morgen gaan we naar Zion. Moet ook erg mooi zijn. het is vlakbij voiorzover er hier iets vlakbij kan zijn.

Dag, tot de volgende keer!

ELS

P.S. Herman, sorry, het was Chelyabinsk!

Grand Canyon (2)

De volgorde van onze impressies en verslagjes moet de lezer(es) voor lief nemen. Dit stukje schrijf ik bij Bryce, het is een impressie die je bij, in, de Grand Canyon ervaart. Je ziet daar, in welke richting je de Canyon ook bekijkt, altijd de meestal vrijwel horizontale banden, lagen, van de rotsformaties, in de kleuren wit en diverse nuances rood. De rode en witte lagen zijn duidelijk gescheiden, de witte limestone, van marien materiaal uit een aantal in de loop der miljoenen jaren verdampte zee-en, de rode van verschillende soorten zandsteen.
- Wat je treft is je onvermogen om de tijdschaal van die rotsen te combineren met die van jezelf. Zo'n witte laag limestone, er zijn er een aantal boven elkaar, is in een paar miljoen jaar ontstaan. Het hele rotspak, vanaf het niveau waar nu de Colorado stroomt tot bovenaan, is zo'n vijfhonderdmiljoen jaar oud. OK. - De geschiedenislessen leren ons dat in diverse landen sinds ongeveer 5000 jaar geleden menselijke activiteiten merkbaar worden door schriftelijke overlevering. Alle geloven, Boeddhisme, Hindoe-isme, Joden- en Christendom zijn nog jonger. Nu gaan er in een miljoen jaar 200 van zulke perioden van 5000 jaar. Wij leven aan het eind vasn de tweehonderdste, maar er was ook een hondderddrie-ennegentiste (Lascaux) en een twee-entwintigste (weten we niets van). Dat miljoen jaar is misschien een millimeter dikte van zo'n witte band in de Grand Canyon.
- Dus waar hebben we het eigenlijk over als we de minuscule ervaring van de soort mens willen veralgemenen en toepassen op alle tijden. In de tijd van twintig dertig lagen beneden de bovenste liepen hier dinosaurussen rond, en een paar lagen daarboven, straks? Buitengewoon onwaarschijnlijk dat er mensen zullen lopen.

Els noemde de praktische shuttle-bussen al; drie lijnen, en elke lijn met een frequentie van vier bussen per uur. Die lijnen sluiten steeds goed op elkaar aan als je wilt overstappen om verder in oostelijke of westlijke richting te gaan.

Op het 'Hopi-point' keken we met een paar honderd andere toeristen naar de zonsondergang. De terugtocht was een voor de busdienst lastige logistieke opdracht. De zon is onder en het Hopi-point is een uurtje lopen verwijderd van de 'village-bus', de centrale lijn. De 'rode bus', die dit punt eens per kwartier aandoet, tot een uur na zonsondergang, heeft per bus een capaciteit van zo'n zestig passagiers. Extra bussen ingezet, maar voor ons toch queu-en. En bij de overstap opnieuw. Daarna staande een halfuurtje schommelen en met een mooie sterenhemel thuiskomen in onze 'trailer-village', die een eigen stop heeft.

Bescheiden en tevreden kijken we terug op ons korte verblijf.
Wim

Bryce Canyon

Hallo allemaal,En nu is het dinsdagochtend half 9 (hier), en nu zit ik (Els) dus in deze " lounge" met onze reislaptop. Inderdaad veel vliegen. Naast me is de laundry, en daar is een machine bezig mijn was (onze was, he, Con?) te drogen. Wel gemakkelijk hoor, overal van die wasmachines!

We waren dus drie dagen verstoken van WiFi en ook het sms-en ging niet of sporadisch. Waar een mens allemaal niet aan verslaafd kan raken!

Gisteren dus heel erg ver gereden (340 mijl, 550 km) om hier te komen. Eerst door Indianenreservaten...........het geeft je te denken dat Indianen in zulke verschrikkelijk woeste en onherbergzame gebieden (moeten?) leven. Je ziet veel van die bouwvallige kraampjes aan de weg met " Indian jewelry" met Amerikaanse vlaggetjes. Amerikaans....ja, gewoon Amerikanen zijn het. Wanneer zou er nou es een Indiaan hoog in de politiek terecht komen? Dienen deze jongens ook in Irak, in Afghanistan? Gaan ze ook wel naar Universiteiten? Ik durfde eigenlijk niet goed te vragen op wie ze hadden gestemd.Is Obama ook goed voor deze mensen? Als Nederlander sta je (nee, laat ik voor mezelf spreken stond ik )er nooit bij stil dat Amerika niet alleen negers en blanken heeft, maar ook Indianen. En zij (die indianen) waren er eerst, nietwaar?Wat een problemen!
Maar wij zijn nu lekker toerist in Bryce Canyon. Ik denk wel dat we verhuizen naar een andere camping , eentje die dichter bij het park zelf is, en waar internet "gewoon"(haha, gewoon!) in de camper zelf available is. Campings genoeg. We gaan vandaag ook na de was en het blog, een wandeling maken, die de mooiste drie-mijl-wandeling ter wereld heet te zijn. Gisteren hebben we al direct na registeren op deze camping, meteen een kijkje genomen in het park, dat heel langgerekt is (18 mijl meen ik). eerst helemaal naar het eind gereden, en vandaar af weer terug, steeds uitstappend bij alle viewpoints. Fantastisch, wat is dit mooi. Misschien is het landschap wel mooier dan in de Grand Canyon, waarschijnlijk door het toch kleinschaligere maar vrnl doordat hier veel meer loofbomen staan, die hun prachtige herfstkleuren tonen. Indian summer hier! Als er alleen dennen en den-achtigen staan, zie je daar minder van. Zoals in Yellowstone en de Grand Canyon.

De shuttle-bus, zoals die in de Grand Canyon zo ontzettend handig en gestroomlijnd iedereen ter plekke brengt. en die hier ook rijdt, is sinds gisteren niet meer in de running; (het seizoen is bijna afgelopen)dat betekent wel dat we alles per RV moeten doen. Lastig? Ach ja, maar overal is parking space genoeg, en alles went.
Gisteravond om 9.15 (we waren net binnen na Wim's bloggen en mijn douche) werden we ineens gebeld door Herman, uit Cheyriabinsk (ik doe de spelling uit mijn hoofd, is dus ws niet juist; ik kijk het na!)...........dat was een verrassing! Bij hem is het precies 12 uur vroeger dan hier. Hij maakt het goed; moet nog heel wat reizen deze week, langs andere programmeurs die voor Seagull werken, oa Jekaterinenburg. Afstanden lijken niet meer te tellen!
En nu stopt de droger, en stop ik ook.
Tot de volgende keer!
ELS

Grand Canyon

Na de Navajo's zijn we drie dagen bij de Grand Canyon geweest. We hebben er gewandeld, hebben de schaal van de mijl-diepe en meer dan tien mijl brede canyon niet goed kunnen bevatten. Verbaasd gekeken naar de rotsformaties en hun kleuren. Het heeft weinig zin hier in algemene termen veel over te zeggen. We waren tevreden over de congruentie van wat we verwacht hadden te zien en wat we zagen.
- Er zijn allerlei trails, waarvan we er een paar gelopen hebben. De eenvoudige en vrijwel horizontale rim-trail met prachtige uitzichten hebben we gedaan, en ook het bovenste stuk van de Bright Angel trail. Dat pad kun je tot helemaal beneden wandelen, dat is een dagreis, en je komt dezelfde dag niet weer boven. Je kunt halverwege naar beneden gaan, daar overnachten (kamperen) en de volgende dag naar boven klimmen, een kleine kilometer (dat hebben Arend en Elise een jaar of 15 geleden gedaan). Je kunt gaan tot three mile resthouse, 600 meter dalen en daarna weer klimmen, daar staat een uur of zeven voor. En je kunt, zoals wij en vele anderen deden slechts gaan tot one and a half mile resthouse, dat is 350 meter dalen en klimmen, waar je gemiddeld twee-en-half uur over doet. Heel bevredigend.

We staan nu op een camping bij Bryce Canyon. De WiFi werkt er alleen in een soort lounge, niet op het kampeerterrein. In dat vertrekje zit ik nu een beetje ongemakkelijk vliegen van me af te slaan. We proberen morgen de blog bij te werken.

Els komt juist gedoucht binnen. Ze wil nu nu niet schrijven; de lounge gaat zometeen dicht.

Tot morgen dus,
Wim

Tusen de Navajo's

22-24 september

Er is een supermarkt in ons dorpje Goulding. De supermarkt is echt en Els werkte er haar boodschappenlijst af terwijl ik vegeefs naar wijn zocht. Maar het dorpje is het niet, echt. Je hebt in dit hele gebied, de Navajo reservation, geen plaatsen, dorpen, vlekken of buurtschappen zoals wij die kennen. Soms zijn er wat huisjes, soms wat hutjes, soms is er zomaar een huis of zomaar een hutje. Grotere plaatsen, die op de kaart stadjes lijken, zijn niets anders dan wat meer huizen bij elkaar op een wat grotere oppervlakte. Huizen met twee verdiepingen hebben we, buiten het half in de berg gebouwde appartementenhotel van Goulding niet gezien. Goulding was een man die in de twintiger jaren van de vorige eeuw een goede band had met de Navajo's. Hij handelde met ze, respecteerde ze en werd een ikoon. Ook onze camping heette Goulding. Het personeel was Navajo, wat voor ons nuttig was toen we wilden weten of er een camping was in Tuba City. Onze boekjes spraken elkaar tegen. Hoewel die plaats zo'n 90 mijl verderop ligt wist de indiaanse receptioniste het antwoord meteen: nee. We kregen de indruk dat Navajo's geen campings organiseren behalve de onze.
- Aan de wegen door het gebied -dat zijn er betrekkelijk weinig, het is er ruig en onherbergzaam- zie je om de paar mijl op een meter of dertig van de straat een kraam, hut, optrekje, waar de voorbijrijdende auto kan stoppen en door Navajo's gemaakte sieraden, 'jewellery' kan kopen. Soms kun je er een afspraak maken om met een jeep naar een Navajo-heiligdom te gaan.

Hoewel Goulding wel een prettige camping was gaf het gedoe met en de beloofde inhoud van de georganiseerde tours naar heiligdommen en John Wayne-country ons het gevoel dat het allemaal meer folklore was dan substance. We hebben geen van de tours gemaakt, dus weten het niet zeker. Om, voordat we het uitgestrekte Navajo-gebied verlieten, toch iets te weten te komen over de Navajo's (en de Hopi's, en andere stammen die er ook zijn), hebben we op onze laatste dag in dat gebied het nationale Navajo Monument bezocht.

Dat bezoek was een in zoverre een succes dat we er voor ons gevoel echt iets geleerd hebben. Onze vrouwelijke Navajo-gids was authentiek, echt, zich niet bewust van quasi-dingen. Ze was niet dom, niet slim, ze was solide. Ze sprak matig Engels, maar op den duur konden we haar goed volgen. We liepen met haar een pad vanwaar je een uitzicht had op het Nationale monument Betatakin, dat tot 1300 bewoond was geweest door de 'Puebloan' voorouders van indianenstammen. Omstreeks 1300 werd het gebied vanwege langdurige droogte verlaten. Achttien stammen, waaronder de Navajos's, zeggen dat het hun voorouders waren. We hoorden en zagen iets over de landbouwgeschiedenis en de huizenbouw (in naar een kant open grote spelonken). Maar wat we echt interessant vonden was wat ze vertelde en de manier waarop ze dat deed, over de struiken en bomen die we zagen. Een van haar vier paarden had veertien dagen geleden iets aan zijn been gekregen. Haar moeder zei toen tegen haar dat ze die en die schors of dat en dat blad (ik ben de details bergeten) moest koken en op de wond doen. Prima advies, de wond was snel genezen en het paard liep weer als voorheen. Scheelde haar een reis naar de vet in Tuba City. Ik ben veel van wat ze min of meer terloops vertelde vergeten. Haar moeder werd daarbij nog een paar keer genoemd. Sap uit de wortels (?) van de de yucca was goed om er je haar mee te wassen (voor haar persoonlijk overigens niet, omdat zij er allergisch voor was; zij moest daarom de smalbladige yucca nemen), hars van de juniperus (bepaalde soort) was goed om op een wond te smeren (ze liet ons de hars zien, heel kleverig natuurlijk, ik heb die gebruikt voor een sneetje in mijn hand (maar de hansaplast niet verwijderd). Pitten van een bepaalde juniperus (ze liet ze zien) kon je gebruiken om snoeren mee te maken, maar ook voor .. ik weet het niet meer. Veel van wat ze vertelde kwam allemaal min of meer toevallig aan de orde, doordat iemand iets vroeg, of doordat een zoogdier zijn uitwerpselen had achtergelaten. - Toen iemand na afloop van de wandeling aan haar vroeg of alles wat ze verteld had ook bekend was zei ze dat we alles in de boeken konden vinden. Maar ook dat het door sommige ouderen uit haar buurt niet goed gevonden werd om alles maar aan iedereen vertellen. Tja, zei ze, je kunt het nu allemaal op het internet vinden, dus veel geheims is er niet meer.

Van zo'n Navajo Reservation, waar geloof ik de Navajo's het voor het zeggen hebben, maar waar geen enkel perspectief lijkt te zijn op een natuurlijke ontwikkeling, word je een beetje treurig. Ik zou niet weten hoe het wel moest, en er zijn wel wat positieve kantjes. Er zijn scholen, schoolbussen verzamelen de kinderen van hun ge-isoleerde woonsteden. Op school leren de meisjes praktische dingen: textiele handwerken, weven voor het toerisme (zodat Els' Navajo-fleece niet meer uit Alaska hoeft te komen). Zulke dingen.

In het museumpje in Goulding zat een gezette indiaanse bij de kassa die eigenlijk geen kassa was: er was geen entree, maar je kon een vrijwillige bijdrage in een busje doen, waar ze de (vele) bezoekers zo nu en dan op wees. Ze had prachtig lang zwart haar, dat ze, gelijk Lorelei, aan een stuk door aan het kammen was. Uit nieuwsgierigheid vroeg ik haar, haar Engels was matig, wat ze thuis sprak, en wat de kinderen op school leerden. Er bleek een soortgelijke situatie te heersen als bij ons op het Friese platteland (en andere plattelanden): de kinderen spreken thuis alleen Navajo, maar de taal op school is Engels.

We (ik bedoel Els en ik) weten nog steeds niets van wat de Navajo's echt belangrijk vinden, en ook niet hoe ze in de praktijk van het gezin en de 'commune' (?) leven. We hebben naar van alles niet ge-informeerd, hoewel we er wel benieuwd naar waren. Moeten de indianen gewoon in dienst, en moeten hun vlechten (dieze niet altijd maar toch vrij vaak hebben) er dan af? Hebben ze allemaal op Obama gestemd?

Maar als er Navajo's zijn zoals onze gids in het Nationaal Monument moet dat betekenen dat relativeringsvermogen en het hebben van een open mind bij hen niet (altijd) wordt veroordeeld.

En je zegt Navaho, niet Navajo.
Wim

uitrusten, webwijs worden

donderdag 24 september.

Op de camping in het Navajo-reservaat gebleven. Weinig gedaan. Wat gewandeld, museumpje bezocht, daar onder meer een lijstje gekocht van 75 films die hier zijn opgenomen. Herman en Arend vinden dat misschien interessant. Gelezen, kaart bestudeerd.



Plaats gereserveerd op camping in het Grand Canyon park voor zaterdag en zondag; gisteren lukte dat niet: iedereen wil daar kennelijk heen, ook al is het eind september. Vanmorgen vroeg bleek er een plaats opengevallen. Mogelijk hebben we daar geen bereik of hebben ze daar geen WiFi. Dan ligt de blog even plat.



Een opmerking voor volgers en anderen die reacties geven: wij zijn niet erg blogwise en weten niet of onze reactie, die we soms op een reactie zouden willen geven, ook overkomt. Ik weet eigenlijk ook niet of iedereen ieders reactie kan lezen. Bij het opzetten van de blog zullen we daarover misschien iets ingevuld hebben. Ik heb zojuist uitvoerig gereageerd op een bijbelse opmerking van Anne C. Els wil soms ook reageren op een opmerking, maar doet het niet omdat ze denkt dat dat niet bij de reagent terechtkomt. We hadden het aan Herman kunnen vragen die al eerder goede adviezen (en een routekaart) gaf, maar die is tien dagen naar Siberi-e. Hans of Anne C, kunnen jullie uitkomst geven?



Tot het volgende contact,

Wim

Monument Valley, plaats: laundry

Omdat we besloten hebben hier nog een dag te blijven (dat had nog wat voeten in aarde, want we moesten verhuizen, want onze plaats was besproken, maar goed, dat is allemaal gelukt) dacht ik dat het handig zou zijn dan maar meteen de was te doen, en wel nu meteen, nu de laundry leeg en verlaten is, en ik een keuze heb tussen 7 grote wasmachines en 8 drogers!!!! Je blijft nu eenmaal het huisvrouwtje, hè, en de vuile was puilde het door ons daartoe bestemde kastje uit!
Dus, mijn twee wasmachines draaien volop en aangezien je er bij moet blijven, en hier ter verstrooiing een computer staat, gebruik ik die maar meteen om wat te bloggen.

Het is allemaal rood hier; de bergen rondom ons, de grond, of het nou steen of zand is, het is allemaal rood. je kunt je dus voorstellen dat ook onze campervloer al aardig die kleur gaat aannemen! Dus: er moet ook worden GEVEEGD.........daartoe hebben we zo'n ullig vegertje gekregen. 't Is wel sprookjesachtig, deze omgeving. Toen we vanmorgen opstonden (en ja.Wim vertelde van mijn mooie Indiaansachtige fleece, die ik gisteren kocht: nou, die deed al aardig dienst vannacht, want wat koelt het hier af!!!!) was die opgaande zon echt prachtig, zoals die langs de rotsen streek. Foto dus!!! (Een bijbels landschap, Anne!)

We zullen vandaag verder de kar niet gebruiken, want als de was klaar is, gaan we te voet de boel verkennen. Afstanden zijn ontzettend groot ; dat valt steeds weer op. De campground ligt wat hoger, maar beneden aan de weg is een soort nederzetting, met winkel, kerk (!), museum, huis van John Wayne, Lodge, restaurantje, en nog verderop is de ingang van Monument valley, met visitor's centre. En alles is rood.
Ik weet eigenlijk niet of ik er zo happig op ben om Monument valley in te gaan; je kunt van hier al zoveel van die rare rotsformaties zien, dat ik geen behoefte heb aan meer. Wim geloof ik ook niet, dus je hebt wel kans, dat we dat dus gewoon niet doen.
Herman vertrekt morgen voor ruim een week naar een heel erg ver oord, in het Russische, met als tussenstop een dagje toerist zijn in Moskou.
Zo, de 1e machine "van" mij is met de " final spin" bezig, dus ik zal dit bericht beeindigen.

Elise, heb je nog geprobeerd ons huis in Velp te bellen? We hoorden van onze buurvrouw (per e-mail) dat op de één of andere manier p.o. onze telefoon is afgesloten. Blijf je het proberen?
Veel groetjes allemaal,
ELS

De Owachomo brug

Owachomo

De drie hiervoor genoemde bruggen werden na de 'ontdekking' President, Senator en Congressman genoemd. Daarna kregen ze vanuit 'explorer groups' de namen Augusta, Caroline en Edwin. Toen het park een ruimere functie kreeg om 'Puebloan structures' te conserveren, kregen ze de Hopi-namen Sipapu, Kachina en Owachomo.

Natural bridges

woensdag 23 september 2009

We staan nu op een camping in Monument Valley. Dat is geen vallei, maar een enigszins golvende vlakte, waarin (of waarop) enorme ge-isoleerde steenklompen, roodgekleurde rotsen, staan. Vanavond draaien ze hier in een soort theater ergens op het terrein een film met John Wayne "Stagecoach" hier in 1939 opgenomen. Clint Eastwoood speelde hier, en een deel van Back to the future werd hier opgenomen. Dit gebied is voor velen het symbool van het Westen, iedereen heeft er wel eens een plaatje van gezien.

- De camping staat in een uitgestrekt Indianenreservaat, en in de registration office werken mensen die er wel een beetje uitzien zoals je je Indianen voorstelt. Al is hun huid eigenlijk niet rood, althans veel minder dan het zand en de rotsen hier. Els heeft bij hen een mooi Indiaans fleece gekocht. Desgevraagd bleek het in Alaska gefabriceerd te zijn. OK, prima.

- Onze activiteit vandaag was het bezoeken van het nationale monument Natural bridges. Topologisch zijn dat dezelfde dingen als Arches, maar hun wording is principieel anders. Arches bouwen zich als het ware zelf op in een geologisch proces waarbij sommige gesteenten sneller eroderen dan andere. Natural bridges ontstaan doordat stromend water aan het werk is en gaten in rotsen slijpen die er als ze heel groot worden als bruggen uitzien. De naamgeving is suggestief, slaat nergens op.

- Er was een uitstekend geplaveide negen mijl lange rondweg langs drie bruggen. In de buurt van elke brug een parkeerplaats en een viewpoint, maar ook een pad naar de brug toe, met een lengte van een paar honderd meter tot een kleine mijl en met een hoogteverschil van tussen de honderd en tweehonderd meter. Het terrein is niet echt wandelvriendelijk maar wel uitdagend. De toerist wordt geholpen doordat de allermoeilijkste stukken een beetje aan hem zijn aangepast. Een beetje, want je loopt zo nu en dan over vriendelijk bollende maar geen houvast gevende rotsen langs onvriendelijke diepten. Geen railingen. Behalve hier en daar een uitgehakte trede en een keer een stalen trap, was er ook een keer een ladder van dat krommige onvergankelijke hout dat in dit gebied van een boom overblijft als hij het eindelijk opgeeft. Els vond die ladder net iets te griezelig maar ik vond het wel een goede grap om in dat rotsgebied een houten laddder te gebruiken. Hij zag er uit zoals Anton Pieck of Martin Toonder ze tekenen (tekenden), maar als je hem vastpakte voelde hij solide aan. - We vonden de Natural bridges leuk om te zien en plezierig om naar toe te wandelen. Het lopen langs die voorgebakken routes is natuurlijk wel een uiterst toeristische bezigheid. Leve het toerisme.

De wegen hiernaartoe waren minder makkelijk dan anders. Haarspeldbochten in gravelwegen waar je met zware of buitenmaatse auto's niet langs mocht. We sloegen waarschuwingen hierover, en over 10% hellingen, in de wind omdat we anders een 60 mijl langere weg moesten nemen. Het ging soms uiterst langzaam, je mocht hier en daar niet sneller dan 5 mijl en dat was een terechte opdracht. - Maar een omweg van 60 mijl had langer geduurd, en was ook saaier geweest. De auto houdt zich goed.

Morgen kunnen we van hier uit een tour maken met een Indiaanse gids. Met een touringcarretje plaatsen bezoeken, uitstappen, foto's maken, instappen. Naar onder andere John Wayne's filmgebied. Onze (Indiaanse?) zegsman vond dat laatste gebied erg bijzonder. - Ik denk dat we op eigen kracht gaan.

Els ligt op een (eeejn) oor.

Wim

P.S. Het plaatje hierboven haalde ik van het internet; het blijkt heel onscherp, maar ik kan het niet wegkrijgen. Ik probeer een andere afbeelding, hoop dat die beter is.

Gedaan; ook niet best. Ik laat het zo. Het is nu half zeven 's ochtends bij jullie, half elf 's avonds hier.

Mijn 'welterusten, slaapwel!' is op te vatten als 'goeiemorgen, goed geslapen?'

'De Slegte' van Moab

(zie Els over downtown Moab))

MOAB vanuit winkelend en snuffelend oogpunt

Nou, 't was leuk; ik heb me enorm geamuseerd; wat kleine dingetjes gekocht hier en daar. Ik was met taxi heen, die niet 10 maar 15 dollar kostte, ( en toen dacht ik meteen al, miepig als ik ben, dat doe ik geen tweede keer, ik ga wel lopen). Enorme tweedehandsboekwinkel, met de pockets niet " gewoon" in de kast, maar in nette stapeltjes, wel op alfabet, en heel veel souvenirachtige winkels en winkeltjes; ergens koffie gedronken met een gemberpumpkincake, en na twee uur teruggegaan. Het was erg ver, ik denk vier-en-halve mijl, en langs een hete, vrij drukke maar wel brede weg. Dus: ik was blij dat ik "thuis" was! Ik had brood gekocht ook, dus we aten laat en daarna nam ik een hele lange hele lekkere douche. En nu de verdiende rust!!!
Dag!
ELS

Moab (2)

Els is naar Moab, winkelen. Openbaar vervoer is hier niet, dus is ze met een taxi, tien dollar. Ik wilde haar wel brengen en halen, maar ze wou de camper liever hier laten, niet eerst de spullen allemaal hoeven vastzetten, electra en water afhooken, al dat gedoe; ze wou gewoon even weg. Hoe ze terug komt weet ik niet, ze had wel zin om terug te lopen, wat denk ik gauw een uurtje kost, onder een brandende zon. Vannacht was het 2 graden Celcius, het wordt 30plus.

We hebben nu tien volle dagen in de camper gebivakkeerd, plus de vrijdagavond van het afreizen. In die tijd hebben we 1774 mijl (2838 km.) gereden op 152 gallon (574 liter) loodvrije benzine. Een Amerikaanse gallon is 3,78 liter, zo'n driekwart liter minder dan een Engelse. Het verbruik is dus 11,6 gallon per mijl of 4,97 kilometer per liter. Dat schijnt gunstig te zijn, want de boeken voorspellen een verbruik van tussen de 3 en 5 liter liter per kilometer. De prijs aan de pomp voor een gallon varieert. In San Francisco zag ik bedragen van boven de 3 dollar per gallon; wij betaalden steeds tussen de 2,60 en 2,70 dollar per gallon. Ik ben erg bang om zonder benzine te komen staan, en tank daarom altijd al als de benzinemeter tussen half en kwart vol staat. Tot nu toe vonden we heel makkelijk benzinestations.

Over deze blog: daar hoort natuurlijk eigenlijk geen zondagochtendlijke mormonenmeditatie in, en ik zou die als lezer ook overslaan. Maar omdat de common-sense-psychologie van die tekst dezelfde was als die van de preken van mijn vrijzinnig hervormde vader kon ik het citeren niet laten.

Nog iets over de verbazend ruime congres-hal van de mormonen in Salt Lake City: 21.200 zitplaatsen plus een 'stage' voor een orkest en een koor van 360 leden. Over de bouw en de constructie werd ons het een en ander verteld. Dat men eigenlijk 30.000 mensen had willen kunnen herbergen, maar dat de techniek dat niet toeliet doordat men geen zichtbelemmerende draagelementen, pilaren dus, wilde hebben: iedereen moest van elke plaats alles kunnen zien.
Er zijn drie toeschouwerslagen: de zaal en daarboven twee balkons van elk 7000 plaatsen. We zijn op zo'n balkon geweest, op de achterste rij ben je 100 meter van het 'toneel'. De zorg voor het geluid was een heel belangrijk punt geweest en dat had, had zo werd ons gezegd, geresulteerd in een perfecte acoustiek, geregeguleerd door digitaal geschakelde luidprekers. De balkons hadden een verticale bewegingstolerarie van 4 centimeter, maar in de praktijk was, bij een vol balkon nooit meer dan een centimeter neerwaarts verschil gemeten. Die grote bewegingstoleratie is hier ingebouwd vanwege de mogelijke aardbevingen. Alle moderne gebouwen in Salt Lake City worden gebouwd om een schok van 7.4 op de schaal van Richter te kunnen opvangen. Maar deze congreshal was gebouwd voor een aardbeving van 8.5, en wie van U heeft in zijn leven zo'n schok meegemaakt? [antwoord: de spreker zelf, die in 1998 in San Francisco was tijdens de ook ons bekende beving]
- Een laatste punt over dit gebouw. Ik had gezien, en bij het zitten in de stoelen gemerkt, dat de beenruimte ideaal is, aanzienlijk groter dan die in de theaters en concertzalen die we kennen. Ik zei tegen onze gids dat er met iets bescheidener beenruimte zeker een rij per 5 bestaande rijen had kunnen worden toegevoegd, zodat het mogelijke bezoekersaantal zesvijfde maal zo groot had kunnen zijn. Er zouden dan boven de 25.000 mensen in gekund hadden. De man wist eigenlijk niet waarom dat niet gebeurd was, maar gnuivend zei hij dat hij wel een idee had. Lang luisteren was immers moeilijk, en om je te blijven concentreren op een spreker of op muziek moest je geen stijve benen krijgen of afleiding door ongemakkelijk zitten. Daarom was volgens hem die royale beenruimte nuttiger dan een groter publiek. - Een goed idee en een navolgenswaardige opzet.

Ik ga buiten in het zonnetje of in de schaduw zitten, de reis voor de volgende dagen plannen, boekje lezen, op Els en haar ervaringen wachten.
Wim

Moab

MOAB

We staan nu op de KOA kamping iets (7 mijl) ten Zuiden van Moab. Een erg aardige camping, met veel bomen, en veel ruimte. En we hebben besloten hier een rustdag te nemen; heerlijk lijkt me dat. Alles eerst es even opruimen en ordenen, want voor je het weet is het een chaos in de camper en ben je van alles kwijt. Wim heeft zojuist al z'n pen teruggevonden, en z'n zaklantaarntje. Herman belde net, heel grappig, en vroeg waar die camping precies ligt. Hij zat natuurlijk met Googlemaps voor zich, en zei:" o,ja, ik zie hem, waar staan jullie precies?" Ik zei: "vlak naast het kantoortje". "O ja", merkte hij op;" ik zie daar ook een zwembad." En toen zag ik dat naast het kantoortje eerst het zwembad ligt, dan een soort hekwerkje, en dan wij!
Het is hier 's nachts ontzettend donker, en ik heb me gisteren wild gezocht naar de douches, en ze niet gevonden. Ik ga zometeen even op onderzoek uit. Het is een enorm terrein; plaats voor campers, maar vrij ver van ekaar, voor tenten, en er zijn ook van die leuke cabins, die je gewoon per nacht kunt huren. Alles is opgetrokken van aangenaam hout, en ik vind het ook sympatiek, dat niet alles de hele nacht verlicht is, ook de wc's niet; je moet het licht gewoon met het lichtknopje aandoen.
Misschien kom ik vandaag aan wat patchwork toe; ook wil ik het stadje Moab 's verkennen; het is gewoon een lange winkelstraat, maar ik vind het leuk daar es wat rond te snuffelen; zonder Wim dus, want die weet niet hoe je dat moet doen; snuffelen bedoel ik. Eens kijken of er ook een bus gaat. Anders wil Wim me wel brengen, maar dat vind ik wel een gedoe. Misschien kan ik liften.......................
(In de Nevadawoestijn zagen we op verschillende plaatsen het bord; "Forbidden to hitchhike -prison area")...........maar hier heb je geen gevangenis in de buurt.
Dag,
ELS

Wim onder de 'Balanced Rock'

Natonal Park 'The Arches'

Doordat dit gebied aan een aantal speciale geologische voorwaarden voldoet konden hier bogen van rots ontstaan. Zoutlagen die ontstonden doordat zee-en 150 miljoen jaar geleden verdampten, waren een basisvoorwaarde, maar het hele proces is te ingewikkeld voor een blog.


Wij bezochten, steeds wandelend vanuit een parkeerplaats een tiental van de spectaculairste bogen en waren verrast en ge-imponeerd door wat we zagen. We moesten er flinke einden voor wandelen, en een van de 'primitive hiking trails' hebben we niet tot het einde toe gelopen omdat we geen rubbergepunte stokken of stijgijzers bij ons hadden. Daardoor hebben we de Double O-Arch niet van dichtbij kunnen zien. Maar we zijn door de Turret Arch geklauterd, hebben de gigantische afmetingen van de North en de South window vergeefs op foto's proberen duidelijk te maken, hebben de Delicate Arch, een hoogelegen bijna-architectenboog zo proberen te fotograferen dat je de blauwe lucht erdoorheen kon zien, en zagen de Landscape Arch, een boog waarvan een deel van de overspanning in 1991 instortte. Van dat laatste, het instorten van een deel van die boog, is een foto gemaakt door de toerist die, gewaarschuwd door gekraak hoog boven hem, wegrende en zich juist op tijd omdraaide voor het nemen van die foto. (Van het instorten van de eeuwenoude campanile op het San Marcoplein iets na 1900 bestaat een vergelijkbare foto. Die werd met de toenmalige primitieve middelen genomen door een fotograaf met bouwkundig inzicht die een paar dagen op zijn post had gezeten voordat na vergelijkbare kraak- en barstgeluiden de toren instortte. De huidige campanile, tien jaar later herbouwd, is een trouwe replica van de oude.)

Ook veel andere ongewoon gevormde rotsen zie je in dat park. IJzerhoudende elementen zorgen voor de rode tinten van veel rotsen. - Spectaculair is de Balanced Rock. Ik wilde Els kieken onder die rots, maar ze durfde daar niet te gaan staan. Ze werd panisch toen ik probeerde aan te dringen, dus het ging dat niet door, en werden de rollen omgedraaid.

Voordat we met volle zon het park ingingen hebben we zonwerende hoofddeksels gekocht, Els een soort rangers-hoed, ik iets wat op een basketbalpetje lijkt. De straffe wind maakte dat het niet heet werd. Het grootste deel van het park ligt ook vrij hoog. Niet zo hoog als Yellowstone, maar we passeerden een paar keer de 1500 meter grens. Er is maar een (goede) weg in het park, met twee keer een zijweg. We hebben die wegen alle drie heen en terug bereden, totaal zo'n 45 mijl, 70 kilometer; veel stijgen en dalen, maar de RV houdt zich goed!



De sterrenhemel is hier ongelofelijk. Die bestaat in Nederland niet meer. Helder, duidelijk, daar hadden de Babyloni-ers en Ptolemaeus wat aan. Met de onze hadden ze veel minder kunnen beginnen. De maan heb ik nog niet gezien, zal dus wel gauw eens komen.

Wim

Bloemen langs de weg in het centrum van Salt Lake City

In de kerk en in de kar

Hi everybody,

Wat een dag vandaag weer, weer zo'n 250 mijl in die kar. En niet door bijster interessant landschap; eerst de naweeen van Salt lake, en verder woest en ledig, heel saai, en de weg was nog kaarsrecht ook. Het is in ons landje toch onvoorstelbaar dat er kilometers en kilometers helemaal niets is ; kale bruinige, gelige, en/of grijzige bergen, die wel, naarmate we Zuidelijker kwamen, hoger en woester werden. Maar ja, als je naar de Arches wilt, moet je lijden. (En een deel van die weg moeten we overmorgen ws weer terug!). Ik verheug me wel op de Arches trouwens.

Gelukkig waren we gesticht door het koor der Mormonen, waar Wim al over schreef. Die hele dienst bestond uit muziek, buiten dat verhaal n.a.v. Alice in Wonderland. Een half uur lang televisieoptreden, iedere zondag; en dat al vanaf oktober 1929, ja, je leest het goed. Er stonden weer overal van die vrijwilligers je toe te lachen en je aan te spreken; of je daar voor het eerst was, of je een free copy van het boek der Mormonen wou, waar je vandaan kwam, en of je meer wou weten over de mormonen, enzenz.
Maar ja, dat koor; mijn hemel, wat zingt dat mooi. Met z'n 360-en, uiterst zacht kunnen ze, en heel krachtig natuurlijk, en steeds goed verstaanbaar; de rillingen liepen me over de rug. Wel met lichteffecten, dus dat is lichtelijk over de top. Het orgel heeft 11.360 pijpen..........Die tabernakel (of moet je " dat" zeggen?)heeft een akoustiek, die maakt dat als het stil is, en je laat de klassieke speld vallen, dat je die hoort. Ik geloof dat. De zaal dateert van 1862 of zo.Een ervaring. Na dit gebeuren liepen we naar buiten; werden steeds aangesproken . En of je nou je enthousisast betoont over het zingen,of je vraagt waar de toiletten zijn (in mijn geval), ze blijven altijd heel aardig.
Na afloop had ik wel het gevoel, dat ik weer iets van me af moest schudden!

We staan dus nu in Moab. Herman en Maaike, weten jullie nog op welke camping jullie waren? Dit heet Portal RV resort, maar er staan ook tentjes (alllemaal onder een dakje tegen de hitte). Kleine camping, maar ook hier weer: alles erg schoon en heel erg stil.
Die stilte gisteren in Salt Lake was trouwens verstoord; eerst door de kermis, die op 300 meter afstand werd gehouden, en later (en daarmee was meteen het kermislawaai verstomd) door een flitsend onweer.
En nu, terwijl jullie op 1 oor liggen, hebben wij net aan onze eigen picknicktafel een warme maaltijd genoten; puree, kip en gekookte groentes, met aardbeien na. In Utah!

Ik had gisteren een nieuw mobieltje gekocht zoas ik schreef, maar het sms-en lukt volgens mij niet, want ik kreeg noch van Arend (=Elise), noch van Herman bevestiging dat ze m'n berichtje hadden gekregen.. Ik zou het erg op prijs stellen, als iemand van jullie me een sms-je zou willen sturen. Mijn nummer is : **18018979247
Als het echt niet werkt, moet ik T-Mobile bellen. In de winkel had ik (om het te proberen) Arend gebeld en gesproken; dus sms-en moet ook lukken.
Elise, ik wou jou vragen of je een dezer dagen es even ons huis zou willen bellen, om te vragen hoe Wil Thomassen (onze huiszitster) het maakt. Je hebt dat vaker voor me gedaan.
En Ton; je kunt heel gemakkelijk op de blog reageren, door naar beneden te scrollen, en op "reactie" te klikken. Je typt je boodschap in, en verstuurt het; het wijst zich vanzelf. Wel leuk, hoor, je sms;je. Ik heb dus op mijn eigen mobiel nog maar weinig tegoed, maar ik geloof dat ik nog wel sms kan ontvangen. Het is toch wat als je met je tijd wil meegaan!

Shipsengineer, bedankt voor de gegevens. 4 acres als daktuin was dus erg groot!

So long!
ELS

Naar Moab - Arches National Park

Vanmorgen (zondag 20 september) waren we om negen uur bij het gebouw op het Tempelplein dat Tabernakel heet. Daar zingt elke zondagochtend om half tien het Mormon Tabernacle choir, 360 man/vrouw groot. (Je mag er op je 25ste in, moet er met 60 jaar uit; het is zo populair, dat aspirantleden jaren moeten wachten om lid te worden, en leden soms 75 en meer mijlen buiten Salt Lake City wonen en toch trouw aanwezig zijn op de repetities en uitvoeringen.) We moesten er uiterlijk om 9 uur zijn. Ze zijn dan nog aan het rehearsen. De zaal en de balcons waren niet helemaal vol, maar goed gevuld; er kunnen 3500 mensen luisteren. Op het 'toneel' behalve het koor de organist, een harp, een fluit, en mensen met televisiecamera's. Deze zondagochtenduitvoering wordt sinds 1929 gebroadcast, en verschijnt live op 3 TV-stations en ingeblikt een week of zo later op 2000 (hier staat geen nul te veel) stations all over the world.
Het viel me (ons) op dat gidsen, sprekers, alle mensen die je ontmoet heel onbevangen zijn. Je voelt nooit een achterliggende verwachting dat je iets terug zou moeten doen. Ze maken grapjes zoals gewone mensen, vaak net iets leuker. Toen ik de shuttle-chauffeur vroeg waarom ze die gratis dienst onderhielden was het antwoord omdat we vriendelijk willen overkomen, zodat de mensen zich hier lekker voelen. Tja, ook daar zit een gedachte achter. Maar het werd duidelijk dat veel mensen in SLC (40% mormonen, 'the aim is 100%') zich goed voelen in hun overtuiging. - We zijn toen we gisteren een half uur over hadden naar een museum geweest over de geschiedenis van de mormonen. De concrete dingen: hun trek naar het westen vanwege vervolgingen, waarna ze zich in het lege Utah vestigden, waren soms wel overtuigend. Maar er waren ook (voor mij) uiterst vreemde elementen in wat je daar zag. De eerste uitgave van de vertaling in het Engels van het boek van Mormon (een boek, bij hen ongeveer even belangrijk als de bijbel). Vertaling in het Engels? Uit welke taal dan. Je wordt overal gestimuleerd om vragen te stellen; mijn respondent zei 'uit het oud-Egyptisch'. Op mijn vraag of er iets van de originele tekst bewaardgebleven was kwam 'Die hele tekst is teruggegeven aan de profeet, op diens verzoek.'

Nou, er staan veel vreemde dingen in het boek van Mormon staan. Ik werd er niet nieuwsgierig naar en blijf zitten met mijn onbegrip van het werkelijk functioneren van deze succesvolle religieuze groep.

Het halve uur muziek met een beetje tekst (zie daarvoor elders in dit blog) was in een oogwenk voorbij. Er werd prachtig gezongen, muziek gemaakt.

We hadden onze camper vlak bij het Tempelplein neer kunnen zetten en reden na afloop vlot naar de I15. Na zo'n 40 mijl namen ze de 6 die ons na 162 mijl al dicht bij Moab en het nationale park The Arches bracht. Die weg loopt door een onherberg- en eenzaam gebied. Onderweg naar een camping gebeld, een plaats gereserveerd. Op het terrein van een supermarkt in Price in de camper iets gegeten; om vier uur waren we hier de camping in Moab, een paar honderd meter van de Colorado(rivier). Het is wederom (of nog steeds) boven de 30 graden.
Wim

Mormon Tabernacle Choir - Music & the spoken Word - September 20, 2009

WHO ARE YOU

A dialogue in Lewis Carroll's tale Alice's Adventures in Wonderland illustrates one reason why change can be so hard:

"Who are you?" said the Caterpillar.

"... Alice replied, rather shyly, 'I - I hardly know, Sir, just at present - at least I know who I was when I got up this morning, but I think I must have changed several times since then.' "

We're like Alice in some ways - change fills our days too. And because each change shapes us in undeniable ways, life's instability may sometimes cause us to question who we really are.

But while changes happen around us and to us, what really matters is what happens inside us - the way we cherisch loved ones after the loss of a family member, the way we look after the birth of a baby, the way we treat strangers after we've lived in an unfamiliar place. These are all aspects of our true identity that seem to manifest themselves most clearly after life-changing events.

Think back to the changes you have faced. How did you handle the pressure, pain, or even exhaustion that accompanied them? What about the excitement, the creativity, the exhilariation? Did you wait out the shifts and turns hoping to fall back into old ways or did you cross the bridge to new understanding and catch the vision of fresh opportunity? Did you learn things about yourself that could not have been learned in other ways?

The willingness to make the best of an unexpected condition, the desire to keep focused on strengths and goals, to find balance, to move forward with confidence may be signs that we are adjusting, growing and learning. Startling changes caused Alice to struggle with the caterpillar's question, "Who are you?" But if we are willing to accept and learn from them, lifes's changes can actually help us see who we really are.

[Part of a sermon given by Gerrit Jan Jakobus Rensink, reverend in the village of Dalen (Drente, Netherlands) in april 1945 when the German army had left this region. The manuscript recently came into the hands of The church of Jesus Christ and the latter day Saints and was carefully translated from the original Dutch]

(Ik hoorde deze preek toen ik 12 was, en nu na 54 jaar nog een keer. Verrassend, zo'n zondagochtend bij de Mormonen.)

Trouwdag in Salt Lake City

Hoi,

Op deze feestdag (onze trouwdag; jaja, 47 jaar...) mag mijn verhaaltje niet ontbreken.

Gisteren kwamen we in Salt Lake city aan in druk verkeer en bloedhitte. We hadden gekozen voor de camping die het dichtst bij de stad lag; nou, dat is weer een KOA-camping; heeeel erg groot, en het is echt net een parkeerplaats vol met campers en caravans. En wat voor bakbeesten! Om 4 uur kwamen we aan; heet, heet, niet te beschrijven. Nou ja, wat doe je dan? je kan natuurlijk in de schaduw van een wiel (want veel meer was er niet) gaan liggen of zitten puffen en miepen, maar het beste is om maar gewoon te doen alsof de temperatuur normaal is. Er gaat een gratis shuttle busje (door de Mormonen) van camping naar het centrum en weer terug, ieder uur. Dus; dat deden we. En we kregen meteen een soort uitleg . Ze vragen waar je vandaan komt, en willen je graag alles vertellen en laten zien. Die taxidienst wordt vervuld door een echtpaar. Ze zitten dan ook samen in dat busje .
Onze chauffeur leverde ons af op het Temple Square. je denkt (dat dacht ik tenminste) dat dat een soort Kerkeplein zou zijn. In feite is het een ommuurd immens groot terrein, dat door de Mormonen is bebouwd met een aantal zeer curieuze gebouwen. Een kerk, zo groot als een kathedraal, 2 enorme informatiegebouwen, een Assembly Hall en het Tabernakel, waar 6000 mensen in konden zitten;( het schijnt nu nog " maar" 3500 te zijn , na een verbouwing). Het geheel ligt in een enorme bloementuin; echt te mooi om waar te zijn, en dat in dit klimaat! Met die bloemen alleen al zijn honderden vrijwilligers iedere ochtend bezig. Verder lopen er massa's " missionaries" rond, van die meisjes (ook jongens, maar minder) in vreselijke rokken en stijve bloesjes, met het boek der Mormonen in de hand, een naamplaatje met "sister so-and-so" erop en met een eeuwige glimlach op hun gezicht. Ze grijpen je meteen bij je lurven als je de poort binnenkomt en geven je een rondleiding, allervriendelijkst, en zeer toegewijd. Wij werden met z'n tweetjes door 2 meisjes bediend n.b.! Ze vertelden over de geschiedenis van Salt Lake City, hoe de Mormonen hier aankwamen in 1832, en hoe geweldig het is om te weten dat je het eeuwige leven hebt, samen met je familie. Wim stelde wel wat kritische vragen, maar daar raakten ze echt niet van ondersteboven; ze bleven glimlachen en zich gelukkig voelen.



Vandaag gingen we weer met het busje; weer zo'n behulpzaam echtpaar. Eerst naar het winkelcentrum. Wim wou nieuwe loopschoenen, en slaagde zowaar; die winkel was zo groot als ik nog nooit een sportzaak heb gezien! Verder liepen we een boekwinkel binnen en kochten allebei een nieuw boekje en ook kocht ik bij een T-mobile een nieuw mobieltje, voor 10 dollar, prepaid; ik kan met mijn eigen mobieltje wel sms-en maar niet bellen, ook niet binnen Amerika, en bovendien raakte m'n tegoed zo snel op (wat ik anders afklets, sms ik nu........)dat ik er van schrok. Ik kan het nl hier niet opladen. ik had dat dus verkeerd ingeschat.



Na de boodschappen bezochten we het Conferentiecentrum, ook Mormoons natuurlijk. Dat is een vrij nieuw gebouw, in 2000 ingewijd. En je gelooft het niet; er kunnen 21.000 mensen in. We hebben die zaal gezien, en waren onder de indruk. Ieder half jaar hebben ze een congres en dan is die ruimte een week lang iedere dag gevuld met mensen, die al die enge dingen geloven......

Onze gids was ook weer zo'n toegewijde, maar o zo aardige man. Hij begeleidde ons vervolgens naar het dakterras, waarop 4 acres (ik weet niet wat een acre precies is) tuin is aangelegd met een ingewikkeld irrigatiesysteem. Boven op het dak is een fontein, en het water stort zich vervolgens naar beneden , niet in het riool; nee, het wordt recycled. Er komt per minuut zo'n 6000 gallons( gallon is 3,7 liter)naar beneden............

Onze laatste tocht was naar het Genealogie-gebouw. Ik wist wel dat ze in Salt Lake City alles over onze voorouders weten, de voorouders van alle mensen op de wereld, maar dat je daar inderdaad de naam van je overgrootvader kunt opvragen en dan al zijn gegevens kunt lezen, verbaasde me wel. ik heb zelfs nog een microfilm bekeken (in 1950 in den Haag gekopieerd voor de Mormonen) uit Almelo's kerkboeken van 1750..........



We hebben nu wel een beetje genoeg van S.L.C., maar het heeft wel ieen idee gegeven van de macht, de wijdverspreidheid en ook de aantrekkingskracht op mensen van het Mormonendom. Maar ik kreeg op het laatst de kriebels..............

Toch gaan we morgen (als we zo vroeg opstaan) op weg nar onze volgende stopplaats nog een keer naar de stad, om in de Tabernakel naar het beroemde koor van de Mormonen te luisteren in een dienst. 300 man heeft dat koor................deze dienbst wordt iedere zondag gebroadcast.

We zijn trouwens op deze manier lekker door deze bloedhete dag heengekomen; in al die gebouwen is het koud, berekoud! Thuis heb ik Wim lekker laten werken; hij moest de sewer (afvalwater) nog dumpen (dat kan naast de camper, maar hadden we nog nooit gedaan; we rijden dus al een week met een steeds voller wordende afvaltank rond. We gebruikten het toilet alleen in Yellowst. en dan nog alleen nog voor de vloeibare stoffen, maar het betekent toch wel dat we onze urine een paar honderd mijl door dit prachtige land hebben gekard...........nou ja, ook het afwaswater hoor)en hij moest het water aanvullen. Ik? Nam lekker een duik in het zwembad om het Mormonendom van me af te spoelen...........
dag!
ELS

Van Yellowstone naar Salt lake City

Twee dagen gereisd. Donderdagochtend 17 september in zuidelijke richting vertrokken naar het Grand Teton park. Je komt dan langs Old Faithful en ja, we zouden hem nog wel een keer willen zien. Gedaan. Weer spannend, weer een beetje teleurstellend.
Het Grand Teton park is genoemd naar de Tetons, een paar hoge, indrukwekkende, kale en volgens de Franse naamgevers borstige bergen. We wilden er een nacht doorbrengen, maar de beoogde camping was vol en de volgende waar hook-up-mogelijkheden waren lag 45 mijl zuidelijker. Op weg daarheen hadden we fantastische vergezichten met de Tetons als achtergrond en reden we door een schitterend landschap, wat de geplande wandelingen een beetje vergoedde.
De camping bij Jackson was redelijk. Voor Els was heel belangrijk dat ze kon douchen en een was (ik geloof zelfs een paar wassen) doen. Ze had er plezier in dat dat allemaal lukte, ook het drogen in een droger. Je kon in de buurt boottochten maken op een meer. Verder was het fijn voor ons, dat buurman Mike, die in Amsterdam bij de IBM gewerkt had, wist hoe ik onze WiFi aan de praat kon krijgen. In het Yelpark hadden we geen bereik, dus we hadden de blog de blog moeten laten. - Verder vonden we in hem (en zijn vrouw) medestanders in onze kritiek op ons voertuig. Niet werkende sluitingen van kastjes, het niet functioneren van de water-aansluiting, de ouderdom van onze voertuigen: vier jaar in plaats van de verwachte twee. De vrouwen waren het er over eens dat een snijplank voor groente en uien bij een standaarduitrusting had moeten behoren (ze hadden er beide nu zelf eentje gekocht), en dat er ook een koekepan had moeten zijn. Hier redt Els zich met een andere pan, mevrouw Mike had er een aangeschaft.

De tocht naar Salt Lake City de volgende dag ging door een eenzaam, indrukwekkend, soms ruig, soms wat gemoedelijker landschap. De 89, die we de hele dag volgden ging wel over een paar stoere klimmen. Dat is niet zo erg, gaf een Zwitsers gevoel, maar ik denk dan altijd wat met de motor mee, die al honderdtienduizend mijl (hard) heeft moeten werken. Een breakdown daar hoog in de bergen is niet iets waar je naar uitkijkt.
Over de bergtemperaturen' schreef Els al. Onze laatste campings lagen op zo'n 2000 meter, en met helder weer is het dan 's avonds, 's nachts en vroeg in de ochtend tamelijk koud; soms was de dump vanwege de nachtelijke vorst gesloten. We redden ons net met het dek(en)materiaal, maar het hield niet over.
Over boodschappen doen zullen we nog wel eens wat vertellen.
Wat in Amerika opvalt is dat dorpen of andere conglomeraties van mensen zich nooit collectief hebben hoeven te verdedigen: nooit zijn er stadsmuren of grachten, nooit een duidelijke afronding van een plaats. Die begint met een paar industrie-en of winkels, er zijn wat huizen en andere gebouwen, soms zijstraten, soms haast niet, en dat was dan het dorp of het stadje. Steden als in Europa zijn er niet. - Je weet dat, maar als je het in het echt ziet vind je dat het iets ongemakkelijks heeft.

We kwamen om een uur of vier vrijdag in SLC aan. De mormonen bleken een free shuttleservice te onderhouden tussen ons kampterrein en het centrum, en om tien over vijf busten we naar Salt Lake City. Gedurende ons eerste uur daar ontfermden zich een paar mormoonse 'sisters' over ons. Dat zijn vrijwilligsters uit allerlei landen die hier een soort dienstplicht vervullen en je door het centrum gidsen, dat wil zeggen over en door het 'Temple Square'. Verbazende gebouwen en instellingen zijn daar te zien. Daarover later meer.
Wim