De volgorde van onze impressies en verslagjes moet de lezer(es) voor lief nemen. Dit stukje schrijf ik bij Bryce, het is een impressie die je bij, in, de Grand Canyon ervaart. Je ziet daar, in welke richting je de Canyon ook bekijkt, altijd de meestal vrijwel horizontale banden, lagen, van de rotsformaties, in de kleuren wit en diverse nuances rood. De rode en witte lagen zijn duidelijk gescheiden, de witte limestone, van marien materiaal uit een aantal in de loop der miljoenen jaren verdampte zee-en, de rode van verschillende soorten zandsteen.
- Wat je treft is je onvermogen om de tijdschaal van die rotsen te combineren met die van jezelf. Zo'n witte laag limestone, er zijn er een aantal boven elkaar, is in een paar miljoen jaar ontstaan. Het hele rotspak, vanaf het niveau waar nu de Colorado stroomt tot bovenaan, is zo'n vijfhonderdmiljoen jaar oud. OK. - De geschiedenislessen leren ons dat in diverse landen sinds ongeveer 5000 jaar geleden menselijke activiteiten merkbaar worden door schriftelijke overlevering. Alle geloven, Boeddhisme, Hindoe-isme, Joden- en Christendom zijn nog jonger. Nu gaan er in een miljoen jaar 200 van zulke perioden van 5000 jaar. Wij leven aan het eind vasn de tweehonderdste, maar er was ook een hondderddrie-ennegentiste (Lascaux) en een twee-entwintigste (weten we niets van). Dat miljoen jaar is misschien een millimeter dikte van zo'n witte band in de Grand Canyon.
- Dus waar hebben we het eigenlijk over als we de minuscule ervaring van de soort mens willen veralgemenen en toepassen op alle tijden. In de tijd van twintig dertig lagen beneden de bovenste liepen hier dinosaurussen rond, en een paar lagen daarboven, straks? Buitengewoon onwaarschijnlijk dat er mensen zullen lopen.
Els noemde de praktische shuttle-bussen al; drie lijnen, en elke lijn met een frequentie van vier bussen per uur. Die lijnen sluiten steeds goed op elkaar aan als je wilt overstappen om verder in oostelijke of westlijke richting te gaan.
Op het 'Hopi-point' keken we met een paar honderd andere toeristen naar de zonsondergang. De terugtocht was een voor de busdienst lastige logistieke opdracht. De zon is onder en het Hopi-point is een uurtje lopen verwijderd van de 'village-bus', de centrale lijn. De 'rode bus', die dit punt eens per kwartier aandoet, tot een uur na zonsondergang, heeft per bus een capaciteit van zo'n zestig passagiers. Extra bussen ingezet, maar voor ons toch queu-en. En bij de overstap opnieuw. Daarna staande een halfuurtje schommelen en met een mooie sterenhemel thuiskomen in onze 'trailer-village', die een eigen stop heeft.
Bescheiden en tevreden kijken we terug op ons korte verblijf.
Wim
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten