Naar Moab - Arches National Park

Vanmorgen (zondag 20 september) waren we om negen uur bij het gebouw op het Tempelplein dat Tabernakel heet. Daar zingt elke zondagochtend om half tien het Mormon Tabernacle choir, 360 man/vrouw groot. (Je mag er op je 25ste in, moet er met 60 jaar uit; het is zo populair, dat aspirantleden jaren moeten wachten om lid te worden, en leden soms 75 en meer mijlen buiten Salt Lake City wonen en toch trouw aanwezig zijn op de repetities en uitvoeringen.) We moesten er uiterlijk om 9 uur zijn. Ze zijn dan nog aan het rehearsen. De zaal en de balcons waren niet helemaal vol, maar goed gevuld; er kunnen 3500 mensen luisteren. Op het 'toneel' behalve het koor de organist, een harp, een fluit, en mensen met televisiecamera's. Deze zondagochtenduitvoering wordt sinds 1929 gebroadcast, en verschijnt live op 3 TV-stations en ingeblikt een week of zo later op 2000 (hier staat geen nul te veel) stations all over the world.
Het viel me (ons) op dat gidsen, sprekers, alle mensen die je ontmoet heel onbevangen zijn. Je voelt nooit een achterliggende verwachting dat je iets terug zou moeten doen. Ze maken grapjes zoals gewone mensen, vaak net iets leuker. Toen ik de shuttle-chauffeur vroeg waarom ze die gratis dienst onderhielden was het antwoord omdat we vriendelijk willen overkomen, zodat de mensen zich hier lekker voelen. Tja, ook daar zit een gedachte achter. Maar het werd duidelijk dat veel mensen in SLC (40% mormonen, 'the aim is 100%') zich goed voelen in hun overtuiging. - We zijn toen we gisteren een half uur over hadden naar een museum geweest over de geschiedenis van de mormonen. De concrete dingen: hun trek naar het westen vanwege vervolgingen, waarna ze zich in het lege Utah vestigden, waren soms wel overtuigend. Maar er waren ook (voor mij) uiterst vreemde elementen in wat je daar zag. De eerste uitgave van de vertaling in het Engels van het boek van Mormon (een boek, bij hen ongeveer even belangrijk als de bijbel). Vertaling in het Engels? Uit welke taal dan. Je wordt overal gestimuleerd om vragen te stellen; mijn respondent zei 'uit het oud-Egyptisch'. Op mijn vraag of er iets van de originele tekst bewaardgebleven was kwam 'Die hele tekst is teruggegeven aan de profeet, op diens verzoek.'

Nou, er staan veel vreemde dingen in het boek van Mormon staan. Ik werd er niet nieuwsgierig naar en blijf zitten met mijn onbegrip van het werkelijk functioneren van deze succesvolle religieuze groep.

Het halve uur muziek met een beetje tekst (zie daarvoor elders in dit blog) was in een oogwenk voorbij. Er werd prachtig gezongen, muziek gemaakt.

We hadden onze camper vlak bij het Tempelplein neer kunnen zetten en reden na afloop vlot naar de I15. Na zo'n 40 mijl namen ze de 6 die ons na 162 mijl al dicht bij Moab en het nationale park The Arches bracht. Die weg loopt door een onherberg- en eenzaam gebied. Onderweg naar een camping gebeld, een plaats gereserveerd. Op het terrein van een supermarkt in Price in de camper iets gegeten; om vier uur waren we hier de camping in Moab, een paar honderd meter van de Colorado(rivier). Het is wederom (of nog steeds) boven de 30 graden.
Wim