Tocht naar Yellowstone

Zaterdag 12 september. Yellowstone ligt een beetje buiten de route van de andere parken die we willen bezoeken. Omdat het zo noordelijk ligt (in het noorden van de staat Wyoming, op de grens met Montana, en het daar in september al koud kan zijn) gingen we vanaf San Francisco meteen Yellowstonewaarts. De afstand is 950 mijl, zo'n 1500 kilometer. Na de eerste kampeernacht, door Els genoemd, vertrokken we over een van de oudste en bekendste toegangswegen die ter ontsluiting van het (Wilde) Westen van west naar oost werden aangelegd, de Interstate 80 noordoostwaarts. Je komt dan over Sacramento, de hoofdstad van California. Hoewel we vonden dat we weinig tijd hadden voor omwegen, was het zonde om Lake Tahoe, het mooiste en op een na grootste bergmeer van de VS, rechts te laten liggen. Via de veel kleinere en op den duur tot een tweebaansweg versmallende I50 daarheen gereden en een half uurtje vanaf de oostelijke oever gezien hoe mooi en mooi groot het was, en hoe pootjebaden-ondiep tot ver uit de kust. Verderop wordt het wel echt diep, niet zo diep als het Baikalmeer, maar het doet goed mee in de rij van de grote zoetwaterbakken die er op de wereld zijn.
Na Lake Tahoe moesten we door het buitengewoon oninteressante Carson City, de hoofdstad van de woestijn- en gokstaat Nevada. Bij Reno kwamen we weer op de I80. Er zijn niet veel conglomeraties daar, maar ook in het kleinste vlek kon je dunkt ons gokken, in een casino of ander gokhuis.
Snelheid maken op de I80 was de bedoeling, maar er was een ongeluk gebeurd, een eindje voor ons, en het was een uur later voor we verder konden. Toen maar naar de eerste de beste camping (bij Fernley); er zijn er niet zoveel, want de woestijn begint daar.

Zondag 13 september. Twee dagen onderweg en nog maar 330 mijl gereden. Vandaag moest er gewerkt worden aan de afstand. In principe is dat op een weg als de I80 niet zo moeilijk: er is bijna geen verkeer en het wegdek is redelijk tot goed, al zijn er tientallen mijlen met roadworks die je maar de helft van de weg laten. Maar een van de twee banen is ook genoeg als er weinig verkeersdeelnemers zijn. Vroeg op, we reden al om acht uur en met een gemiddelde van 60 mijl ben je na twee uur 120 mijl verder. Half uur, uurtje op een rest area, en na weer twee uur heb je er 240 gehad, terwijl het nog maar 1 uur 's middags is. Onze camper (RV) kan 65 mijl halen, misschien iets meer, maar met 60 rijdt hij het rustigst. Om 4 uur hadden we er 360 mijl op zitten, maar na die stop kreeg de camper kuren, althans een kuur: hij wilde niet meer starten en er verscheen een oliekannetje op het dashbord. Een te hulp geroepen campingbaas -we hadden de rustpauze gekozen bij een camping dicht bij de weg- controleerde het oliepeil (ik kon de motorkap niet openkrijgen) en alles bleek in orde. En ik bleek ook weer te kunnen starten - tja, zei de man, met die huurcampers zie je zulke dingen wel vaker. - Ik wilde graag nog naar Twin Falls: bij Wells van de I80 af en via de 93 naar het noorden. Dat lukte, en voldaan hookten we onze camper weer up - dat betekent dat we de RV aansloten op het water en de elektra van de camping. Van elke camping staat in de gids vermeld hoeveel hookups er zijn en hoeveel no hookups. Daar kun je ook staan, maar dan heb je bijvoorbeeld geen airco en geen magnetron, en je lampen en zo putten een accu uit. Kan ook prima, hebben we een paar dagen later in het Yel-park gedaan - in dat hele park zijn geen hookups. - Vandaag 430 mijl gereden, totaal 760.

Maandag 14 september. Half negen op weg. Saaie wegen, ik ben ze al weer vergeten. Eerst naar het oosten, naar Pocatello (de I84 en de I86), en daarna weer naar het noorden via de I15 naar Idaho Falls ('Interstates' die noord-zuid lopen hebben oneven, oost-westelijke even nummers). Na Idaho Falls de 20 naar West-Yellowstone. We waren van plan om 's avonds buiten het park een camping te zoeken om de volgende dag vroeg te zijn voor een camping in het park: vaak kun je daar niet reserveren en wie het eerst komt maalt het eerst. Maar toen we om kwart voor drie al in de buurt waren besloten we om op de bonnefooi naar 'Madison' te gaan de eerste grote camping in het park . Bellen kon niet, want ik had verzuimd mijn mobieltje op te laden en Els kan met de hare niet bellen omdat ze volgens de telefoonstem daartoe niet gerechtgd zou zijn. - Bij Madison kregen we de laatste plaats - mazzel zei de official achter de balie. - Na 936 mijl waren we er, hoera.
Wim