Dit is het allereerste National Park, ingesteld in 1872. De toeristen komen voor de natuur, het wild (waaronder wolven en beren) en voor de geothermische verschijnselen. Maar alleen vanwege dat laatste punt is het een nationaal park geworden.
- We wachtten dus op de activiteiten van Grand, die ons geduld op de proef stelde, maar tenslotte rijkelijk beloonde: hoog, duidelijk en lang spoot hij, wel een minuut of zeven.
Goed, er is dus veel geothermisch (dat is de verzamelnaam in de boeken) werk te beleven, ik zal het niet allemaal beschrijven. Je kunt er vier categorie-en [ik weet niet hoe ik op dit computertje trema's moet maken] in onderscheiden, twee op basis van water: de geisers en de warme bronnen, en twee op basis van gassen: de fumarolen en de modderborrelaars. Fumarolen zijn gaten in de grond waaruit vies ruikend gas en stoom komt, modderbronnen zijn al of niet een beetje modder spuitende verschijnselen. Hoe ontstaat deze modder?
[Intermezzo. Al onze gids-achtige en talks-gevende rangers hebben een degelijke onderwijs-instructie gehad. Ze zeggen wie ze zijn, informeren waar het publiek vandaan komt (helemaal van Rhode Island? uit het buitenland?) en stellen stimulerende vragen. Wie heeft er ooit een beer gezien? (haha) Wie in dit park? Wie korter dan een week geleden? Waarom is dit park gesticht? Zegt het getal 45 je iets? (zo hard mag je maximaal rijden op de wegen in het park). En het getal 100? (Zover moet je van een beer vandaan blijven.) Enzovoort,]
De modder ontstaat doordat de aanwezige gassen als ze een bepaalde hoge temperatuur bereiken de rotsen aantasten, die dan degenereren tot een substantie die er als modder uitziet. De naar boven borrelende modder is dus altijd flink op temperatuur, je moet er geen hand in steken, als je al zo dichtbij zou kunnen komen.
- Wij deden mee aan een wandeling onder leiding van een ranger. Start om 11 uur bij de mud-vulcano. Om 11 uur nog geen ranger te zien, die bleek opgehouden door een kudde overstekende bisons en kwam na tien minuten. Het bleek een range-ster, een slanke jonge vrouw met een vriendelijk professioneel gezicht; het uniform stond haar wel. - We zouden een semi-strenuous wandeling maken door het gebied van de mud-vulcano. Waar was die? Niemand zag een vulkaan-achtig iets. Nee, maar toen deze plek ongeveer 1870 ontdekt werd spoot er een moddervulkaan 80 voet hoog. Twee jaar later was hij er niet meer, en de niet meer dan een meter hoge borrelaar wordt nog steeds zo genoemd. Klinkt ook wel goed, natuurlijk. - Ze begon bij de poel beneden, ondiepe plasjes water, te vragen hoe warm we dachten dat dit water was. Het zag er niet al te warm uit, er kwam geen stoom af, en ik gaf als mijn schatting 50 graden. Amerikanen zijn beleefd en vriendelijk, dus niemand nam een grinnikhouding aan, maar na een paar minuten begreep ik dat men hier in Fahrenheitgraden rekende, en dat ik dus gezegd had te denken dat het water 10 graden was. - De modder die we daarna zagen was 170 graden (hun schaal). Geiserwater bereikt soms een temperatuur van boven de 190, maar kookt nooit (althans niet boven de grond). De wandeling, weer over boardwalks, ging heuvelop door een weer duidelijk thermisch gebied. Langs warme meertjes en stomende gaten in de grond. Bijzonder is daar ook, dat een jaar of een poosje geleden een aantal van deze bezienswaardigheden een eindje verderop lag, of er nog helemaal niet was. Onzeker terrein dus.
Dit waren in het kort een paar dingen uit het park. We hebben aan het Yellowstonemeer, volgens ons boek een van de grootste bergmeren ter wereld, heel eenzaam onze boterhammen gegeten. We zagen de romantische Yellowstone-rivier, kwamen op onze wandelingen nooit beren maar wel bisons tegen, die je in principe niets doen, maar waar Els, die ook de Schotse runderen op de Veluwe niet graag tegenkomt, met een onwaarschijnlijk grote boog omheen liep. We zagen de Prismatic Spring, die haar fantasienaam met recht droeg, ook Daisy, een 'predictable' die onder een hoek van 70 graden spuit, we zagen meer dan we kunnen opschrijven en mogelijk ook meer dan leuk is om allemaal te lezen.
Ik zal nog wel iets zeggen over de wegen in het park, maar sluit nu in principe het Yellowstone-hoofdstuk af. We moeten naar onze shuttle die ons naar het centrum van Salt Lake City zal brengen.
Wim
zaterdag 19 september 2009
vrijdag 18 september 2009
Lieve allemaal; nu is het weer mijn beurt. Allereerst even een foto van Old Faithful, waar Herman om vraagt; Het is ongeveer een kwartier voor het spektakel begint en we zijn al een eindje naar boven geklommen naar het uitzichtspunt 
. Wim heeft vast mooiere foto's, die komen wellicht morgen.
Ik merk dat je voor een meer gedegen verslag Wim's bijdragen moet lezen. Mijn verhaaltjes zijn meer snipsnap en ik denk dat deze verdeling de werkelijkheid van alledag ook aardig weergeeft .Het zal dan ook wel niemand verbazen.
De nachten in Yellowstone waren bere-koud; tegen het vriespunt. De eerste avond trouwens ben ik enigszins verdwaald na een toiletbezoek; we zouden elkaar treffen bij de vuilstort, maar ik was eerst gedesorienteerd uit het toiletgebouwtje gelopen, de verkeerde kant op, en wist absoluut niet waar ik Wim ooit weer zou zien. Tot overmaat van ramp begon het te regenen, en bliksemen, en weldra klonken er flinke donderklappen. Ik houd daar helemaal niet van, zeker niet in het donker en al helemaal niet in een donker bos. Ik vloog terug naar de RV (nog mooi dat ik die tenminster terugvond........) en wachtte vertwijfeld op Wim. Hij was mij natuurlijk ook kwijt, en begreep helemaal niet waar ik bleef enzenz. En, zoals je begrijpt, kwam het helemaal goed.
Er werd daar,en overal in Yellowstone, gewaarschuwd voor beren en ander wild. Het gevolg was dat ik 's nachts niet naar de w.c. durfde, en zodoende ons eigen toiletje maar eens in gebruik nam. ook prima! We hebben trouwens helemaal geen beren gezien. Wel elken (edelherten) en veel, heel veel bisons. (zie foto vorige blog) We werden niet meer koud of warm van een bisonkuddetje meer of minder. Als je in de auto zat, en er ontstond een lichte file en je zag veel auto's geparkeerd, dan kon je er van overtuigd zijn dat er " iets" te zien was! Allemaal mensen met camera's!
Twee avonden achter elkaar zijn we naar een " talk" van een ranger geweest. De eerste keer met lichtbeelden. De tweede keer (veel minder goed) was het alleen maar een verhaal over het park. Bij een kampvuur, dat trouwens die tweede avond niet wou branden; misschien dat ik het daarom ook zo veel minder leuk vond.
Kampvuren mag je stoken, in je eigen bbq. Gek eigenlijk dat dat mag in zo'n park als Yellowstone. Het wordt veelvuldig gedaan, en als je 's avonds naar het toiletgebouw liep, zag je overal kleine vuurjes, en drong de heerlijke kampvuurlucht je neus binnen.( gevolg is dat wij nu ook hout hebben gekocht tijdens ons winkeluur in de supermarkt.) Ik denk dat ik over een maand of wat nog wel eens heimwee zal hebben naar die sfeer!
Tot mijn snipsnapverslag behoort misschien ook nog de opmerking, dat de douches en toiletten overal, ook in rest-area's, superschoon zijn. En altijd zeep in het automaatje, en altijd handdoekjes beschikbaar. Dat vind ik wel erg prettig!
Gisteren dus naar Jackson gereden; jullie lezen er nog wel over. vandaag naar Salt Lake City, wat een prachtige, prachtige tocht was. En ik heb zo'n super-chauffeur, dat ik niet denk dat ik nog achter het stuur van deze vrachtwagen zal kruipen! Maar..........wie weet!
Vandaag een week geleden pikten we de RV op. Wat hebben we al veel beleefd en gezien! Het lijkt al weken en weken geleden dat ik de Gran Partita speelde (dat was vorige week zondag!) of dat ik mijn familie zag. Hoe zou Guillaume het maken in de vierde, en Willem Jan; komt hij nog aan striptekenen toe. Hoe gaat het met Floris' z'n gitaar, en ik mag dan van Anne af en toe een sms-je krijgen dat de nieuwe school " cool" is; ik vraag me ook af hoe het met de zangles gaatvan de gezusters. En Carlies, is je operatie geslaagd?
Enfin, ik leef een tijdje in een andere wereld, maar dat betekent niet dat je je losmaakt van je dagelijkse bestaan. En nu ga ik in deze wirwar van campers en caravans, een douche opzoeken, en naar bed. Morgen in Salt Lake City een nieuw boek kopen, want ik heb eindelijk het boek dat ik op Schiphol kocht, uit!
Liefs, ELS
. Wim heeft vast mooiere foto's, die komen wellicht morgen.Ik merk dat je voor een meer gedegen verslag Wim's bijdragen moet lezen. Mijn verhaaltjes zijn meer snipsnap en ik denk dat deze verdeling de werkelijkheid van alledag ook aardig weergeeft .Het zal dan ook wel niemand verbazen.
De nachten in Yellowstone waren bere-koud; tegen het vriespunt. De eerste avond trouwens ben ik enigszins verdwaald na een toiletbezoek; we zouden elkaar treffen bij de vuilstort, maar ik was eerst gedesorienteerd uit het toiletgebouwtje gelopen, de verkeerde kant op, en wist absoluut niet waar ik Wim ooit weer zou zien. Tot overmaat van ramp begon het te regenen, en bliksemen, en weldra klonken er flinke donderklappen. Ik houd daar helemaal niet van, zeker niet in het donker en al helemaal niet in een donker bos. Ik vloog terug naar de RV (nog mooi dat ik die tenminster terugvond........) en wachtte vertwijfeld op Wim. Hij was mij natuurlijk ook kwijt, en begreep helemaal niet waar ik bleef enzenz. En, zoals je begrijpt, kwam het helemaal goed.
Er werd daar,en overal in Yellowstone, gewaarschuwd voor beren en ander wild. Het gevolg was dat ik 's nachts niet naar de w.c. durfde, en zodoende ons eigen toiletje maar eens in gebruik nam. ook prima! We hebben trouwens helemaal geen beren gezien. Wel elken (edelherten) en veel, heel veel bisons. (zie foto vorige blog) We werden niet meer koud of warm van een bisonkuddetje meer of minder. Als je in de auto zat, en er ontstond een lichte file en je zag veel auto's geparkeerd, dan kon je er van overtuigd zijn dat er " iets" te zien was! Allemaal mensen met camera's!
Twee avonden achter elkaar zijn we naar een " talk" van een ranger geweest. De eerste keer met lichtbeelden. De tweede keer (veel minder goed) was het alleen maar een verhaal over het park. Bij een kampvuur, dat trouwens die tweede avond niet wou branden; misschien dat ik het daarom ook zo veel minder leuk vond.
Kampvuren mag je stoken, in je eigen bbq. Gek eigenlijk dat dat mag in zo'n park als Yellowstone. Het wordt veelvuldig gedaan, en als je 's avonds naar het toiletgebouw liep, zag je overal kleine vuurjes, en drong de heerlijke kampvuurlucht je neus binnen.( gevolg is dat wij nu ook hout hebben gekocht tijdens ons winkeluur in de supermarkt.) Ik denk dat ik over een maand of wat nog wel eens heimwee zal hebben naar die sfeer!
Tot mijn snipsnapverslag behoort misschien ook nog de opmerking, dat de douches en toiletten overal, ook in rest-area's, superschoon zijn. En altijd zeep in het automaatje, en altijd handdoekjes beschikbaar. Dat vind ik wel erg prettig!
Gisteren dus naar Jackson gereden; jullie lezen er nog wel over. vandaag naar Salt Lake City, wat een prachtige, prachtige tocht was. En ik heb zo'n super-chauffeur, dat ik niet denk dat ik nog achter het stuur van deze vrachtwagen zal kruipen! Maar..........wie weet!
Vandaag een week geleden pikten we de RV op. Wat hebben we al veel beleefd en gezien! Het lijkt al weken en weken geleden dat ik de Gran Partita speelde (dat was vorige week zondag!) of dat ik mijn familie zag. Hoe zou Guillaume het maken in de vierde, en Willem Jan; komt hij nog aan striptekenen toe. Hoe gaat het met Floris' z'n gitaar, en ik mag dan van Anne af en toe een sms-je krijgen dat de nieuwe school " cool" is; ik vraag me ook af hoe het met de zangles gaatvan de gezusters. En Carlies, is je operatie geslaagd?
Enfin, ik leef een tijdje in een andere wereld, maar dat betekent niet dat je je losmaakt van je dagelijkse bestaan. En nu ga ik in deze wirwar van campers en caravans, een douche opzoeken, en naar bed. Morgen in Salt Lake City een nieuw boek kopen, want ik heb eindelijk het boek dat ik op Schiphol kocht, uit!
Liefs, ELS
Yellowstone National Park (1)
Onze camping, Madison, waar we van de 14de 's avonds tot de de ochtend van de 17de bivakkeerden, lag 16 mijl van Old Faithful. We wilden er de eerste ochtend (15/9) vroeg zijn, vanwege de altijd grote drukte overdag. De parkeerterreinen leken in uitgestrektheid een beetje op die voor Fatima-bezoekers in Portugal: onze RV verdween in de ruimte. In het visitorcenter waren vriendelijke rangers (ge-uniformeerde allesdoeners van het park, er zijn er 180 en ze moeten op het terrein wonen) die aanwezen welke geisers tot de categorie 'predictable' behoorden - zes stuks waaronder Old Faithful. Van die zes spuit Old Faithful het meest frequent en ook het regelmatigst: eens per ongeveer anderhalf uur, met een 'window' van 20 minuten, dat wil zeggen van tien minuten voor het uitgerekende tijdstip tot tien minuten erna. Om 10.16 zou hij spuiten. We gingen niet op een van de toeschouwersbanken zitten die op een afstand van ongeveer 80 meter plaats bieden aan enkele honderden toeristen, maar wandelden het uitgestrekte terrein op. Beter gezegd de 'boardwalks' op, want de grond is te onzeker om er op te stappen. Mag ook niet, en je doet het ook niet, want er borrelt en stoomt een puft van alles om je heen. De grond dampt op veel plaatsen en hier en daar spuiten kleine geisertjes. We bekeken de eruptie van Old Faithful dus van achteren - hij was bijna tien minuten te laat. Het spuiten was minder spectaculair dan we gedacht hadden: je zag het water eigenlijk nauwelijks, wel de stoom die er af kwam. Maar het was heel bevredigend hem aan het werk gezien te hebben. In mijn indianenboeken deed hij het nog om de 53 minuten, en heel precies. Dat is dus wat slordiger en langzamer geworden, maar hij doet het nog, en wij waren daar getuige van.
Van de andere predictables zagen we dat om 11.45 'Grand' zou spuiten. Die is groter en hoger dan O.F., maar doet het slechts eens in de ongeveer acht uur, met een window van twee klokuren. We waren min of meer toevallig al wandelend (op de uitgestrekte boardwalks) om een uur of twaalf in zijn buurt en zagen een 50-tal mensen wachten. Er waren ook hier bankjes, en we besloten al wachtend onze lunchboterhammen te nemen, het kon maximaal nog drie kwartier duren. Naast ons zat een echtpaar dat uit Velp bleek te komen, een paar lanen van ons vandaan. De man bracht soms neighbourhoodwatchberichten rond en kende ons 'hofje' aan de Evertsenlaan. 'Daar in het laatste huis rechts speelt iemand fagot' merkte hij op. - Je begrijpt dat we dit een verrassende ontmoeting vonden.
(Het is nu overigens vrijdagavond 18/9, en we kamperen in de stad van de mormonen, waarover later meer.).
Ik geef de computer aan Els, en zet het Yellowstoneverhaal morgen voort.)
Wim
Van de andere predictables zagen we dat om 11.45 'Grand' zou spuiten. Die is groter en hoger dan O.F., maar doet het slechts eens in de ongeveer acht uur, met een window van twee klokuren. We waren min of meer toevallig al wandelend (op de uitgestrekte boardwalks) om een uur of twaalf in zijn buurt en zagen een 50-tal mensen wachten. Er waren ook hier bankjes, en we besloten al wachtend onze lunchboterhammen te nemen, het kon maximaal nog drie kwartier duren. Naast ons zat een echtpaar dat uit Velp bleek te komen, een paar lanen van ons vandaan. De man bracht soms neighbourhoodwatchberichten rond en kende ons 'hofje' aan de Evertsenlaan. 'Daar in het laatste huis rechts speelt iemand fagot' merkte hij op. - Je begrijpt dat we dit een verrassende ontmoeting vonden.
(Het is nu overigens vrijdagavond 18/9, en we kamperen in de stad van de mormonen, waarover later meer.).
Ik geef de computer aan Els, en zet het Yellowstoneverhaal morgen voort.)
Wim
Wijzigingen en aanvullingen
(vrijdagochtend voor afreis)
Gisteren heb ik een beetje voor de vuist weg iets gezegd over zoetwaterbakken. De vijf grote meren in dit land zijn natuurlijk veel groter, maar op eentje na voor de helft van Canada. En dat Baikalmeer, nou ja, dat is zo bijzonder dat ik er ook graag eens heen zou willen, in de camper vanuit Irkoetsk bijvoorbeeld.
Over onze (toeristische) gevoelens bij wat we allemaal vanuit onze hoge zetels zagen zei ik nog weinig. Als je door die eindeloze landschappen reist krijg je een beter gevoel voor proporties en de onafwendbaarheid van klimatologische verschijnselen. Die woeste vlakten zijn er gewoon omdat ze niet anders kunnen, er valt daar nu eenmaal geen regen omdat bergen in de buurt steeds al het vocht uit de lucht halen. Je weet dat wel, maar als je er doorheen rijdt dringt het beter tot je door.
We moeten weg. Berichten over Yellowstone, waar we geen bereik hadden en drie dagen ge-indrukwekt rondkeken hopen we binnenkort iets te schrijven.
Tot dan, Wim
Gisteren heb ik een beetje voor de vuist weg iets gezegd over zoetwaterbakken. De vijf grote meren in dit land zijn natuurlijk veel groter, maar op eentje na voor de helft van Canada. En dat Baikalmeer, nou ja, dat is zo bijzonder dat ik er ook graag eens heen zou willen, in de camper vanuit Irkoetsk bijvoorbeeld.
Over onze (toeristische) gevoelens bij wat we allemaal vanuit onze hoge zetels zagen zei ik nog weinig. Als je door die eindeloze landschappen reist krijg je een beter gevoel voor proporties en de onafwendbaarheid van klimatologische verschijnselen. Die woeste vlakten zijn er gewoon omdat ze niet anders kunnen, er valt daar nu eenmaal geen regen omdat bergen in de buurt steeds al het vocht uit de lucht halen. Je weet dat wel, maar als je er doorheen rijdt dringt het beter tot je door.
We moeten weg. Berichten over Yellowstone, waar we geen bereik hadden en drie dagen ge-indrukwekt rondkeken hopen we binnenkort iets te schrijven.
Tot dan, Wim
vrijdag 18 september 2009
7 uur 's ochtends. Gauw even naar de reacties gekeken. Leuk allemaal! Hartelijke dank. Ik heb aan je gedacht, Hans, de 16e. Lieve lezers, wisten jullie dat mijn grote broer een boek heeft geschreven??? Het heet " Varend in verrassend Nederland", en het is de 16e officieel gelanceerd.
We zijn van plan vandaag naar Salt Lake City te gaan. Direct na het ontbijt. Eerst even alles wegstouwen. Ik heb gisteren hier voor het eerst van mijn leven een wasdroger gebruikt. Alles is nu weer schoon en droog.
En, hoe heet het ook was gisteren, het was vannacht berekoud. e hebben zelfs even de verwarming aangezet. luxe, dat dat kan, want in Yellowstone (maar daarover later vast nog wel) kon dat niet (want daar hadden we noch electra, noch water), en daar vroor het 's nachts!!!
Herman, wat foto's betreft, kunnen we naar believen uploaden? Ik zal het in elk geval proberen (want ik weet helemaal niet hoe het moet, maar ik heb mijn foto's wel op de laptop staan nu, Wim nog niet) er eentje te sturen. Hier gaat-ie. Dan tanden poetsen, alles verwijderen wat maar enigszins los ligt hier, en dan: Mormonenwaarts!
Liefs allemaal,
ELS (en het zijn er dus twee geworden!)
donderdag 17 september 2009
Tocht naar Yellowstone
Zaterdag 12 september. Yellowstone ligt een beetje buiten de route van de andere parken die we willen bezoeken. Omdat het zo noordelijk ligt (in het noorden van de staat Wyoming, op de grens met Montana, en het daar in september al koud kan zijn) gingen we vanaf San Francisco meteen Yellowstonewaarts. De afstand is 950 mijl, zo'n 1500 kilometer. Na de eerste kampeernacht, door Els genoemd, vertrokken we over een van de oudste en bekendste toegangswegen die ter ontsluiting van het (Wilde) Westen van west naar oost werden aangelegd, de Interstate 80 noordoostwaarts. Je komt dan over Sacramento, de hoofdstad van California. Hoewel we vonden dat we weinig tijd hadden voor omwegen, was het zonde om Lake Tahoe, het mooiste en op een na grootste bergmeer van de VS, rechts te laten liggen. Via de veel kleinere en op den duur tot een tweebaansweg versmallende I50 daarheen gereden en een half uurtje vanaf de oostelijke oever gezien hoe mooi en mooi groot het was, en hoe pootjebaden-ondiep tot ver uit de kust. Verderop wordt het wel echt diep, niet zo diep als het Baikalmeer, maar het doet goed mee in de rij van de grote zoetwaterbakken die er op de wereld zijn.
Na Lake Tahoe moesten we door het buitengewoon oninteressante Carson City, de hoofdstad van de woestijn- en gokstaat Nevada. Bij Reno kwamen we weer op de I80. Er zijn niet veel conglomeraties daar, maar ook in het kleinste vlek kon je dunkt ons gokken, in een casino of ander gokhuis.
Snelheid maken op de I80 was de bedoeling, maar er was een ongeluk gebeurd, een eindje voor ons, en het was een uur later voor we verder konden. Toen maar naar de eerste de beste camping (bij Fernley); er zijn er niet zoveel, want de woestijn begint daar.
Zondag 13 september. Twee dagen onderweg en nog maar 330 mijl gereden. Vandaag moest er gewerkt worden aan de afstand. In principe is dat op een weg als de I80 niet zo moeilijk: er is bijna geen verkeer en het wegdek is redelijk tot goed, al zijn er tientallen mijlen met roadworks die je maar de helft van de weg laten. Maar een van de twee banen is ook genoeg als er weinig verkeersdeelnemers zijn. Vroeg op, we reden al om acht uur en met een gemiddelde van 60 mijl ben je na twee uur 120 mijl verder. Half uur, uurtje op een rest area, en na weer twee uur heb je er 240 gehad, terwijl het nog maar 1 uur 's middags is. Onze camper (RV) kan 65 mijl halen, misschien iets meer, maar met 60 rijdt hij het rustigst. Om 4 uur hadden we er 360 mijl op zitten, maar na die stop kreeg de camper kuren, althans een kuur: hij wilde niet meer starten en er verscheen een oliekannetje op het dashbord. Een te hulp geroepen campingbaas -we hadden de rustpauze gekozen bij een camping dicht bij de weg- controleerde het oliepeil (ik kon de motorkap niet openkrijgen) en alles bleek in orde. En ik bleek ook weer te kunnen starten - tja, zei de man, met die huurcampers zie je zulke dingen wel vaker. - Ik wilde graag nog naar Twin Falls: bij Wells van de I80 af en via de 93 naar het noorden. Dat lukte, en voldaan hookten we onze camper weer up - dat betekent dat we de RV aansloten op het water en de elektra van de camping. Van elke camping staat in de gids vermeld hoeveel hookups er zijn en hoeveel no hookups. Daar kun je ook staan, maar dan heb je bijvoorbeeld geen airco en geen magnetron, en je lampen en zo putten een accu uit. Kan ook prima, hebben we een paar dagen later in het Yel-park gedaan - in dat hele park zijn geen hookups. - Vandaag 430 mijl gereden, totaal 760.
Maandag 14 september. Half negen op weg. Saaie wegen, ik ben ze al weer vergeten. Eerst naar het oosten, naar Pocatello (de I84 en de I86), en daarna weer naar het noorden via de I15 naar Idaho Falls ('Interstates' die noord-zuid lopen hebben oneven, oost-westelijke even nummers). Na Idaho Falls de 20 naar West-Yellowstone. We waren van plan om 's avonds buiten het park een camping te zoeken om de volgende dag vroeg te zijn voor een camping in het park: vaak kun je daar niet reserveren en wie het eerst komt maalt het eerst. Maar toen we om kwart voor drie al in de buurt waren besloten we om op de bonnefooi naar 'Madison' te gaan de eerste grote camping in het park . Bellen kon niet, want ik had verzuimd mijn mobieltje op te laden en Els kan met de hare niet bellen omdat ze volgens de telefoonstem daartoe niet gerechtgd zou zijn. - Bij Madison kregen we de laatste plaats - mazzel zei de official achter de balie. - Na 936 mijl waren we er, hoera.
Wim
Na Lake Tahoe moesten we door het buitengewoon oninteressante Carson City, de hoofdstad van de woestijn- en gokstaat Nevada. Bij Reno kwamen we weer op de I80. Er zijn niet veel conglomeraties daar, maar ook in het kleinste vlek kon je dunkt ons gokken, in een casino of ander gokhuis.
Snelheid maken op de I80 was de bedoeling, maar er was een ongeluk gebeurd, een eindje voor ons, en het was een uur later voor we verder konden. Toen maar naar de eerste de beste camping (bij Fernley); er zijn er niet zoveel, want de woestijn begint daar.
Zondag 13 september. Twee dagen onderweg en nog maar 330 mijl gereden. Vandaag moest er gewerkt worden aan de afstand. In principe is dat op een weg als de I80 niet zo moeilijk: er is bijna geen verkeer en het wegdek is redelijk tot goed, al zijn er tientallen mijlen met roadworks die je maar de helft van de weg laten. Maar een van de twee banen is ook genoeg als er weinig verkeersdeelnemers zijn. Vroeg op, we reden al om acht uur en met een gemiddelde van 60 mijl ben je na twee uur 120 mijl verder. Half uur, uurtje op een rest area, en na weer twee uur heb je er 240 gehad, terwijl het nog maar 1 uur 's middags is. Onze camper (RV) kan 65 mijl halen, misschien iets meer, maar met 60 rijdt hij het rustigst. Om 4 uur hadden we er 360 mijl op zitten, maar na die stop kreeg de camper kuren, althans een kuur: hij wilde niet meer starten en er verscheen een oliekannetje op het dashbord. Een te hulp geroepen campingbaas -we hadden de rustpauze gekozen bij een camping dicht bij de weg- controleerde het oliepeil (ik kon de motorkap niet openkrijgen) en alles bleek in orde. En ik bleek ook weer te kunnen starten - tja, zei de man, met die huurcampers zie je zulke dingen wel vaker. - Ik wilde graag nog naar Twin Falls: bij Wells van de I80 af en via de 93 naar het noorden. Dat lukte, en voldaan hookten we onze camper weer up - dat betekent dat we de RV aansloten op het water en de elektra van de camping. Van elke camping staat in de gids vermeld hoeveel hookups er zijn en hoeveel no hookups. Daar kun je ook staan, maar dan heb je bijvoorbeeld geen airco en geen magnetron, en je lampen en zo putten een accu uit. Kan ook prima, hebben we een paar dagen later in het Yel-park gedaan - in dat hele park zijn geen hookups. - Vandaag 430 mijl gereden, totaal 760.
Maandag 14 september. Half negen op weg. Saaie wegen, ik ben ze al weer vergeten. Eerst naar het oosten, naar Pocatello (de I84 en de I86), en daarna weer naar het noorden via de I15 naar Idaho Falls ('Interstates' die noord-zuid lopen hebben oneven, oost-westelijke even nummers). Na Idaho Falls de 20 naar West-Yellowstone. We waren van plan om 's avonds buiten het park een camping te zoeken om de volgende dag vroeg te zijn voor een camping in het park: vaak kun je daar niet reserveren en wie het eerst komt maalt het eerst. Maar toen we om kwart voor drie al in de buurt waren besloten we om op de bonnefooi naar 'Madison' te gaan de eerste grote camping in het park . Bellen kon niet, want ik had verzuimd mijn mobieltje op te laden en Els kan met de hare niet bellen omdat ze volgens de telefoonstem daartoe niet gerechtgd zou zijn. - Bij Madison kregen we de laatste plaats - mazzel zei de official achter de balie. - Na 936 mijl waren we er, hoera.
Wim
De camper en yellowstone
Donderdag 17 september (NOVA is aan de gang)
En nu is het dan zover!! We staan op een camping in Jackson, en naast ons staat een Engelsman (Mike) die eerst al behulpzaam was met aansluiting van het water, en toen ook nog deskundig bleek op computergebied. Ik zit nu IN de camper en schrijf (eindelijk weer eens)aan ons blog. Aangesloten op WiFi van de camping (vraag me niet wat dat betekent)
Het camperleven begint goed te bevallen. het moest eerst erg wennen, ook al en voornamelijk door de slechte en te late aflevering, en door de mankementen die dit ouwe beestje vertoont. Deurtjes niet open willen, en ls je eenmaal open hebt, niet meer dicht, laatjes die eruit vliegen. Je leert er mee te leven...........
De late aflevering maakte dat we in het spitsuur het drukke San Francisco uit moesten, ook nog boodschappen moesten doen, en dat alles in een vrachtwagen die je niet kent, automaat natuurlijk, en alles begon te schudden en te rammelen! Inmiddels weten we daar mee om te gaan. Als we rijden, gewoon de kastjes met pannen, en servies en zo, volstouwen met de slaapzakken en de kussens.
De eerste nacht reden we dus over die drukke weg, 8-baans, en het werd alras donker. Geen idee waar we heenzouden. Wat we van te voren hadden bedacht was veel te ver.
het is een wonder, dat we toch een camping vonden (uit de Woodall-campinggids; ik in het duister, met m'n loepje voorgelezen wat er stond en hoe we er moesten komen.
Alles uitgestorven, en stikkedonker, maar een telefoontje naar de beheerder, en we werden hartelijk ontvangen. Ik had een maaltijd gekocht, en de magnetron werkte, dus.........om 11 uur ploften we (nou, vn ploffen kan je wat mij betreft niet spreken; ik slaapnbl boven de cabine) in bed.
de volgende ochtend gauw alles een beetje uit- en ingepakt, en gezorgd dat de koffers niet meer door de cabine gleden en zo, en we gingen echt op weg!
Ik sla nu de twee volgende dagen door de woestijn maar over, en vertel even iets over Yellowstone, dat we door de Westingang binnengingen en vanmorgen door de Zuidelijke ingang weer verlieten.
We stonden op de (natuur)camping in Madison, met nog 276 van dit soort vehikels. grote plaatsen met allemaal een eigen piknicktafel en bbq, waar veel mensen 's avonds een vuurtje in stoken. En nu ga ik naar de laundry met m'n was, want die zou om deze tijd niet meer bezet zijn. Druk leven in een camper!
Ik ga een volgende keer ; wat heerlijk dat dat nu kan, dank zij Mike (uit Portsmouth)
so long!
Els
En nu is het dan zover!! We staan op een camping in Jackson, en naast ons staat een Engelsman (Mike) die eerst al behulpzaam was met aansluiting van het water, en toen ook nog deskundig bleek op computergebied. Ik zit nu IN de camper en schrijf (eindelijk weer eens)aan ons blog. Aangesloten op WiFi van de camping (vraag me niet wat dat betekent)
Het camperleven begint goed te bevallen. het moest eerst erg wennen, ook al en voornamelijk door de slechte en te late aflevering, en door de mankementen die dit ouwe beestje vertoont. Deurtjes niet open willen, en ls je eenmaal open hebt, niet meer dicht, laatjes die eruit vliegen. Je leert er mee te leven...........
De late aflevering maakte dat we in het spitsuur het drukke San Francisco uit moesten, ook nog boodschappen moesten doen, en dat alles in een vrachtwagen die je niet kent, automaat natuurlijk, en alles begon te schudden en te rammelen! Inmiddels weten we daar mee om te gaan. Als we rijden, gewoon de kastjes met pannen, en servies en zo, volstouwen met de slaapzakken en de kussens.
De eerste nacht reden we dus over die drukke weg, 8-baans, en het werd alras donker. Geen idee waar we heenzouden. Wat we van te voren hadden bedacht was veel te ver.
het is een wonder, dat we toch een camping vonden (uit de Woodall-campinggids; ik in het duister, met m'n loepje voorgelezen wat er stond en hoe we er moesten komen.
Alles uitgestorven, en stikkedonker, maar een telefoontje naar de beheerder, en we werden hartelijk ontvangen. Ik had een maaltijd gekocht, en de magnetron werkte, dus.........om 11 uur ploften we (nou, vn ploffen kan je wat mij betreft niet spreken; ik slaapnbl boven de cabine) in bed.
de volgende ochtend gauw alles een beetje uit- en ingepakt, en gezorgd dat de koffers niet meer door de cabine gleden en zo, en we gingen echt op weg!
Ik sla nu de twee volgende dagen door de woestijn maar over, en vertel even iets over Yellowstone, dat we door de Westingang binnengingen en vanmorgen door de Zuidelijke ingang weer verlieten.
We stonden op de (natuur)camping in Madison, met nog 276 van dit soort vehikels. grote plaatsen met allemaal een eigen piknicktafel en bbq, waar veel mensen 's avonds een vuurtje in stoken. En nu ga ik naar de laundry met m'n was, want die zou om deze tijd niet meer bezet zijn. Druk leven in een camper!
Ik ga een volgende keer ; wat heerlijk dat dat nu kan, dank zij Mike (uit Portsmouth)
so long!
Els
Abonneren op:
Posts (Atom)