maandag 21 september 2009
Natonal Park 'The Arches'
Doordat dit gebied aan een aantal speciale geologische voorwaarden voldoet konden hier bogen van rots ontstaan. Zoutlagen die ontstonden doordat zee-en 150 miljoen jaar geleden verdampten, waren een basisvoorwaarde, maar het hele proces is te ingewikkeld voor een blog.
Wij bezochten, steeds wandelend vanuit een parkeerplaats een tiental van de spectaculairste bogen en waren verrast en ge-imponeerd door wat we zagen. We moesten er flinke einden voor wandelen, en een van de 'primitive hiking trails' hebben we niet tot het einde toe gelopen omdat we geen rubbergepunte stokken of stijgijzers bij ons hadden. Daardoor hebben we de Double O-Arch niet van dichtbij kunnen zien. Maar we zijn door de Turret Arch geklauterd, hebben de gigantische afmetingen van de North en de South window vergeefs op foto's proberen duidelijk te maken, hebben de Delicate Arch, een hoogelegen bijna-architectenboog zo proberen te fotograferen dat je de blauwe lucht erdoorheen kon zien, en zagen de Landscape Arch, een boog waarvan een deel van de overspanning in 1991 instortte. Van dat laatste, het instorten van een deel van die boog, is een foto gemaakt door de toerist die, gewaarschuwd door gekraak hoog boven hem, wegrende en zich juist op tijd omdraaide voor het nemen van die foto. (Van het instorten van de eeuwenoude campanile op het San Marcoplein iets na 1900 bestaat een vergelijkbare foto. Die werd met de toenmalige primitieve middelen genomen door een fotograaf met bouwkundig inzicht die een paar dagen op zijn post had gezeten voordat na vergelijkbare kraak- en barstgeluiden de toren instortte. De huidige campanile, tien jaar later herbouwd, is een trouwe replica van de oude.)
Ook veel andere ongewoon gevormde rotsen zie je in dat park. IJzerhoudende elementen zorgen voor de rode tinten van veel rotsen. - Spectaculair is de Balanced Rock. Ik wilde Els kieken onder die rots, maar ze durfde daar niet te gaan staan. Ze werd panisch toen ik probeerde aan te dringen, dus het ging dat niet door, en werden de rollen omgedraaid.
Voordat we met volle zon het park ingingen hebben we zonwerende hoofddeksels gekocht, Els een soort rangers-hoed, ik iets wat op een basketbalpetje lijkt. De straffe wind maakte dat het niet heet werd. Het grootste deel van het park ligt ook vrij hoog. Niet zo hoog als Yellowstone, maar we passeerden een paar keer de 1500 meter grens. Er is maar een (goede) weg in het park, met twee keer een zijweg. We hebben die wegen alle drie heen en terug bereden, totaal zo'n 45 mijl, 70 kilometer; veel stijgen en dalen, maar de RV houdt zich goed!
De sterrenhemel is hier ongelofelijk. Die bestaat in Nederland niet meer. Helder, duidelijk, daar hadden de Babyloni-ers en Ptolemaeus wat aan. Met de onze hadden ze veel minder kunnen beginnen. De maan heb ik nog niet gezien, zal dus wel gauw eens komen.
Wim
Wij bezochten, steeds wandelend vanuit een parkeerplaats een tiental van de spectaculairste bogen en waren verrast en ge-imponeerd door wat we zagen. We moesten er flinke einden voor wandelen, en een van de 'primitive hiking trails' hebben we niet tot het einde toe gelopen omdat we geen rubbergepunte stokken of stijgijzers bij ons hadden. Daardoor hebben we de Double O-Arch niet van dichtbij kunnen zien. Maar we zijn door de Turret Arch geklauterd, hebben de gigantische afmetingen van de North en de South window vergeefs op foto's proberen duidelijk te maken, hebben de Delicate Arch, een hoogelegen bijna-architectenboog zo proberen te fotograferen dat je de blauwe lucht erdoorheen kon zien, en zagen de Landscape Arch, een boog waarvan een deel van de overspanning in 1991 instortte. Van dat laatste, het instorten van een deel van die boog, is een foto gemaakt door de toerist die, gewaarschuwd door gekraak hoog boven hem, wegrende en zich juist op tijd omdraaide voor het nemen van die foto. (Van het instorten van de eeuwenoude campanile op het San Marcoplein iets na 1900 bestaat een vergelijkbare foto. Die werd met de toenmalige primitieve middelen genomen door een fotograaf met bouwkundig inzicht die een paar dagen op zijn post had gezeten voordat na vergelijkbare kraak- en barstgeluiden de toren instortte. De huidige campanile, tien jaar later herbouwd, is een trouwe replica van de oude.)
Ook veel andere ongewoon gevormde rotsen zie je in dat park. IJzerhoudende elementen zorgen voor de rode tinten van veel rotsen. - Spectaculair is de Balanced Rock. Ik wilde Els kieken onder die rots, maar ze durfde daar niet te gaan staan. Ze werd panisch toen ik probeerde aan te dringen, dus het ging dat niet door, en werden de rollen omgedraaid.
Voordat we met volle zon het park ingingen hebben we zonwerende hoofddeksels gekocht, Els een soort rangers-hoed, ik iets wat op een basketbalpetje lijkt. De straffe wind maakte dat het niet heet werd. Het grootste deel van het park ligt ook vrij hoog. Niet zo hoog als Yellowstone, maar we passeerden een paar keer de 1500 meter grens. Er is maar een (goede) weg in het park, met twee keer een zijweg. We hebben die wegen alle drie heen en terug bereden, totaal zo'n 45 mijl, 70 kilometer; veel stijgen en dalen, maar de RV houdt zich goed!
De sterrenhemel is hier ongelofelijk. Die bestaat in Nederland niet meer. Helder, duidelijk, daar hadden de Babyloni-ers en Ptolemaeus wat aan. Met de onze hadden ze veel minder kunnen beginnen. De maan heb ik nog niet gezien, zal dus wel gauw eens komen.
Wim
zondag 20 september 2009
In de kerk en in de kar
Hi everybody,
Wat een dag vandaag weer, weer zo'n 250 mijl in die kar. En niet door bijster interessant landschap; eerst de naweeen van Salt lake, en verder woest en ledig, heel saai, en de weg was nog kaarsrecht ook. Het is in ons landje toch onvoorstelbaar dat er kilometers en kilometers helemaal niets is ; kale bruinige, gelige, en/of grijzige bergen, die wel, naarmate we Zuidelijker kwamen, hoger en woester werden. Maar ja, als je naar de Arches wilt, moet je lijden. (En een deel van die weg moeten we overmorgen ws weer terug!). Ik verheug me wel op de Arches trouwens.
Gelukkig waren we gesticht door het koor der Mormonen, waar Wim al over schreef. Die hele dienst bestond uit muziek, buiten dat verhaal n.a.v. Alice in Wonderland. Een half uur lang televisieoptreden, iedere zondag; en dat al vanaf oktober 1929, ja, je leest het goed. Er stonden weer overal van die vrijwilligers je toe te lachen en je aan te spreken; of je daar voor het eerst was, of je een free copy van het boek der Mormonen wou, waar je vandaan kwam, en of je meer wou weten over de mormonen, enzenz.
Maar ja, dat koor; mijn hemel, wat zingt dat mooi. Met z'n 360-en, uiterst zacht kunnen ze, en heel krachtig natuurlijk, en steeds goed verstaanbaar; de rillingen liepen me over de rug. Wel met lichteffecten, dus dat is lichtelijk over de top. Het orgel heeft 11.360 pijpen..........Die tabernakel (of moet je " dat" zeggen?)heeft een akoustiek, die maakt dat als het stil is, en je laat de klassieke speld vallen, dat je die hoort. Ik geloof dat. De zaal dateert van 1862 of zo.Een ervaring. Na dit gebeuren liepen we naar buiten; werden steeds aangesproken . En of je nou je enthousisast betoont over het zingen,of je vraagt waar de toiletten zijn (in mijn geval), ze blijven altijd heel aardig.
Na afloop had ik wel het gevoel, dat ik weer iets van me af moest schudden!
We staan dus nu in Moab. Herman en Maaike, weten jullie nog op welke camping jullie waren? Dit heet Portal RV resort, maar er staan ook tentjes (alllemaal onder een dakje tegen de hitte). Kleine camping, maar ook hier weer: alles erg schoon en heel erg stil.
Die stilte gisteren in Salt Lake was trouwens verstoord; eerst door de kermis, die op 300 meter afstand werd gehouden, en later (en daarmee was meteen het kermislawaai verstomd) door een flitsend onweer.
En nu, terwijl jullie op 1 oor liggen, hebben wij net aan onze eigen picknicktafel een warme maaltijd genoten; puree, kip en gekookte groentes, met aardbeien na. In Utah!
Ik had gisteren een nieuw mobieltje gekocht zoas ik schreef, maar het sms-en lukt volgens mij niet, want ik kreeg noch van Arend (=Elise), noch van Herman bevestiging dat ze m'n berichtje hadden gekregen.. Ik zou het erg op prijs stellen, als iemand van jullie me een sms-je zou willen sturen. Mijn nummer is : **18018979247
Als het echt niet werkt, moet ik T-Mobile bellen. In de winkel had ik (om het te proberen) Arend gebeld en gesproken; dus sms-en moet ook lukken.
Elise, ik wou jou vragen of je een dezer dagen es even ons huis zou willen bellen, om te vragen hoe Wil Thomassen (onze huiszitster) het maakt. Je hebt dat vaker voor me gedaan.
En Ton; je kunt heel gemakkelijk op de blog reageren, door naar beneden te scrollen, en op "reactie" te klikken. Je typt je boodschap in, en verstuurt het; het wijst zich vanzelf. Wel leuk, hoor, je sms;je. Ik heb dus op mijn eigen mobiel nog maar weinig tegoed, maar ik geloof dat ik nog wel sms kan ontvangen. Het is toch wat als je met je tijd wil meegaan!
Shipsengineer, bedankt voor de gegevens. 4 acres als daktuin was dus erg groot!
So long!
ELS
Naar Moab - Arches National Park
Vanmorgen (zondag 20 september) waren we om negen uur bij het gebouw op het Tempelplein dat Tabernakel heet. Daar zingt elke zondagochtend om half tien het Mormon Tabernacle choir, 360 man/vrouw groot. (Je mag er op je 25ste in, moet er met 60 jaar uit; het is zo populair, dat aspirantleden jaren moeten wachten om lid te worden, en leden soms 75 en meer mijlen buiten Salt Lake City wonen en toch trouw aanwezig zijn op de repetities en uitvoeringen.) We moesten er uiterlijk om 9 uur zijn. Ze zijn dan nog aan het rehearsen. De zaal en de balcons waren niet helemaal vol, maar goed gevuld; er kunnen 3500 mensen luisteren. Op het 'toneel' behalve het koor de organist, een harp, een fluit, en mensen met televisiecamera's. Deze zondagochtenduitvoering wordt sinds 1929 gebroadcast, en verschijnt live op 3 TV-stations en ingeblikt een week of zo later op 2000 (hier staat geen nul te veel) stations all over the world.
Het viel me (ons) op dat gidsen, sprekers, alle mensen die je ontmoet heel onbevangen zijn. Je voelt nooit een achterliggende verwachting dat je iets terug zou moeten doen. Ze maken grapjes zoals gewone mensen, vaak net iets leuker. Toen ik de shuttle-chauffeur vroeg waarom ze die gratis dienst onderhielden was het antwoord omdat we vriendelijk willen overkomen, zodat de mensen zich hier lekker voelen. Tja, ook daar zit een gedachte achter. Maar het werd duidelijk dat veel mensen in SLC (40% mormonen, 'the aim is 100%') zich goed voelen in hun overtuiging. - We zijn toen we gisteren een half uur over hadden naar een museum geweest over de geschiedenis van de mormonen. De concrete dingen: hun trek naar het westen vanwege vervolgingen, waarna ze zich in het lege Utah vestigden, waren soms wel overtuigend. Maar er waren ook (voor mij) uiterst vreemde elementen in wat je daar zag. De eerste uitgave van de vertaling in het Engels van het boek van Mormon (een boek, bij hen ongeveer even belangrijk als de bijbel). Vertaling in het Engels? Uit welke taal dan. Je wordt overal gestimuleerd om vragen te stellen; mijn respondent zei 'uit het oud-Egyptisch'. Op mijn vraag of er iets van de originele tekst bewaardgebleven was kwam 'Die hele tekst is teruggegeven aan de profeet, op diens verzoek.'
Nou, er staan veel vreemde dingen in het boek van Mormon staan. Ik werd er niet nieuwsgierig naar en blijf zitten met mijn onbegrip van het werkelijk functioneren van deze succesvolle religieuze groep.
Het halve uur muziek met een beetje tekst (zie daarvoor elders in dit blog) was in een oogwenk voorbij. Er werd prachtig gezongen, muziek gemaakt.
We hadden onze camper vlak bij het Tempelplein neer kunnen zetten en reden na afloop vlot naar de I15. Na zo'n 40 mijl namen ze de 6 die ons na 162 mijl al dicht bij Moab en het nationale park The Arches bracht. Die weg loopt door een onherberg- en eenzaam gebied. Onderweg naar een camping gebeld, een plaats gereserveerd. Op het terrein van een supermarkt in Price in de camper iets gegeten; om vier uur waren we hier de camping in Moab, een paar honderd meter van de Colorado(rivier). Het is wederom (of nog steeds) boven de 30 graden.
Wim
Het viel me (ons) op dat gidsen, sprekers, alle mensen die je ontmoet heel onbevangen zijn. Je voelt nooit een achterliggende verwachting dat je iets terug zou moeten doen. Ze maken grapjes zoals gewone mensen, vaak net iets leuker. Toen ik de shuttle-chauffeur vroeg waarom ze die gratis dienst onderhielden was het antwoord omdat we vriendelijk willen overkomen, zodat de mensen zich hier lekker voelen. Tja, ook daar zit een gedachte achter. Maar het werd duidelijk dat veel mensen in SLC (40% mormonen, 'the aim is 100%') zich goed voelen in hun overtuiging. - We zijn toen we gisteren een half uur over hadden naar een museum geweest over de geschiedenis van de mormonen. De concrete dingen: hun trek naar het westen vanwege vervolgingen, waarna ze zich in het lege Utah vestigden, waren soms wel overtuigend. Maar er waren ook (voor mij) uiterst vreemde elementen in wat je daar zag. De eerste uitgave van de vertaling in het Engels van het boek van Mormon (een boek, bij hen ongeveer even belangrijk als de bijbel). Vertaling in het Engels? Uit welke taal dan. Je wordt overal gestimuleerd om vragen te stellen; mijn respondent zei 'uit het oud-Egyptisch'. Op mijn vraag of er iets van de originele tekst bewaardgebleven was kwam 'Die hele tekst is teruggegeven aan de profeet, op diens verzoek.'
Nou, er staan veel vreemde dingen in het boek van Mormon staan. Ik werd er niet nieuwsgierig naar en blijf zitten met mijn onbegrip van het werkelijk functioneren van deze succesvolle religieuze groep.
Het halve uur muziek met een beetje tekst (zie daarvoor elders in dit blog) was in een oogwenk voorbij. Er werd prachtig gezongen, muziek gemaakt.
We hadden onze camper vlak bij het Tempelplein neer kunnen zetten en reden na afloop vlot naar de I15. Na zo'n 40 mijl namen ze de 6 die ons na 162 mijl al dicht bij Moab en het nationale park The Arches bracht. Die weg loopt door een onherberg- en eenzaam gebied. Onderweg naar een camping gebeld, een plaats gereserveerd. Op het terrein van een supermarkt in Price in de camper iets gegeten; om vier uur waren we hier de camping in Moab, een paar honderd meter van de Colorado(rivier). Het is wederom (of nog steeds) boven de 30 graden.
Wim
Mormon Tabernacle Choir - Music & the spoken Word - September 20, 2009
WHO ARE YOU
A dialogue in Lewis Carroll's tale Alice's Adventures in Wonderland illustrates one reason why change can be so hard:
"Who are you?" said the Caterpillar.
"... Alice replied, rather shyly, 'I - I hardly know, Sir, just at present - at least I know who I was when I got up this morning, but I think I must have changed several times since then.' "
We're like Alice in some ways - change fills our days too. And because each change shapes us in undeniable ways, life's instability may sometimes cause us to question who we really are.
But while changes happen around us and to us, what really matters is what happens inside us - the way we cherisch loved ones after the loss of a family member, the way we look after the birth of a baby, the way we treat strangers after we've lived in an unfamiliar place. These are all aspects of our true identity that seem to manifest themselves most clearly after life-changing events.
Think back to the changes you have faced. How did you handle the pressure, pain, or even exhaustion that accompanied them? What about the excitement, the creativity, the exhilariation? Did you wait out the shifts and turns hoping to fall back into old ways or did you cross the bridge to new understanding and catch the vision of fresh opportunity? Did you learn things about yourself that could not have been learned in other ways?
The willingness to make the best of an unexpected condition, the desire to keep focused on strengths and goals, to find balance, to move forward with confidence may be signs that we are adjusting, growing and learning. Startling changes caused Alice to struggle with the caterpillar's question, "Who are you?" But if we are willing to accept and learn from them, lifes's changes can actually help us see who we really are.
[Part of a sermon given by Gerrit Jan Jakobus Rensink, reverend in the village of Dalen (Drente, Netherlands) in april 1945 when the German army had left this region. The manuscript recently came into the hands of The church of Jesus Christ and the latter day Saints and was carefully translated from the original Dutch]
(Ik hoorde deze preek toen ik 12 was, en nu na 54 jaar nog een keer. Verrassend, zo'n zondagochtend bij de Mormonen.)
zaterdag 19 september 2009
Trouwdag in Salt Lake City
Hoi,
Op deze feestdag (onze trouwdag; jaja, 47 jaar...) mag mijn verhaaltje niet ontbreken.
Gisteren kwamen we in Salt Lake city aan in druk verkeer en bloedhitte. We hadden gekozen voor de camping die het dichtst bij de stad lag; nou, dat is weer een KOA-camping; heeeel erg groot, en het is echt net een parkeerplaats vol met campers en caravans. En wat voor bakbeesten! Om 4 uur kwamen we aan; heet, heet, niet te beschrijven. Nou ja, wat doe je dan? je kan natuurlijk in de schaduw van een wiel (want veel meer was er niet) gaan liggen of zitten puffen en miepen, maar het beste is om maar gewoon te doen alsof de temperatuur normaal is. Er gaat een gratis shuttle busje (door de Mormonen) van camping naar het centrum en weer terug, ieder uur. Dus; dat deden we. En we kregen meteen een soort uitleg . Ze vragen waar je vandaan komt, en willen je graag alles vertellen en laten zien. Die taxidienst wordt vervuld door een echtpaar. Ze zitten dan ook samen in dat busje .
Onze chauffeur leverde ons af op het Temple Square. je denkt (dat dacht ik tenminste) dat dat een soort Kerkeplein zou zijn. In feite is het een ommuurd immens groot terrein, dat door de Mormonen is bebouwd met een aantal zeer curieuze gebouwen. Een kerk, zo groot als een kathedraal, 2 enorme informatiegebouwen, een Assembly Hall en het Tabernakel, waar 6000 mensen in konden zitten;( het schijnt nu nog " maar" 3500 te zijn , na een verbouwing). Het geheel ligt in een enorme bloementuin; echt te mooi om waar te zijn, en dat in dit klimaat! Met die bloemen alleen al zijn honderden vrijwilligers iedere ochtend bezig. Verder lopen er massa's " missionaries" rond, van die meisjes (ook jongens, maar minder) in vreselijke rokken en stijve bloesjes, met het boek der Mormonen in de hand, een naamplaatje met "sister so-and-so" erop en met een eeuwige glimlach op hun gezicht. Ze grijpen je meteen bij je lurven als je de poort binnenkomt en geven je een rondleiding, allervriendelijkst, en zeer toegewijd. Wij werden met z'n tweetjes door 2 meisjes bediend n.b.! Ze vertelden over de geschiedenis van Salt Lake City, hoe de Mormonen hier aankwamen in 1832, en hoe geweldig het is om te weten dat je het eeuwige leven hebt, samen met je familie. Wim stelde wel wat kritische vragen, maar daar raakten ze echt niet van ondersteboven; ze bleven glimlachen en zich gelukkig voelen.
Vandaag gingen we weer met het busje; weer zo'n behulpzaam echtpaar. Eerst naar het winkelcentrum. Wim wou nieuwe loopschoenen, en slaagde zowaar; die winkel was zo groot als ik nog nooit een sportzaak heb gezien! Verder liepen we een boekwinkel binnen en kochten allebei een nieuw boekje en ook kocht ik bij een T-mobile een nieuw mobieltje, voor 10 dollar, prepaid; ik kan met mijn eigen mobieltje wel sms-en maar niet bellen, ook niet binnen Amerika, en bovendien raakte m'n tegoed zo snel op (wat ik anders afklets, sms ik nu........)dat ik er van schrok. Ik kan het nl hier niet opladen. ik had dat dus verkeerd ingeschat.
Na de boodschappen bezochten we het Conferentiecentrum, ook Mormoons natuurlijk. Dat is een vrij nieuw gebouw, in 2000 ingewijd. En je gelooft het niet; er kunnen 21.000 mensen in. We hebben die zaal gezien, en waren onder de indruk. Ieder half jaar hebben ze een congres en dan is die ruimte een week lang iedere dag gevuld met mensen, die al die enge dingen geloven......
Onze gids was ook weer zo'n toegewijde, maar o zo aardige man. Hij begeleidde ons vervolgens naar het dakterras, waarop 4 acres (ik weet niet wat een acre precies is) tuin is aangelegd met een ingewikkeld irrigatiesysteem. Boven op het dak is een fontein, en het water stort zich vervolgens naar beneden , niet in het riool; nee, het wordt recycled. Er komt per minuut zo'n 6000 gallons( gallon is 3,7 liter)naar beneden............
Onze laatste tocht was naar het Genealogie-gebouw. Ik wist wel dat ze in Salt Lake City alles over onze voorouders weten, de voorouders van alle mensen op de wereld, maar dat je daar inderdaad de naam van je overgrootvader kunt opvragen en dan al zijn gegevens kunt lezen, verbaasde me wel. ik heb zelfs nog een microfilm bekeken (in 1950 in den Haag gekopieerd voor de Mormonen) uit Almelo's kerkboeken van 1750..........
We hebben nu wel een beetje genoeg van S.L.C., maar het heeft wel ieen idee gegeven van de macht, de wijdverspreidheid en ook de aantrekkingskracht op mensen van het Mormonendom. Maar ik kreeg op het laatst de kriebels..............
Toch gaan we morgen (als we zo vroeg opstaan) op weg nar onze volgende stopplaats nog een keer naar de stad, om in de Tabernakel naar het beroemde koor van de Mormonen te luisteren in een dienst. 300 man heeft dat koor................deze dienbst wordt iedere zondag gebroadcast.
We zijn trouwens op deze manier lekker door deze bloedhete dag heengekomen; in al die gebouwen is het koud, berekoud! Thuis heb ik Wim lekker laten werken; hij moest de sewer (afvalwater) nog dumpen (dat kan naast de camper, maar hadden we nog nooit gedaan; we rijden dus al een week met een steeds voller wordende afvaltank rond. We gebruikten het toilet alleen in Yellowst. en dan nog alleen nog voor de vloeibare stoffen, maar het betekent toch wel dat we onze urine een paar honderd mijl door dit prachtige land hebben gekard...........nou ja, ook het afwaswater hoor)en hij moest het water aanvullen. Ik? Nam lekker een duik in het zwembad om het Mormonendom van me af te spoelen...........
dag!
ELS
Op deze feestdag (onze trouwdag; jaja, 47 jaar...) mag mijn verhaaltje niet ontbreken.
Gisteren kwamen we in Salt Lake city aan in druk verkeer en bloedhitte. We hadden gekozen voor de camping die het dichtst bij de stad lag; nou, dat is weer een KOA-camping; heeeel erg groot, en het is echt net een parkeerplaats vol met campers en caravans. En wat voor bakbeesten! Om 4 uur kwamen we aan; heet, heet, niet te beschrijven. Nou ja, wat doe je dan? je kan natuurlijk in de schaduw van een wiel (want veel meer was er niet) gaan liggen of zitten puffen en miepen, maar het beste is om maar gewoon te doen alsof de temperatuur normaal is. Er gaat een gratis shuttle busje (door de Mormonen) van camping naar het centrum en weer terug, ieder uur. Dus; dat deden we. En we kregen meteen een soort uitleg . Ze vragen waar je vandaan komt, en willen je graag alles vertellen en laten zien. Die taxidienst wordt vervuld door een echtpaar. Ze zitten dan ook samen in dat busje .
Onze chauffeur leverde ons af op het Temple Square. je denkt (dat dacht ik tenminste) dat dat een soort Kerkeplein zou zijn. In feite is het een ommuurd immens groot terrein, dat door de Mormonen is bebouwd met een aantal zeer curieuze gebouwen. Een kerk, zo groot als een kathedraal, 2 enorme informatiegebouwen, een Assembly Hall en het Tabernakel, waar 6000 mensen in konden zitten;( het schijnt nu nog " maar" 3500 te zijn , na een verbouwing). Het geheel ligt in een enorme bloementuin; echt te mooi om waar te zijn, en dat in dit klimaat! Met die bloemen alleen al zijn honderden vrijwilligers iedere ochtend bezig. Verder lopen er massa's " missionaries" rond, van die meisjes (ook jongens, maar minder) in vreselijke rokken en stijve bloesjes, met het boek der Mormonen in de hand, een naamplaatje met "sister so-and-so" erop en met een eeuwige glimlach op hun gezicht. Ze grijpen je meteen bij je lurven als je de poort binnenkomt en geven je een rondleiding, allervriendelijkst, en zeer toegewijd. Wij werden met z'n tweetjes door 2 meisjes bediend n.b.! Ze vertelden over de geschiedenis van Salt Lake City, hoe de Mormonen hier aankwamen in 1832, en hoe geweldig het is om te weten dat je het eeuwige leven hebt, samen met je familie. Wim stelde wel wat kritische vragen, maar daar raakten ze echt niet van ondersteboven; ze bleven glimlachen en zich gelukkig voelen.
Vandaag gingen we weer met het busje; weer zo'n behulpzaam echtpaar. Eerst naar het winkelcentrum. Wim wou nieuwe loopschoenen, en slaagde zowaar; die winkel was zo groot als ik nog nooit een sportzaak heb gezien! Verder liepen we een boekwinkel binnen en kochten allebei een nieuw boekje en ook kocht ik bij een T-mobile een nieuw mobieltje, voor 10 dollar, prepaid; ik kan met mijn eigen mobieltje wel sms-en maar niet bellen, ook niet binnen Amerika, en bovendien raakte m'n tegoed zo snel op (wat ik anders afklets, sms ik nu........)dat ik er van schrok. Ik kan het nl hier niet opladen. ik had dat dus verkeerd ingeschat.
Na de boodschappen bezochten we het Conferentiecentrum, ook Mormoons natuurlijk. Dat is een vrij nieuw gebouw, in 2000 ingewijd. En je gelooft het niet; er kunnen 21.000 mensen in. We hebben die zaal gezien, en waren onder de indruk. Ieder half jaar hebben ze een congres en dan is die ruimte een week lang iedere dag gevuld met mensen, die al die enge dingen geloven......
Onze gids was ook weer zo'n toegewijde, maar o zo aardige man. Hij begeleidde ons vervolgens naar het dakterras, waarop 4 acres (ik weet niet wat een acre precies is) tuin is aangelegd met een ingewikkeld irrigatiesysteem. Boven op het dak is een fontein, en het water stort zich vervolgens naar beneden , niet in het riool; nee, het wordt recycled. Er komt per minuut zo'n 6000 gallons( gallon is 3,7 liter)naar beneden............
Onze laatste tocht was naar het Genealogie-gebouw. Ik wist wel dat ze in Salt Lake City alles over onze voorouders weten, de voorouders van alle mensen op de wereld, maar dat je daar inderdaad de naam van je overgrootvader kunt opvragen en dan al zijn gegevens kunt lezen, verbaasde me wel. ik heb zelfs nog een microfilm bekeken (in 1950 in den Haag gekopieerd voor de Mormonen) uit Almelo's kerkboeken van 1750..........
We hebben nu wel een beetje genoeg van S.L.C., maar het heeft wel ieen idee gegeven van de macht, de wijdverspreidheid en ook de aantrekkingskracht op mensen van het Mormonendom. Maar ik kreeg op het laatst de kriebels..............
Toch gaan we morgen (als we zo vroeg opstaan) op weg nar onze volgende stopplaats nog een keer naar de stad, om in de Tabernakel naar het beroemde koor van de Mormonen te luisteren in een dienst. 300 man heeft dat koor................deze dienbst wordt iedere zondag gebroadcast.
We zijn trouwens op deze manier lekker door deze bloedhete dag heengekomen; in al die gebouwen is het koud, berekoud! Thuis heb ik Wim lekker laten werken; hij moest de sewer (afvalwater) nog dumpen (dat kan naast de camper, maar hadden we nog nooit gedaan; we rijden dus al een week met een steeds voller wordende afvaltank rond. We gebruikten het toilet alleen in Yellowst. en dan nog alleen nog voor de vloeibare stoffen, maar het betekent toch wel dat we onze urine een paar honderd mijl door dit prachtige land hebben gekard...........nou ja, ook het afwaswater hoor)en hij moest het water aanvullen. Ik? Nam lekker een duik in het zwembad om het Mormonendom van me af te spoelen...........
dag!
ELS
Abonneren op:
Posts (Atom)