(zie Els over downtown Moab))
dinsdag 22 september 2009
MOAB vanuit winkelend en snuffelend oogpunt
Nou, 't was leuk; ik heb me enorm geamuseerd; wat kleine dingetjes gekocht hier en daar. Ik was met taxi heen, die niet 10 maar 15 dollar kostte, ( en toen dacht ik meteen al, miepig als ik ben, dat doe ik geen tweede keer, ik ga wel lopen). Enorme tweedehandsboekwinkel, met de pockets niet " gewoon" in de kast, maar in nette stapeltjes, wel op alfabet, en heel veel souvenirachtige winkels en winkeltjes; ergens koffie gedronken met een gemberpumpkincake, en na twee uur teruggegaan. Het was erg ver, ik denk vier-en-halve mijl, en langs een hete, vrij drukke maar wel brede weg. Dus: ik was blij dat ik "thuis" was! Ik had brood gekocht ook, dus we aten laat en daarna nam ik een hele lange hele lekkere douche. En nu de verdiende rust!!!
Dag!
ELS
Dag!
ELS
Moab (2)
Els is naar Moab, winkelen. Openbaar vervoer is hier niet, dus is ze met een taxi, tien dollar. Ik wilde haar wel brengen en halen, maar ze wou de camper liever hier laten, niet eerst de spullen allemaal hoeven vastzetten, electra en water afhooken, al dat gedoe; ze wou gewoon even weg. Hoe ze terug komt weet ik niet, ze had wel zin om terug te lopen, wat denk ik gauw een uurtje kost, onder een brandende zon. Vannacht was het 2 graden Celcius, het wordt 30plus.
We hebben nu tien volle dagen in de camper gebivakkeerd, plus de vrijdagavond van het afreizen. In die tijd hebben we 1774 mijl (2838 km.) gereden op 152 gallon (574 liter) loodvrije benzine. Een Amerikaanse gallon is 3,78 liter, zo'n driekwart liter minder dan een Engelse. Het verbruik is dus 11,6 gallon per mijl of 4,97 kilometer per liter. Dat schijnt gunstig te zijn, want de boeken voorspellen een verbruik van tussen de 3 en 5 liter liter per kilometer. De prijs aan de pomp voor een gallon varieert. In San Francisco zag ik bedragen van boven de 3 dollar per gallon; wij betaalden steeds tussen de 2,60 en 2,70 dollar per gallon. Ik ben erg bang om zonder benzine te komen staan, en tank daarom altijd al als de benzinemeter tussen half en kwart vol staat. Tot nu toe vonden we heel makkelijk benzinestations.
Over deze blog: daar hoort natuurlijk eigenlijk geen zondagochtendlijke mormonenmeditatie in, en ik zou die als lezer ook overslaan. Maar omdat de common-sense-psychologie van die tekst dezelfde was als die van de preken van mijn vrijzinnig hervormde vader kon ik het citeren niet laten.
Nog iets over de verbazend ruime congres-hal van de mormonen in Salt Lake City: 21.200 zitplaatsen plus een 'stage' voor een orkest en een koor van 360 leden. Over de bouw en de constructie werd ons het een en ander verteld. Dat men eigenlijk 30.000 mensen had willen kunnen herbergen, maar dat de techniek dat niet toeliet doordat men geen zichtbelemmerende draagelementen, pilaren dus, wilde hebben: iedereen moest van elke plaats alles kunnen zien.
Er zijn drie toeschouwerslagen: de zaal en daarboven twee balkons van elk 7000 plaatsen. We zijn op zo'n balkon geweest, op de achterste rij ben je 100 meter van het 'toneel'. De zorg voor het geluid was een heel belangrijk punt geweest en dat had, had zo werd ons gezegd, geresulteerd in een perfecte acoustiek, geregeguleerd door digitaal geschakelde luidprekers. De balkons hadden een verticale bewegingstolerarie van 4 centimeter, maar in de praktijk was, bij een vol balkon nooit meer dan een centimeter neerwaarts verschil gemeten. Die grote bewegingstoleratie is hier ingebouwd vanwege de mogelijke aardbevingen. Alle moderne gebouwen in Salt Lake City worden gebouwd om een schok van 7.4 op de schaal van Richter te kunnen opvangen. Maar deze congreshal was gebouwd voor een aardbeving van 8.5, en wie van U heeft in zijn leven zo'n schok meegemaakt? [antwoord: de spreker zelf, die in 1998 in San Francisco was tijdens de ook ons bekende beving]
- Een laatste punt over dit gebouw. Ik had gezien, en bij het zitten in de stoelen gemerkt, dat de beenruimte ideaal is, aanzienlijk groter dan die in de theaters en concertzalen die we kennen. Ik zei tegen onze gids dat er met iets bescheidener beenruimte zeker een rij per 5 bestaande rijen had kunnen worden toegevoegd, zodat het mogelijke bezoekersaantal zesvijfde maal zo groot had kunnen zijn. Er zouden dan boven de 25.000 mensen in gekund hadden. De man wist eigenlijk niet waarom dat niet gebeurd was, maar gnuivend zei hij dat hij wel een idee had. Lang luisteren was immers moeilijk, en om je te blijven concentreren op een spreker of op muziek moest je geen stijve benen krijgen of afleiding door ongemakkelijk zitten. Daarom was volgens hem die royale beenruimte nuttiger dan een groter publiek. - Een goed idee en een navolgenswaardige opzet.
Ik ga buiten in het zonnetje of in de schaduw zitten, de reis voor de volgende dagen plannen, boekje lezen, op Els en haar ervaringen wachten.
Wim
We hebben nu tien volle dagen in de camper gebivakkeerd, plus de vrijdagavond van het afreizen. In die tijd hebben we 1774 mijl (2838 km.) gereden op 152 gallon (574 liter) loodvrije benzine. Een Amerikaanse gallon is 3,78 liter, zo'n driekwart liter minder dan een Engelse. Het verbruik is dus 11,6 gallon per mijl of 4,97 kilometer per liter. Dat schijnt gunstig te zijn, want de boeken voorspellen een verbruik van tussen de 3 en 5 liter liter per kilometer. De prijs aan de pomp voor een gallon varieert. In San Francisco zag ik bedragen van boven de 3 dollar per gallon; wij betaalden steeds tussen de 2,60 en 2,70 dollar per gallon. Ik ben erg bang om zonder benzine te komen staan, en tank daarom altijd al als de benzinemeter tussen half en kwart vol staat. Tot nu toe vonden we heel makkelijk benzinestations.
Over deze blog: daar hoort natuurlijk eigenlijk geen zondagochtendlijke mormonenmeditatie in, en ik zou die als lezer ook overslaan. Maar omdat de common-sense-psychologie van die tekst dezelfde was als die van de preken van mijn vrijzinnig hervormde vader kon ik het citeren niet laten.
Nog iets over de verbazend ruime congres-hal van de mormonen in Salt Lake City: 21.200 zitplaatsen plus een 'stage' voor een orkest en een koor van 360 leden. Over de bouw en de constructie werd ons het een en ander verteld. Dat men eigenlijk 30.000 mensen had willen kunnen herbergen, maar dat de techniek dat niet toeliet doordat men geen zichtbelemmerende draagelementen, pilaren dus, wilde hebben: iedereen moest van elke plaats alles kunnen zien.
Er zijn drie toeschouwerslagen: de zaal en daarboven twee balkons van elk 7000 plaatsen. We zijn op zo'n balkon geweest, op de achterste rij ben je 100 meter van het 'toneel'. De zorg voor het geluid was een heel belangrijk punt geweest en dat had, had zo werd ons gezegd, geresulteerd in een perfecte acoustiek, geregeguleerd door digitaal geschakelde luidprekers. De balkons hadden een verticale bewegingstolerarie van 4 centimeter, maar in de praktijk was, bij een vol balkon nooit meer dan een centimeter neerwaarts verschil gemeten. Die grote bewegingstoleratie is hier ingebouwd vanwege de mogelijke aardbevingen. Alle moderne gebouwen in Salt Lake City worden gebouwd om een schok van 7.4 op de schaal van Richter te kunnen opvangen. Maar deze congreshal was gebouwd voor een aardbeving van 8.5, en wie van U heeft in zijn leven zo'n schok meegemaakt? [antwoord: de spreker zelf, die in 1998 in San Francisco was tijdens de ook ons bekende beving]
- Een laatste punt over dit gebouw. Ik had gezien, en bij het zitten in de stoelen gemerkt, dat de beenruimte ideaal is, aanzienlijk groter dan die in de theaters en concertzalen die we kennen. Ik zei tegen onze gids dat er met iets bescheidener beenruimte zeker een rij per 5 bestaande rijen had kunnen worden toegevoegd, zodat het mogelijke bezoekersaantal zesvijfde maal zo groot had kunnen zijn. Er zouden dan boven de 25.000 mensen in gekund hadden. De man wist eigenlijk niet waarom dat niet gebeurd was, maar gnuivend zei hij dat hij wel een idee had. Lang luisteren was immers moeilijk, en om je te blijven concentreren op een spreker of op muziek moest je geen stijve benen krijgen of afleiding door ongemakkelijk zitten. Daarom was volgens hem die royale beenruimte nuttiger dan een groter publiek. - Een goed idee en een navolgenswaardige opzet.
Ik ga buiten in het zonnetje of in de schaduw zitten, de reis voor de volgende dagen plannen, boekje lezen, op Els en haar ervaringen wachten.
Wim
Moab
MOAB
We staan nu op de KOA kamping iets (7 mijl) ten Zuiden van Moab. Een erg aardige camping, met veel bomen, en veel ruimte. En we hebben besloten hier een rustdag te nemen; heerlijk lijkt me dat. Alles eerst es even opruimen en ordenen, want voor je het weet is het een chaos in de camper en ben je van alles kwijt. Wim heeft zojuist al z'n pen teruggevonden, en z'n zaklantaarntje. Herman belde net, heel grappig, en vroeg waar die camping precies ligt. Hij zat natuurlijk met Googlemaps voor zich, en zei:" o,ja, ik zie hem, waar staan jullie precies?" Ik zei: "vlak naast het kantoortje". "O ja", merkte hij op;" ik zie daar ook een zwembad." En toen zag ik dat naast het kantoortje eerst het zwembad ligt, dan een soort hekwerkje, en dan wij!
Het is hier 's nachts ontzettend donker, en ik heb me gisteren wild gezocht naar de douches, en ze niet gevonden. Ik ga zometeen even op onderzoek uit. Het is een enorm terrein; plaats voor campers, maar vrij ver van ekaar, voor tenten, en er zijn ook van die leuke cabins, die je gewoon per nacht kunt huren. Alles is opgetrokken van aangenaam hout, en ik vind het ook sympatiek, dat niet alles de hele nacht verlicht is, ook de wc's niet; je moet het licht gewoon met het lichtknopje aandoen.
Misschien kom ik vandaag aan wat patchwork toe; ook wil ik het stadje Moab 's verkennen; het is gewoon een lange winkelstraat, maar ik vind het leuk daar es wat rond te snuffelen; zonder Wim dus, want die weet niet hoe je dat moet doen; snuffelen bedoel ik. Eens kijken of er ook een bus gaat. Anders wil Wim me wel brengen, maar dat vind ik wel een gedoe. Misschien kan ik liften.......................
(In de Nevadawoestijn zagen we op verschillende plaatsen het bord; "Forbidden to hitchhike -prison area")...........maar hier heb je geen gevangenis in de buurt.
Dag,
ELS
We staan nu op de KOA kamping iets (7 mijl) ten Zuiden van Moab. Een erg aardige camping, met veel bomen, en veel ruimte. En we hebben besloten hier een rustdag te nemen; heerlijk lijkt me dat. Alles eerst es even opruimen en ordenen, want voor je het weet is het een chaos in de camper en ben je van alles kwijt. Wim heeft zojuist al z'n pen teruggevonden, en z'n zaklantaarntje. Herman belde net, heel grappig, en vroeg waar die camping precies ligt. Hij zat natuurlijk met Googlemaps voor zich, en zei:" o,ja, ik zie hem, waar staan jullie precies?" Ik zei: "vlak naast het kantoortje". "O ja", merkte hij op;" ik zie daar ook een zwembad." En toen zag ik dat naast het kantoortje eerst het zwembad ligt, dan een soort hekwerkje, en dan wij!
Het is hier 's nachts ontzettend donker, en ik heb me gisteren wild gezocht naar de douches, en ze niet gevonden. Ik ga zometeen even op onderzoek uit. Het is een enorm terrein; plaats voor campers, maar vrij ver van ekaar, voor tenten, en er zijn ook van die leuke cabins, die je gewoon per nacht kunt huren. Alles is opgetrokken van aangenaam hout, en ik vind het ook sympatiek, dat niet alles de hele nacht verlicht is, ook de wc's niet; je moet het licht gewoon met het lichtknopje aandoen.
Misschien kom ik vandaag aan wat patchwork toe; ook wil ik het stadje Moab 's verkennen; het is gewoon een lange winkelstraat, maar ik vind het leuk daar es wat rond te snuffelen; zonder Wim dus, want die weet niet hoe je dat moet doen; snuffelen bedoel ik. Eens kijken of er ook een bus gaat. Anders wil Wim me wel brengen, maar dat vind ik wel een gedoe. Misschien kan ik liften.......................
(In de Nevadawoestijn zagen we op verschillende plaatsen het bord; "Forbidden to hitchhike -prison area")...........maar hier heb je geen gevangenis in de buurt.
Dag,
ELS
maandag 21 september 2009
Natonal Park 'The Arches'
Doordat dit gebied aan een aantal speciale geologische voorwaarden voldoet konden hier bogen van rots ontstaan. Zoutlagen die ontstonden doordat zee-en 150 miljoen jaar geleden verdampten, waren een basisvoorwaarde, maar het hele proces is te ingewikkeld voor een blog.
Wij bezochten, steeds wandelend vanuit een parkeerplaats een tiental van de spectaculairste bogen en waren verrast en ge-imponeerd door wat we zagen. We moesten er flinke einden voor wandelen, en een van de 'primitive hiking trails' hebben we niet tot het einde toe gelopen omdat we geen rubbergepunte stokken of stijgijzers bij ons hadden. Daardoor hebben we de Double O-Arch niet van dichtbij kunnen zien. Maar we zijn door de Turret Arch geklauterd, hebben de gigantische afmetingen van de North en de South window vergeefs op foto's proberen duidelijk te maken, hebben de Delicate Arch, een hoogelegen bijna-architectenboog zo proberen te fotograferen dat je de blauwe lucht erdoorheen kon zien, en zagen de Landscape Arch, een boog waarvan een deel van de overspanning in 1991 instortte. Van dat laatste, het instorten van een deel van die boog, is een foto gemaakt door de toerist die, gewaarschuwd door gekraak hoog boven hem, wegrende en zich juist op tijd omdraaide voor het nemen van die foto. (Van het instorten van de eeuwenoude campanile op het San Marcoplein iets na 1900 bestaat een vergelijkbare foto. Die werd met de toenmalige primitieve middelen genomen door een fotograaf met bouwkundig inzicht die een paar dagen op zijn post had gezeten voordat na vergelijkbare kraak- en barstgeluiden de toren instortte. De huidige campanile, tien jaar later herbouwd, is een trouwe replica van de oude.)
Ook veel andere ongewoon gevormde rotsen zie je in dat park. IJzerhoudende elementen zorgen voor de rode tinten van veel rotsen. - Spectaculair is de Balanced Rock. Ik wilde Els kieken onder die rots, maar ze durfde daar niet te gaan staan. Ze werd panisch toen ik probeerde aan te dringen, dus het ging dat niet door, en werden de rollen omgedraaid.
Voordat we met volle zon het park ingingen hebben we zonwerende hoofddeksels gekocht, Els een soort rangers-hoed, ik iets wat op een basketbalpetje lijkt. De straffe wind maakte dat het niet heet werd. Het grootste deel van het park ligt ook vrij hoog. Niet zo hoog als Yellowstone, maar we passeerden een paar keer de 1500 meter grens. Er is maar een (goede) weg in het park, met twee keer een zijweg. We hebben die wegen alle drie heen en terug bereden, totaal zo'n 45 mijl, 70 kilometer; veel stijgen en dalen, maar de RV houdt zich goed!
De sterrenhemel is hier ongelofelijk. Die bestaat in Nederland niet meer. Helder, duidelijk, daar hadden de Babyloni-ers en Ptolemaeus wat aan. Met de onze hadden ze veel minder kunnen beginnen. De maan heb ik nog niet gezien, zal dus wel gauw eens komen.
Wim
Wij bezochten, steeds wandelend vanuit een parkeerplaats een tiental van de spectaculairste bogen en waren verrast en ge-imponeerd door wat we zagen. We moesten er flinke einden voor wandelen, en een van de 'primitive hiking trails' hebben we niet tot het einde toe gelopen omdat we geen rubbergepunte stokken of stijgijzers bij ons hadden. Daardoor hebben we de Double O-Arch niet van dichtbij kunnen zien. Maar we zijn door de Turret Arch geklauterd, hebben de gigantische afmetingen van de North en de South window vergeefs op foto's proberen duidelijk te maken, hebben de Delicate Arch, een hoogelegen bijna-architectenboog zo proberen te fotograferen dat je de blauwe lucht erdoorheen kon zien, en zagen de Landscape Arch, een boog waarvan een deel van de overspanning in 1991 instortte. Van dat laatste, het instorten van een deel van die boog, is een foto gemaakt door de toerist die, gewaarschuwd door gekraak hoog boven hem, wegrende en zich juist op tijd omdraaide voor het nemen van die foto. (Van het instorten van de eeuwenoude campanile op het San Marcoplein iets na 1900 bestaat een vergelijkbare foto. Die werd met de toenmalige primitieve middelen genomen door een fotograaf met bouwkundig inzicht die een paar dagen op zijn post had gezeten voordat na vergelijkbare kraak- en barstgeluiden de toren instortte. De huidige campanile, tien jaar later herbouwd, is een trouwe replica van de oude.)
Ook veel andere ongewoon gevormde rotsen zie je in dat park. IJzerhoudende elementen zorgen voor de rode tinten van veel rotsen. - Spectaculair is de Balanced Rock. Ik wilde Els kieken onder die rots, maar ze durfde daar niet te gaan staan. Ze werd panisch toen ik probeerde aan te dringen, dus het ging dat niet door, en werden de rollen omgedraaid.
Voordat we met volle zon het park ingingen hebben we zonwerende hoofddeksels gekocht, Els een soort rangers-hoed, ik iets wat op een basketbalpetje lijkt. De straffe wind maakte dat het niet heet werd. Het grootste deel van het park ligt ook vrij hoog. Niet zo hoog als Yellowstone, maar we passeerden een paar keer de 1500 meter grens. Er is maar een (goede) weg in het park, met twee keer een zijweg. We hebben die wegen alle drie heen en terug bereden, totaal zo'n 45 mijl, 70 kilometer; veel stijgen en dalen, maar de RV houdt zich goed!
De sterrenhemel is hier ongelofelijk. Die bestaat in Nederland niet meer. Helder, duidelijk, daar hadden de Babyloni-ers en Ptolemaeus wat aan. Met de onze hadden ze veel minder kunnen beginnen. De maan heb ik nog niet gezien, zal dus wel gauw eens komen.
Wim
zondag 20 september 2009
Abonneren op:
Posts (Atom)