Zaterdag 12 september. Yellowstone ligt een beetje buiten de route van de andere parken die we willen bezoeken. Omdat het zo noordelijk ligt (in het noorden van de staat Wyoming, op de grens met Montana, en het daar in september al koud kan zijn) gingen we vanaf San Francisco meteen Yellowstonewaarts. De afstand is 950 mijl, zo'n 1500 kilometer. Na de eerste kampeernacht, door Els genoemd, vertrokken we over een van de oudste en bekendste toegangswegen die ter ontsluiting van het (Wilde) Westen van west naar oost werden aangelegd, de Interstate 80 noordoostwaarts. Je komt dan over Sacramento, de hoofdstad van California. Hoewel we vonden dat we weinig tijd hadden voor omwegen, was het zonde om Lake Tahoe, het mooiste en op een na grootste bergmeer van de VS, rechts te laten liggen. Via de veel kleinere en op den duur tot een tweebaansweg versmallende I50 daarheen gereden en een half uurtje vanaf de oostelijke oever gezien hoe mooi en mooi groot het was, en hoe pootjebaden-ondiep tot ver uit de kust. Verderop wordt het wel echt diep, niet zo diep als het Baikalmeer, maar het doet goed mee in de rij van de grote zoetwaterbakken die er op de wereld zijn.
Na Lake Tahoe moesten we door het buitengewoon oninteressante Carson City, de hoofdstad van de woestijn- en gokstaat Nevada. Bij Reno kwamen we weer op de I80. Er zijn niet veel conglomeraties daar, maar ook in het kleinste vlek kon je dunkt ons gokken, in een casino of ander gokhuis.
Snelheid maken op de I80 was de bedoeling, maar er was een ongeluk gebeurd, een eindje voor ons, en het was een uur later voor we verder konden. Toen maar naar de eerste de beste camping (bij Fernley); er zijn er niet zoveel, want de woestijn begint daar.
Zondag 13 september. Twee dagen onderweg en nog maar 330 mijl gereden. Vandaag moest er gewerkt worden aan de afstand. In principe is dat op een weg als de I80 niet zo moeilijk: er is bijna geen verkeer en het wegdek is redelijk tot goed, al zijn er tientallen mijlen met roadworks die je maar de helft van de weg laten. Maar een van de twee banen is ook genoeg als er weinig verkeersdeelnemers zijn. Vroeg op, we reden al om acht uur en met een gemiddelde van 60 mijl ben je na twee uur 120 mijl verder. Half uur, uurtje op een rest area, en na weer twee uur heb je er 240 gehad, terwijl het nog maar 1 uur 's middags is. Onze camper (RV) kan 65 mijl halen, misschien iets meer, maar met 60 rijdt hij het rustigst. Om 4 uur hadden we er 360 mijl op zitten, maar na die stop kreeg de camper kuren, althans een kuur: hij wilde niet meer starten en er verscheen een oliekannetje op het dashbord. Een te hulp geroepen campingbaas -we hadden de rustpauze gekozen bij een camping dicht bij de weg- controleerde het oliepeil (ik kon de motorkap niet openkrijgen) en alles bleek in orde. En ik bleek ook weer te kunnen starten - tja, zei de man, met die huurcampers zie je zulke dingen wel vaker. - Ik wilde graag nog naar Twin Falls: bij Wells van de I80 af en via de 93 naar het noorden. Dat lukte, en voldaan hookten we onze camper weer up - dat betekent dat we de RV aansloten op het water en de elektra van de camping. Van elke camping staat in de gids vermeld hoeveel hookups er zijn en hoeveel no hookups. Daar kun je ook staan, maar dan heb je bijvoorbeeld geen airco en geen magnetron, en je lampen en zo putten een accu uit. Kan ook prima, hebben we een paar dagen later in het Yel-park gedaan - in dat hele park zijn geen hookups. - Vandaag 430 mijl gereden, totaal 760.
Maandag 14 september. Half negen op weg. Saaie wegen, ik ben ze al weer vergeten. Eerst naar het oosten, naar Pocatello (de I84 en de I86), en daarna weer naar het noorden via de I15 naar Idaho Falls ('Interstates' die noord-zuid lopen hebben oneven, oost-westelijke even nummers). Na Idaho Falls de 20 naar West-Yellowstone. We waren van plan om 's avonds buiten het park een camping te zoeken om de volgende dag vroeg te zijn voor een camping in het park: vaak kun je daar niet reserveren en wie het eerst komt maalt het eerst. Maar toen we om kwart voor drie al in de buurt waren besloten we om op de bonnefooi naar 'Madison' te gaan de eerste grote camping in het park . Bellen kon niet, want ik had verzuimd mijn mobieltje op te laden en Els kan met de hare niet bellen omdat ze volgens de telefoonstem daartoe niet gerechtgd zou zijn. - Bij Madison kregen we de laatste plaats - mazzel zei de official achter de balie. - Na 936 mijl waren we er, hoera.
Wim
donderdag 17 september 2009
De camper en yellowstone
Donderdag 17 september (NOVA is aan de gang)
En nu is het dan zover!! We staan op een camping in Jackson, en naast ons staat een Engelsman (Mike) die eerst al behulpzaam was met aansluiting van het water, en toen ook nog deskundig bleek op computergebied. Ik zit nu IN de camper en schrijf (eindelijk weer eens)aan ons blog. Aangesloten op WiFi van de camping (vraag me niet wat dat betekent)
Het camperleven begint goed te bevallen. het moest eerst erg wennen, ook al en voornamelijk door de slechte en te late aflevering, en door de mankementen die dit ouwe beestje vertoont. Deurtjes niet open willen, en ls je eenmaal open hebt, niet meer dicht, laatjes die eruit vliegen. Je leert er mee te leven...........
De late aflevering maakte dat we in het spitsuur het drukke San Francisco uit moesten, ook nog boodschappen moesten doen, en dat alles in een vrachtwagen die je niet kent, automaat natuurlijk, en alles begon te schudden en te rammelen! Inmiddels weten we daar mee om te gaan. Als we rijden, gewoon de kastjes met pannen, en servies en zo, volstouwen met de slaapzakken en de kussens.
De eerste nacht reden we dus over die drukke weg, 8-baans, en het werd alras donker. Geen idee waar we heenzouden. Wat we van te voren hadden bedacht was veel te ver.
het is een wonder, dat we toch een camping vonden (uit de Woodall-campinggids; ik in het duister, met m'n loepje voorgelezen wat er stond en hoe we er moesten komen.
Alles uitgestorven, en stikkedonker, maar een telefoontje naar de beheerder, en we werden hartelijk ontvangen. Ik had een maaltijd gekocht, en de magnetron werkte, dus.........om 11 uur ploften we (nou, vn ploffen kan je wat mij betreft niet spreken; ik slaapnbl boven de cabine) in bed.
de volgende ochtend gauw alles een beetje uit- en ingepakt, en gezorgd dat de koffers niet meer door de cabine gleden en zo, en we gingen echt op weg!
Ik sla nu de twee volgende dagen door de woestijn maar over, en vertel even iets over Yellowstone, dat we door de Westingang binnengingen en vanmorgen door de Zuidelijke ingang weer verlieten.
We stonden op de (natuur)camping in Madison, met nog 276 van dit soort vehikels. grote plaatsen met allemaal een eigen piknicktafel en bbq, waar veel mensen 's avonds een vuurtje in stoken. En nu ga ik naar de laundry met m'n was, want die zou om deze tijd niet meer bezet zijn. Druk leven in een camper!
Ik ga een volgende keer ; wat heerlijk dat dat nu kan, dank zij Mike (uit Portsmouth)
so long!
Els
En nu is het dan zover!! We staan op een camping in Jackson, en naast ons staat een Engelsman (Mike) die eerst al behulpzaam was met aansluiting van het water, en toen ook nog deskundig bleek op computergebied. Ik zit nu IN de camper en schrijf (eindelijk weer eens)aan ons blog. Aangesloten op WiFi van de camping (vraag me niet wat dat betekent)
Het camperleven begint goed te bevallen. het moest eerst erg wennen, ook al en voornamelijk door de slechte en te late aflevering, en door de mankementen die dit ouwe beestje vertoont. Deurtjes niet open willen, en ls je eenmaal open hebt, niet meer dicht, laatjes die eruit vliegen. Je leert er mee te leven...........
De late aflevering maakte dat we in het spitsuur het drukke San Francisco uit moesten, ook nog boodschappen moesten doen, en dat alles in een vrachtwagen die je niet kent, automaat natuurlijk, en alles begon te schudden en te rammelen! Inmiddels weten we daar mee om te gaan. Als we rijden, gewoon de kastjes met pannen, en servies en zo, volstouwen met de slaapzakken en de kussens.
De eerste nacht reden we dus over die drukke weg, 8-baans, en het werd alras donker. Geen idee waar we heenzouden. Wat we van te voren hadden bedacht was veel te ver.
het is een wonder, dat we toch een camping vonden (uit de Woodall-campinggids; ik in het duister, met m'n loepje voorgelezen wat er stond en hoe we er moesten komen.
Alles uitgestorven, en stikkedonker, maar een telefoontje naar de beheerder, en we werden hartelijk ontvangen. Ik had een maaltijd gekocht, en de magnetron werkte, dus.........om 11 uur ploften we (nou, vn ploffen kan je wat mij betreft niet spreken; ik slaapnbl boven de cabine) in bed.
de volgende ochtend gauw alles een beetje uit- en ingepakt, en gezorgd dat de koffers niet meer door de cabine gleden en zo, en we gingen echt op weg!
Ik sla nu de twee volgende dagen door de woestijn maar over, en vertel even iets over Yellowstone, dat we door de Westingang binnengingen en vanmorgen door de Zuidelijke ingang weer verlieten.
We stonden op de (natuur)camping in Madison, met nog 276 van dit soort vehikels. grote plaatsen met allemaal een eigen piknicktafel en bbq, waar veel mensen 's avonds een vuurtje in stoken. En nu ga ik naar de laundry met m'n was, want die zou om deze tijd niet meer bezet zijn. Druk leven in een camper!
Ik ga een volgende keer ; wat heerlijk dat dat nu kan, dank zij Mike (uit Portsmouth)
so long!
Els
maandag 14 september 2009
Route
Beste allemaal,
Op deze kaart zal ik Els en Wims route proberen bij te houden
Els en Wim 2009 weergeven op een grotere kaart
Groeten aan allen en van Els en Wim :-)
Op deze kaart zal ik Els en Wims route proberen bij te houden
Els en Wim 2009 weergeven op een grotere kaart
Groeten aan allen en van Els en Wim :-)
vrijdag 11 september 2009
Tussen hotel en camper (RV)
Els zei me net onder het ontbijt (dat hier minimaler is dan meestal in Frankrijk, flinke mok koffie, orange jus, en de keus tussen allerlei zoete baksels, waarop vaak jam of ander zoet; wel met een appel of banaan) dat ze helemaal vergeten was onze stoere tocht over de Golden Gate bridge te vermelden, vroeg mij dat goed te maken.
We hadden besloten deze brugtocht niet per fiets te maken vanwege de stoere klim(men) vooraf. Toen we 's middags om een uur of vier de brug opliepen was een groot deel van de opbouw boven het wegdek, de pijlers en de hangkabels, in nevelen gehuld. Niet dat het in SF geen mooi weer was, maar in de namiddag komen hier vochtigheden van zee binnendrijven die de stad nauwelijks bereiken. Flinke, frisse wind in de rug. Trui en jacks aan. Meer mensen doen dit brugwandelen, tot op een kwart van de afstand tot de overkant was het zelfs druk. Niet veel fietsers, wel voortdurend de langszoevende auto's. Els had zich een beetje verkeken op de afstand, maar wilde toch door. Halverwege de brug trok de nevel over de pijler aan de overkant op, alleen wolkenflarden passeerden nog, en de zon ging (weer) schijnen. Op het vista-punt aan de overkant gezien dat SF in donkere nevelen gehuld bleef.
Aangezien er geen bushalte of zo is, en je ook niet makkelijk aan de andere kant van de weg kunt komen, moest de terugtocht, weer 2,7 kilometer, langs hetzelfde (fiets)pad gebeuren. We zetten er nu flink de pas in, ik heb nauwelijks meer gefotografeerd, en in precies een half uur waren we weer aan onze eigen kant. Van de brug bijna niets te zien. We hadden er een goed gevoel over, al hadden we ons eigenlijk een zonniger oversteek gedacht.
Terug in de stad hebben we in de Italiaanse wijk waar de Italiaanse restaurants en pizzeria's in overdaad aanwezig zijn en de lantaarnpalen de Italiaanse kleuren dragen lekker gegeten.
Om half tien naar bed. We hebben dan misschien geen jetlag, maar het dagritme is nog een beetje Europees.
Dit was dus eergisteren, woensdag. Vandaag, vrijdag, vertrekken we vanuit ons hotel naar Oakland om de RV te pickuppen.
11 september (de TV toont allerlei herdenkingen van nine-eleven),
Wim
We hadden besloten deze brugtocht niet per fiets te maken vanwege de stoere klim(men) vooraf. Toen we 's middags om een uur of vier de brug opliepen was een groot deel van de opbouw boven het wegdek, de pijlers en de hangkabels, in nevelen gehuld. Niet dat het in SF geen mooi weer was, maar in de namiddag komen hier vochtigheden van zee binnendrijven die de stad nauwelijks bereiken. Flinke, frisse wind in de rug. Trui en jacks aan. Meer mensen doen dit brugwandelen, tot op een kwart van de afstand tot de overkant was het zelfs druk. Niet veel fietsers, wel voortdurend de langszoevende auto's. Els had zich een beetje verkeken op de afstand, maar wilde toch door. Halverwege de brug trok de nevel over de pijler aan de overkant op, alleen wolkenflarden passeerden nog, en de zon ging (weer) schijnen. Op het vista-punt aan de overkant gezien dat SF in donkere nevelen gehuld bleef.
Aangezien er geen bushalte of zo is, en je ook niet makkelijk aan de andere kant van de weg kunt komen, moest de terugtocht, weer 2,7 kilometer, langs hetzelfde (fiets)pad gebeuren. We zetten er nu flink de pas in, ik heb nauwelijks meer gefotografeerd, en in precies een half uur waren we weer aan onze eigen kant. Van de brug bijna niets te zien. We hadden er een goed gevoel over, al hadden we ons eigenlijk een zonniger oversteek gedacht.
Terug in de stad hebben we in de Italiaanse wijk waar de Italiaanse restaurants en pizzeria's in overdaad aanwezig zijn en de lantaarnpalen de Italiaanse kleuren dragen lekker gegeten.
Om half tien naar bed. We hebben dan misschien geen jetlag, maar het dagritme is nog een beetje Europees.
Dit was dus eergisteren, woensdag. Vandaag, vrijdag, vertrekken we vanuit ons hotel naar Oakland om de RV te pickuppen.
11 september (de TV toont allerlei herdenkingen van nine-eleven),
Wim
donderdag 10 september 2009
Vertrek uit Nederland
Maandag bracht Grietje ons naar het station in Arnhem. We waren om half acht in ons hotel bij Schiphol. Daar gegeten en geslapen.
Dinsdag om acht uur met de shuttlebus naar de luchthaven, we hadden al elektronisch gegenereerde boardingpasses, alleen de bagage moest nog ingeleverd. - Met drie kwartier vertraging door een defecte incheckmachine om 11.55 vertrokken. Ik had bij het online inchecken, wat als je naar de VS gaat 24 uur tevoren kan, gezien dat we op stoelen ergens in het midden van de 23ste rij gezet waren. Dat kon ik in principe online veranderen, maar tot mijn teleurstelling waren er geen stoelen op de eerste 23 rijen (meer) beschikbaar. Met mijn claustrofobische neiging wilde ik graag vooraan zitten en bij een deur. Vooraan ging dus niet, maar in rij 51 bleken er twee stoelen beschikbaar, ter hoogte van een nooduitgang en met extra beenruimte. Je moest er wel 70 euro per stoel voor bijbetalen. Dat deden we graag. Er hoorde wel een verklaring gegeven te worden dat je in geval van nood zou helpen met het openen van de nooddeur. Prachtig!
In de praktijk bleken de plaatsen super: geen last gehad van engtevrees. Ook Els was er heel content mee.
Om 5 minuten voor twee plaatselijke tijd landden we in San Francisco. De afhandeling van alles verliep vlot, al moesten we alle vingers plus duim, van beide handen, laten scannen, en ook nog een foto laten maken van onze onbebrilde gezichten. - Bij de informatie in de hal twee vervoerspasjes voor bus en tram in SF gekocht, drie dagen geldig, en ook een soort meerrittenkaart voor de sneltram, die de 23 kilometer van het vliegveld naar San Francisco moest overbruggen
Hotel gevonden, ziet er goed uit. Het openbaar vervoer beproefd, waaronder een overvol kabeltrammetje. Dat is net een Amsterdamse tram van (voor) 1950, waar je ook op de treeplank mocht staan. Hier deed men dat zelfs aan beide kanten. Een nostalgisch gevoel.
Chinees gegeten in Chinatown, dat niet zover van ons hotel ligt. Met stokjes en Cjinees bier. Vroeg naar bed, om half tien ging ons licht uit, maar dat was voor onze lichamen dus eigenlijk half zeven.
9 september, Wim
Dinsdag om acht uur met de shuttlebus naar de luchthaven, we hadden al elektronisch gegenereerde boardingpasses, alleen de bagage moest nog ingeleverd. - Met drie kwartier vertraging door een defecte incheckmachine om 11.55 vertrokken. Ik had bij het online inchecken, wat als je naar de VS gaat 24 uur tevoren kan, gezien dat we op stoelen ergens in het midden van de 23ste rij gezet waren. Dat kon ik in principe online veranderen, maar tot mijn teleurstelling waren er geen stoelen op de eerste 23 rijen (meer) beschikbaar. Met mijn claustrofobische neiging wilde ik graag vooraan zitten en bij een deur. Vooraan ging dus niet, maar in rij 51 bleken er twee stoelen beschikbaar, ter hoogte van een nooduitgang en met extra beenruimte. Je moest er wel 70 euro per stoel voor bijbetalen. Dat deden we graag. Er hoorde wel een verklaring gegeven te worden dat je in geval van nood zou helpen met het openen van de nooddeur. Prachtig!
In de praktijk bleken de plaatsen super: geen last gehad van engtevrees. Ook Els was er heel content mee.
Om 5 minuten voor twee plaatselijke tijd landden we in San Francisco. De afhandeling van alles verliep vlot, al moesten we alle vingers plus duim, van beide handen, laten scannen, en ook nog een foto laten maken van onze onbebrilde gezichten. - Bij de informatie in de hal twee vervoerspasjes voor bus en tram in SF gekocht, drie dagen geldig, en ook een soort meerrittenkaart voor de sneltram, die de 23 kilometer van het vliegveld naar San Francisco moest overbruggen
Hotel gevonden, ziet er goed uit. Het openbaar vervoer beproefd, waaronder een overvol kabeltrammetje. Dat is net een Amsterdamse tram van (voor) 1950, waar je ook op de treeplank mocht staan. Hier deed men dat zelfs aan beide kanten. Een nostalgisch gevoel.
Chinees gegeten in Chinatown, dat niet zover van ons hotel ligt. Met stokjes en Cjinees bier. Vroeg naar bed, om half tien ging ons licht uit, maar dat was voor onze lichamen dus eigenlijk half zeven.
9 september, Wim
San Francisco, donderdag 10 september 2009, 20.30 hier
Het is alweer de laatste avond van ons in San Francisco. Er zijn in dit hotel twee computers voor algemeen gebruik. meestal zijn ze bezet, maar aangezien ze nu allebei " vrij" zijn, zitten Wim en ik saampies te bloggen.
Het is een fantastische stad, S.F. heel gezellig en relaxed. Wel erg veel hoogteverschillen, en je moet dus zo'n bezoek niet uitstellen tot je oud, zwak en misselijk bent! We hadden een pasje voor drie dagen openbaar veroer; dat is geweldig handig, temeer daar het O.V. hier erg goed is, en uitgebreid. We hebben de hele stad doorgebust, getramd (kabeltrammetje!), gemetrood en getrolleyed. En verder gelopen, gelopen, geklommen en gedaald. We hebben de zeeleeuwen zien slapen op de Sealrocks, koffie gedroken in het Cliff House, gewandeld langs het strand, naar het oude Ferry Building geweest, de Embarcadero bezocht en bewonderd, de architectuur van de pyramidevormige Bank of America, en vele malen op " ons" Union Square gezeten, met koffie, en ja, met een hot dog, overspoeld door de zwoele klanken van een gitaist die tevens een panfluit voor z'n mond had gebonden en vaardig bediende. In China Town gezworven en gegeten, en bij de Italiaan E tutto Qua, die ons door onze buurman in het vliegtuig was aanbevolen.
Vandaag Berkeley bezocht, Wim de Universiteit, en ik heb 3 quiltwinkels gezocht en gevonden (van internet), maar me ingehouden w.b. lapjes kopen.
Alles is hier groot, de buiken, de koppen koffie, de straten, de winkels, de hartelijkheid, maar ook de rollen w.c.papier.......
Omdat onze reislaptop dus geen internet blijkt te hebben, zullen we het bloggen moeten beperken tot de momenten dat we een internet ergens vinden. Dat kan dus steeds een paar dagen duren; geen idee eiegnlijk. Jullie reacties zullen we dus ook niet iedere dag kunnen lezen, maar, bedenk: wat in het vat zit.............
We gaan een spannende tijd tegemoet!
Tot de volgende keer, liefs allemaal,
ELS
Het is een fantastische stad, S.F. heel gezellig en relaxed. Wel erg veel hoogteverschillen, en je moet dus zo'n bezoek niet uitstellen tot je oud, zwak en misselijk bent! We hadden een pasje voor drie dagen openbaar veroer; dat is geweldig handig, temeer daar het O.V. hier erg goed is, en uitgebreid. We hebben de hele stad doorgebust, getramd (kabeltrammetje!), gemetrood en getrolleyed. En verder gelopen, gelopen, geklommen en gedaald. We hebben de zeeleeuwen zien slapen op de Sealrocks, koffie gedroken in het Cliff House, gewandeld langs het strand, naar het oude Ferry Building geweest, de Embarcadero bezocht en bewonderd, de architectuur van de pyramidevormige Bank of America, en vele malen op " ons" Union Square gezeten, met koffie, en ja, met een hot dog, overspoeld door de zwoele klanken van een gitaist die tevens een panfluit voor z'n mond had gebonden en vaardig bediende. In China Town gezworven en gegeten, en bij de Italiaan E tutto Qua, die ons door onze buurman in het vliegtuig was aanbevolen.
Vandaag Berkeley bezocht, Wim de Universiteit, en ik heb 3 quiltwinkels gezocht en gevonden (van internet), maar me ingehouden w.b. lapjes kopen.
Alles is hier groot, de buiken, de koppen koffie, de straten, de winkels, de hartelijkheid, maar ook de rollen w.c.papier.......
Omdat onze reislaptop dus geen internet blijkt te hebben, zullen we het bloggen moeten beperken tot de momenten dat we een internet ergens vinden. Dat kan dus steeds een paar dagen duren; geen idee eiegnlijk. Jullie reacties zullen we dus ook niet iedere dag kunnen lezen, maar, bedenk: wat in het vat zit.............
We gaan een spannende tijd tegemoet!
Tot de volgende keer, liefs allemaal,
ELS
Abonneren op:
Posts (Atom)