Yellowstone (2)

Dit is het allereerste National Park, ingesteld in 1872. De toeristen komen voor de natuur, het wild (waaronder wolven en beren) en voor de geothermische verschijnselen. Maar alleen vanwege dat laatste punt is het een nationaal park geworden.

- We wachtten dus op de activiteiten van Grand, die ons geduld op de proef stelde, maar tenslotte rijkelijk beloonde: hoog, duidelijk en lang spoot hij, wel een minuut of zeven.
Goed, er is dus veel geothermisch (dat is de verzamelnaam in de boeken) werk te beleven, ik zal het niet allemaal beschrijven. Je kunt er vier categorie-en [ik weet niet hoe ik op dit computertje trema's moet maken] in onderscheiden, twee op basis van water: de geisers en de warme bronnen, en twee op basis van gassen: de fumarolen en de modderborrelaars. Fumarolen zijn gaten in de grond waaruit vies ruikend gas en stoom komt, modderbronnen zijn al of niet een beetje modder spuitende verschijnselen. Hoe ontstaat deze modder?

[Intermezzo. Al onze gids-achtige en talks-gevende rangers hebben een degelijke onderwijs-instructie gehad. Ze zeggen wie ze zijn, informeren waar het publiek vandaan komt (helemaal van Rhode Island? uit het buitenland?) en stellen stimulerende vragen. Wie heeft er ooit een beer gezien? (haha) Wie in dit park? Wie korter dan een week geleden? Waarom is dit park gesticht? Zegt het getal 45 je iets? (zo hard mag je maximaal rijden op de wegen in het park). En het getal 100? (Zover moet je van een beer vandaan blijven.) Enzovoort,]

De modder ontstaat doordat de aanwezige gassen als ze een bepaalde hoge temperatuur bereiken de rotsen aantasten, die dan degenereren tot een substantie die er als modder uitziet. De naar boven borrelende modder is dus altijd flink op temperatuur, je moet er geen hand in steken, als je al zo dichtbij zou kunnen komen.
- Wij deden mee aan een wandeling onder leiding van een ranger. Start om 11 uur bij de mud-vulcano. Om 11 uur nog geen ranger te zien, die bleek opgehouden door een kudde overstekende bisons en kwam na tien minuten. Het bleek een range-ster, een slanke jonge vrouw met een vriendelijk professioneel gezicht; het uniform stond haar wel. - We zouden een semi-strenuous wandeling maken door het gebied van de mud-vulcano. Waar was die? Niemand zag een vulkaan-achtig iets. Nee, maar toen deze plek ongeveer 1870 ontdekt werd spoot er een moddervulkaan 80 voet hoog. Twee jaar later was hij er niet meer, en de niet meer dan een meter hoge borrelaar wordt nog steeds zo genoemd. Klinkt ook wel goed, natuurlijk. - Ze begon bij de poel beneden, ondiepe plasjes water, te vragen hoe warm we dachten dat dit water was. Het zag er niet al te warm uit, er kwam geen stoom af, en ik gaf als mijn schatting 50 graden. Amerikanen zijn beleefd en vriendelijk, dus niemand nam een grinnikhouding aan, maar na een paar minuten begreep ik dat men hier in Fahrenheitgraden rekende, en dat ik dus gezegd had te denken dat het water 10 graden was. - De modder die we daarna zagen was 170 graden (hun schaal). Geiserwater bereikt soms een temperatuur van boven de 190, maar kookt nooit (althans niet boven de grond). De wandeling, weer over boardwalks, ging heuvelop door een weer duidelijk thermisch gebied. Langs warme meertjes en stomende gaten in de grond. Bijzonder is daar ook, dat een jaar of een poosje geleden een aantal van deze bezienswaardigheden een eindje verderop lag, of er nog helemaal niet was. Onzeker terrein dus.

Dit waren in het kort een paar dingen uit het park. We hebben aan het Yellowstonemeer, volgens ons boek een van de grootste bergmeren ter wereld, heel eenzaam onze boterhammen gegeten. We zagen de romantische Yellowstone-rivier, kwamen op onze wandelingen nooit beren maar wel bisons tegen, die je in principe niets doen, maar waar Els, die ook de Schotse runderen op de Veluwe niet graag tegenkomt, met een onwaarschijnlijk grote boog omheen liep. We zagen de Prismatic Spring, die haar fantasienaam met recht droeg, ook Daisy, een 'predictable' die onder een hoek van 70 graden spuit, we zagen meer dan we kunnen opschrijven en mogelijk ook meer dan leuk is om allemaal te lezen.

Ik zal nog wel iets zeggen over de wegen in het park, maar sluit nu in principe het Yellowstone-hoofdstuk af. We moeten naar onze shuttle die ons naar het centrum van Salt Lake City zal brengen.

Wim