Moab (2)

Els is naar Moab, winkelen. Openbaar vervoer is hier niet, dus is ze met een taxi, tien dollar. Ik wilde haar wel brengen en halen, maar ze wou de camper liever hier laten, niet eerst de spullen allemaal hoeven vastzetten, electra en water afhooken, al dat gedoe; ze wou gewoon even weg. Hoe ze terug komt weet ik niet, ze had wel zin om terug te lopen, wat denk ik gauw een uurtje kost, onder een brandende zon. Vannacht was het 2 graden Celcius, het wordt 30plus.

We hebben nu tien volle dagen in de camper gebivakkeerd, plus de vrijdagavond van het afreizen. In die tijd hebben we 1774 mijl (2838 km.) gereden op 152 gallon (574 liter) loodvrije benzine. Een Amerikaanse gallon is 3,78 liter, zo'n driekwart liter minder dan een Engelse. Het verbruik is dus 11,6 gallon per mijl of 4,97 kilometer per liter. Dat schijnt gunstig te zijn, want de boeken voorspellen een verbruik van tussen de 3 en 5 liter liter per kilometer. De prijs aan de pomp voor een gallon varieert. In San Francisco zag ik bedragen van boven de 3 dollar per gallon; wij betaalden steeds tussen de 2,60 en 2,70 dollar per gallon. Ik ben erg bang om zonder benzine te komen staan, en tank daarom altijd al als de benzinemeter tussen half en kwart vol staat. Tot nu toe vonden we heel makkelijk benzinestations.

Over deze blog: daar hoort natuurlijk eigenlijk geen zondagochtendlijke mormonenmeditatie in, en ik zou die als lezer ook overslaan. Maar omdat de common-sense-psychologie van die tekst dezelfde was als die van de preken van mijn vrijzinnig hervormde vader kon ik het citeren niet laten.

Nog iets over de verbazend ruime congres-hal van de mormonen in Salt Lake City: 21.200 zitplaatsen plus een 'stage' voor een orkest en een koor van 360 leden. Over de bouw en de constructie werd ons het een en ander verteld. Dat men eigenlijk 30.000 mensen had willen kunnen herbergen, maar dat de techniek dat niet toeliet doordat men geen zichtbelemmerende draagelementen, pilaren dus, wilde hebben: iedereen moest van elke plaats alles kunnen zien.
Er zijn drie toeschouwerslagen: de zaal en daarboven twee balkons van elk 7000 plaatsen. We zijn op zo'n balkon geweest, op de achterste rij ben je 100 meter van het 'toneel'. De zorg voor het geluid was een heel belangrijk punt geweest en dat had, had zo werd ons gezegd, geresulteerd in een perfecte acoustiek, geregeguleerd door digitaal geschakelde luidprekers. De balkons hadden een verticale bewegingstolerarie van 4 centimeter, maar in de praktijk was, bij een vol balkon nooit meer dan een centimeter neerwaarts verschil gemeten. Die grote bewegingstoleratie is hier ingebouwd vanwege de mogelijke aardbevingen. Alle moderne gebouwen in Salt Lake City worden gebouwd om een schok van 7.4 op de schaal van Richter te kunnen opvangen. Maar deze congreshal was gebouwd voor een aardbeving van 8.5, en wie van U heeft in zijn leven zo'n schok meegemaakt? [antwoord: de spreker zelf, die in 1998 in San Francisco was tijdens de ook ons bekende beving]
- Een laatste punt over dit gebouw. Ik had gezien, en bij het zitten in de stoelen gemerkt, dat de beenruimte ideaal is, aanzienlijk groter dan die in de theaters en concertzalen die we kennen. Ik zei tegen onze gids dat er met iets bescheidener beenruimte zeker een rij per 5 bestaande rijen had kunnen worden toegevoegd, zodat het mogelijke bezoekersaantal zesvijfde maal zo groot had kunnen zijn. Er zouden dan boven de 25.000 mensen in gekund hadden. De man wist eigenlijk niet waarom dat niet gebeurd was, maar gnuivend zei hij dat hij wel een idee had. Lang luisteren was immers moeilijk, en om je te blijven concentreren op een spreker of op muziek moest je geen stijve benen krijgen of afleiding door ongemakkelijk zitten. Daarom was volgens hem die royale beenruimte nuttiger dan een groter publiek. - Een goed idee en een navolgenswaardige opzet.

Ik ga buiten in het zonnetje of in de schaduw zitten, de reis voor de volgende dagen plannen, boekje lezen, op Els en haar ervaringen wachten.
Wim