- Morgen camper inleveren. We hebben er dan ongeveer 3750 mijl mee gereden, een 6000 kilometer in 28 dagen. Het benzineverbruik is iets, maar niet veel toegenomen sinds ik dat de vorige keer, dat was na tien dagen, berekende. We reden ongeveer elf en een halve mijl op een gallon benzine, dat is bijna 4,9 kilometer per liter. Rij-uren heb ik niet bijgehouden, maar gisteren en eergisteren dagen waren het er te veel. Verder ging het wel, op een drietal lange ritten na. Een keer of zeven hebben we de motor (bijna) niet gebruikt. - De motor heeft geen kuren gehad en de elektriciteit was, als we opgehoekt waren, voldoende om aan alle wensen te voldoen, ook in de kou van de laatste dagen: de verwarming deed van ervan werd verwacht. 's Nachts is het hier de laatste tijd tussen de 26 en 29 graden (het Amerikaanse vriespunt ligt bij 32). - Wat die ondoorzichtige temperatuurschaal betreft, die herinner ik me uit mijn jeugd. Voor mijn vader was 68 graden een goede kamertemperatuur, 70 was te warm; en als het zomers boven de 80 was kregen we wel eens een middag vrij van school. (Een teken van opwarming van de aarde (?!), 80 graden is tegenwoordig immers doodgewoon, ongeveer 27 graden Celsius.)
Naar bed. Wim
dinsdag 6 oktober 2009
Rustdag
- Vandaag in de zon gezeten, gelezen, een naburige trail, een van de 1000, gelopen. Deze trail was niet zoals we hem hadden verwacht. Hij werd moeilijker en moeilijker begaanbaar, je moest kiezen voor waden door de rivier waar we langsliepen of de steilte van niet erg gebaande rotspaden. Els wilde terug, eigenlijk wel terecht, maar ik vroeg of ik nog 50 meter verder mocht, onderzoeken hoe het 'pad' verder ging. Tja, een stukje verderop leek het goed, maar daarna was het weer rivier of rots. We waren een eind van huis, niemand wist waar wij waren en niemand beliep dit pad. Zesentwintig dagen zonder noemenswaardige pech mochten eigenlijk niet opgeofferd worden aan mijn zucht tot avontuur. Ik hoorde Els in de verte wanhopig roepen. - We hebben ons verantwoordelijk gedragen en zijn op onze schreden teruggekeerd, wat nog lastig genoeg bleek. Een waterval in de rivier, die we op de heenweg niet hadden gezien bleek fotogeniek, de onrust nam af. Behouden tgeruggekeerd in ons motorhome.
Ik (en Els denk ik ook wel) baal een beetje van ons (non-)bezoek aan het Yosemite-park. We hebben weliswaar de uitzichten, het overweldigend grote, de aan alle kanten hoog oprijzende rotsen gezien en bewonderd, maar wandelen door het park hebben we nauwelijks gedaan. Een volgende keer zou ik, vanuit een camping als 'Crane flat' vroeg in de ochtend naar de vallei gaan, daar een hele dag doorbrengen, (lange) wandeling maken, en dan 's avonds teruggaan naar het kamp. We zijn het met onze beslissing eens, om vandaag niet toch nog weer terug te gaan (we zijn er hier wel dichterbij dan ooit). Want het klimmen in onze kar, de toch minstens een uur durende tocht, de drukte in de vallei, de drukte ook op de trails wogen niet op tegen de uitgelezen dag die we vandaag hadden; en de benauwde momenten met goede afloop geven achteraf ook een tevreden gevoel.
Wim (Het vervolg van dit bericht is van Els)
Ja, die wandeling; hoe vaak in ons huwelijk zou ik niet in angst hebben gezeten over de afloop? Altijd weer Wim's idee van " een pad" ; en maar doorgaan op dat vermeende pad. Ik met tegenzin er achteraan. Ook nu weer...........ik volgde niet met overtuiging en toen ineens wilde ik niet verder. En dan, zoals altijd; "ik kijk nog even verder of het beter wordt" Ook ditmaal werd het me iets te veel; ik ben een angsthaas, ja, ik weet het, maar ik werd echt bang daar op die steile roitsen, met ondergaande zon, en dan die waterval diep beneden ons, en Wim in geen velden of wegen te bekennen. Ik heb echt geroepen, ik zeg het eerlijk- "Als dit allemaal goedkomt, zal ik nooit meer onaardig tegen je zijn!"
Enfin, het kwam dus goed, en ik was zeer opgelucht. En ben nu dus verder m'n hele leven aardig tegen Wim. Dat zal niet meevallen!
Verder heerlijk dagje. Morgen terugreis, en........opruimen en inpakken.
dag!
ELS
Ik (en Els denk ik ook wel) baal een beetje van ons (non-)bezoek aan het Yosemite-park. We hebben weliswaar de uitzichten, het overweldigend grote, de aan alle kanten hoog oprijzende rotsen gezien en bewonderd, maar wandelen door het park hebben we nauwelijks gedaan. Een volgende keer zou ik, vanuit een camping als 'Crane flat' vroeg in de ochtend naar de vallei gaan, daar een hele dag doorbrengen, (lange) wandeling maken, en dan 's avonds teruggaan naar het kamp. We zijn het met onze beslissing eens, om vandaag niet toch nog weer terug te gaan (we zijn er hier wel dichterbij dan ooit). Want het klimmen in onze kar, de toch minstens een uur durende tocht, de drukte in de vallei, de drukte ook op de trails wogen niet op tegen de uitgelezen dag die we vandaag hadden; en de benauwde momenten met goede afloop geven achteraf ook een tevreden gevoel.
Wim (Het vervolg van dit bericht is van Els)
Ja, die wandeling; hoe vaak in ons huwelijk zou ik niet in angst hebben gezeten over de afloop? Altijd weer Wim's idee van " een pad" ; en maar doorgaan op dat vermeende pad. Ik met tegenzin er achteraan. Ook nu weer...........ik volgde niet met overtuiging en toen ineens wilde ik niet verder. En dan, zoals altijd; "ik kijk nog even verder of het beter wordt" Ook ditmaal werd het me iets te veel; ik ben een angsthaas, ja, ik weet het, maar ik werd echt bang daar op die steile roitsen, met ondergaande zon, en dan die waterval diep beneden ons, en Wim in geen velden of wegen te bekennen. Ik heb echt geroepen, ik zeg het eerlijk- "Als dit allemaal goedkomt, zal ik nooit meer onaardig tegen je zijn!"
Enfin, het kwam dus goed, en ik was zeer opgelucht. En ben nu dus verder m'n hele leven aardig tegen Wim. Dat zal niet meevallen!
Verder heerlijk dagje. Morgen terugreis, en........opruimen en inpakken.
dag!
ELS
Yosemite maar niet heus
Hoi, dinsdagochtend na het ontbijt.
Herman, gefeliciteerd; we proberen je nog te bellen over een uur of twee.
Met wat Wim gisteravond nog schreef ben ik het geheel en al eens. Wat we gezien hebben van Yosemite, was prachtig, overweldigend, fantastisch, maar wij konden niet weten dat het er zo druk zou zijn. Op een maandag in oktober!!!!! Ik had er graag wat willen wandelen, maar als alleen al het neerzetten van de kar zo'n problemen oplevert...........Nee dus. En dat rijden ; smalle kronkelende wegen, die of stijgen of dalen. Wim is een erg goeie chauffeur, maar er zijn grenzen, die je niet moet overschrijden. Dus: blij dat we er uit zijn. ik dacht onderweg terug: ik wou dat er zich ergens een heel stille en rustige plek voordeed, waar je lekker kan staan en de laatste twee dagen doorbrengen. En toen ineens dit!!!! Niet te geloven; een geschenk uit ....ja wat!? Nou, de hemel dan maar.
De nacht was erg koud, - 3, schijnt het. Zo voelde het ook, en ook vannacht sprong de verwarming steeds aan. Ik werd niet echt lekker warm; maar goed, nu schijnt de zon weer volop, We hebben gedoucht en ontbeten. En gaan nu voor nog een nacht inschrijven en vragen of er ergens brood te koop is. En dan wandelen, lezen in de zon, en onze vakantie overdenken. Morgen naar San Leandro, daar alles leeghalen, opruimen, inpakken, en donderdagochtend naar Cruise America in Oakland (het is eigenlijk allebei San Francisco) om de camper in te leveren. 't Zal nog een heel gedoe zijn om alles weer in de koffers te krijgen! We vliegen geloof ik om 2 of 3 uur, en zijn van plan om in de loop van de vrijdagochtend weer in Nederland aan te komen. Nog even de hobbel van de vliegreis. Duimen jullie even dat het voor Wim net zo goed verloopt als de heenreis; want dan wil hij misschien nog wel eens een keer.
So long!
ELS
Herman, gefeliciteerd; we proberen je nog te bellen over een uur of twee.
Met wat Wim gisteravond nog schreef ben ik het geheel en al eens. Wat we gezien hebben van Yosemite, was prachtig, overweldigend, fantastisch, maar wij konden niet weten dat het er zo druk zou zijn. Op een maandag in oktober!!!!! Ik had er graag wat willen wandelen, maar als alleen al het neerzetten van de kar zo'n problemen oplevert...........Nee dus. En dat rijden ; smalle kronkelende wegen, die of stijgen of dalen. Wim is een erg goeie chauffeur, maar er zijn grenzen, die je niet moet overschrijden. Dus: blij dat we er uit zijn. ik dacht onderweg terug: ik wou dat er zich ergens een heel stille en rustige plek voordeed, waar je lekker kan staan en de laatste twee dagen doorbrengen. En toen ineens dit!!!! Niet te geloven; een geschenk uit ....ja wat!? Nou, de hemel dan maar.
De nacht was erg koud, - 3, schijnt het. Zo voelde het ook, en ook vannacht sprong de verwarming steeds aan. Ik werd niet echt lekker warm; maar goed, nu schijnt de zon weer volop, We hebben gedoucht en ontbeten. En gaan nu voor nog een nacht inschrijven en vragen of er ergens brood te koop is. En dan wandelen, lezen in de zon, en onze vakantie overdenken. Morgen naar San Leandro, daar alles leeghalen, opruimen, inpakken, en donderdagochtend naar Cruise America in Oakland (het is eigenlijk allebei San Francisco) om de camper in te leveren. 't Zal nog een heel gedoe zijn om alles weer in de koffers te krijgen! We vliegen geloof ik om 2 of 3 uur, en zijn van plan om in de loop van de vrijdagochtend weer in Nederland aan te komen. Nog even de hobbel van de vliegreis. Duimen jullie even dat het voor Wim net zo goed verloopt als de heenreis; want dan wil hij misschien nog wel eens een keer.
So long!
ELS
maandag 5 oktober 2009
Yosemite extra muros
Maandagavond 5 oktober
Vandaag hebben we Yosemite 'gedaan'. Het park is een vallei met omringend gebied. De kampeerterreinen in de vallei, vier stuks, kun je tot een jaar van tevoren bespreken; in het begin van het jaar wordt er tussen de aanvragers geloot wie mag komen. Als je als niet-ingeloot mens er op een willekeurige dag toch heengaat kan het zijn dat je de plaats van een afzegger krijgt. Wij waren om een uur of half twee tot het bezoekerscentrum in 'Yosemite Village' doorgedrongen; de campings in de vallei bleken vol, daarbuiten was er in o.a. in Crane Flat (waarschijnlijk) nog plaats.
Waarom pas om half twee? - Om een uur of negen uit Fresno vertrokken; de camping lag daar niet ver van de grote weg, de 99, die we moesten nemen om via de 180 en de 41 vanaf het zuiden het park in te gaan. In totaal honderd mijl. Er moest weer benzine worden getankt, want gisteren met al dat klimmen tot boven de 8000 voet en het verdere op-en-neergaan was het verbruik zwaar geweest. In deze contreien is de benzine tor driekwart dollar per gallon duurder dan in Utah en Arizona; ik betaalde eergisteren ergens 3.39 dollar en zag later ook nog 3.49. Weinig pompen, eenzaam gebied. We zijn allergisch voor het vooruitzicht ergens zonder benzine te staan. - De Yosemite-vallei bleek goed verstopt achter wat je goed als rijstebrijbergen kunt zien. Om in dit Luilekkerland te komen moet je je niet door de bergen heen eten, maar je er overheen hijsen. Prachtige omgeving, meestal goede weg, 55 mijl lang, maar tot mijn ergernis tot 2000 meter omhoog, dalen tot 1200 en weer naar 2000, We kwamen voorbij een flink pak sneeuw, niet op de weg maar in het bos, best een aardig gezicht met de onbewolkte lucht die we hadden. Ergens onderweg bij een boom een gaatje in de sneeuw geplast, had ik jaren niet gedaan.- Rijden tegen de berg op met zo'n groot vehikel gaat niet snel, gemiddelde snelheid 35 mijl per uur, en naar beneden gaat het niet veel sneller Bij de ingang van het park was er zowaar een file. Populair park, ondanks de gepeperde toegangsprijs van 20 dollar per voertuig plus ik meen tien dollar per persoon. Zoiets was overigens ook de prijs van Zion, en van Bryce canyon. Wij hadden bij Yellowstone een 'Annual Pass' gekocht, geldig voor (vrijwel) alle parken, voor ons beiden plus auto voor de standaardprijs van 80 dollar. - Verderop een halfuurtje wachten vanwege 'tree work' het zagen in bomen en wegslepen van stammen en takken. Toen we vrijwel in de vallei waren afgedaald een klein uitje gemaakt naar een 200 meter hoge waterval, eentje die het volhoudt ook in waterarme seizoenen.
Om half twee dus naar het bezoekerscentrum. Daar in de vallei is alles gestroomlijnd in verband met de grote bezoekersaantallen. Grote parkeerplaatsen voor auto's en campers, van A tot en met E, vandaar tien minuten lopen naar de inlichtingen. Wegen zijn daar tweebaans met eenrichtingsverkeer, dus beide banen dezelfde kant op. Na het ophalen van de inlichtingen over de campings eindelijk geluncht en, gaar als we inmiddels waren van al het gehobbel, besloten de camping Crane Flat op te zoeken, die dus buiten de eigenlijke vallei ligt, maar wel binnen het terrein van het park. We wilden daar niet later dan half vijf aankomen, dus na de lunch meteen weer op pad. - Ik was een beetje nijdig toen we weer bleken te moeten stijgen, nu aan de andere kant van het park, maar tot dezelfde hoogten als 's-morgens. Na 20 mijl waren we ter hoogte van Crane Flat, waar Els een bordje zag: Camping Closed. Doorgereden dus maar.
Een tiental mijl buiten het terrein opeens een bord met de naam van een camping die niet in onze boeken stond. Bleek van een particuliere organisatie met een uitgebreid terrein voor leden. Er waren ook public places. Uitgelezen terrein. Heerlijk groen, rustig, boomrijk. Els was er meteen verliefd op en we besloten hier de volgende twee dagen te blijven en niet terug te klimmen naar de vallei.
En er zijn hier hoera hookups (het gaat vannacht drie graden vriezen) en zowaar ook internet. Op maar een paar locaties van het terrein, we zullen het morgen testen. Het is hier nu kwart voor elf, bij jullie kwart voor acht 's-morgens. Els slaapt, ik ga dat doen.
Wim
P.S. Toen ik net probeerde of de WiFi toch misschien werkte hier midden op de camping bleek ik zomaar te kunnen uploaden. Ga ik dus doen. [Herman, alvast proficiat.]
Vandaag hebben we Yosemite 'gedaan'. Het park is een vallei met omringend gebied. De kampeerterreinen in de vallei, vier stuks, kun je tot een jaar van tevoren bespreken; in het begin van het jaar wordt er tussen de aanvragers geloot wie mag komen. Als je als niet-ingeloot mens er op een willekeurige dag toch heengaat kan het zijn dat je de plaats van een afzegger krijgt. Wij waren om een uur of half twee tot het bezoekerscentrum in 'Yosemite Village' doorgedrongen; de campings in de vallei bleken vol, daarbuiten was er in o.a. in Crane Flat (waarschijnlijk) nog plaats.
Waarom pas om half twee? - Om een uur of negen uit Fresno vertrokken; de camping lag daar niet ver van de grote weg, de 99, die we moesten nemen om via de 180 en de 41 vanaf het zuiden het park in te gaan. In totaal honderd mijl. Er moest weer benzine worden getankt, want gisteren met al dat klimmen tot boven de 8000 voet en het verdere op-en-neergaan was het verbruik zwaar geweest. In deze contreien is de benzine tor driekwart dollar per gallon duurder dan in Utah en Arizona; ik betaalde eergisteren ergens 3.39 dollar en zag later ook nog 3.49. Weinig pompen, eenzaam gebied. We zijn allergisch voor het vooruitzicht ergens zonder benzine te staan. - De Yosemite-vallei bleek goed verstopt achter wat je goed als rijstebrijbergen kunt zien. Om in dit Luilekkerland te komen moet je je niet door de bergen heen eten, maar je er overheen hijsen. Prachtige omgeving, meestal goede weg, 55 mijl lang, maar tot mijn ergernis tot 2000 meter omhoog, dalen tot 1200 en weer naar 2000, We kwamen voorbij een flink pak sneeuw, niet op de weg maar in het bos, best een aardig gezicht met de onbewolkte lucht die we hadden. Ergens onderweg bij een boom een gaatje in de sneeuw geplast, had ik jaren niet gedaan.- Rijden tegen de berg op met zo'n groot vehikel gaat niet snel, gemiddelde snelheid 35 mijl per uur, en naar beneden gaat het niet veel sneller Bij de ingang van het park was er zowaar een file. Populair park, ondanks de gepeperde toegangsprijs van 20 dollar per voertuig plus ik meen tien dollar per persoon. Zoiets was overigens ook de prijs van Zion, en van Bryce canyon. Wij hadden bij Yellowstone een 'Annual Pass' gekocht, geldig voor (vrijwel) alle parken, voor ons beiden plus auto voor de standaardprijs van 80 dollar. - Verderop een halfuurtje wachten vanwege 'tree work' het zagen in bomen en wegslepen van stammen en takken. Toen we vrijwel in de vallei waren afgedaald een klein uitje gemaakt naar een 200 meter hoge waterval, eentje die het volhoudt ook in waterarme seizoenen.
Om half twee dus naar het bezoekerscentrum. Daar in de vallei is alles gestroomlijnd in verband met de grote bezoekersaantallen. Grote parkeerplaatsen voor auto's en campers, van A tot en met E, vandaar tien minuten lopen naar de inlichtingen. Wegen zijn daar tweebaans met eenrichtingsverkeer, dus beide banen dezelfde kant op. Na het ophalen van de inlichtingen over de campings eindelijk geluncht en, gaar als we inmiddels waren van al het gehobbel, besloten de camping Crane Flat op te zoeken, die dus buiten de eigenlijke vallei ligt, maar wel binnen het terrein van het park. We wilden daar niet later dan half vijf aankomen, dus na de lunch meteen weer op pad. - Ik was een beetje nijdig toen we weer bleken te moeten stijgen, nu aan de andere kant van het park, maar tot dezelfde hoogten als 's-morgens. Na 20 mijl waren we ter hoogte van Crane Flat, waar Els een bordje zag: Camping Closed. Doorgereden dus maar.
Een tiental mijl buiten het terrein opeens een bord met de naam van een camping die niet in onze boeken stond. Bleek van een particuliere organisatie met een uitgebreid terrein voor leden. Er waren ook public places. Uitgelezen terrein. Heerlijk groen, rustig, boomrijk. Els was er meteen verliefd op en we besloten hier de volgende twee dagen te blijven en niet terug te klimmen naar de vallei.
En er zijn hier hoera hookups (het gaat vannacht drie graden vriezen) en zowaar ook internet. Op maar een paar locaties van het terrein, we zullen het morgen testen. Het is hier nu kwart voor elf, bij jullie kwart voor acht 's-morgens. Els slaapt, ik ga dat doen.
Wim
P.S. Toen ik net probeerde of de WiFi toch misschien werkte hier midden op de camping bleek ik zomaar te kunnen uploaden. Ga ik dus doen. [Herman, alvast proficiat.]
Ook van mij nog even een bericht op deze maandagochtend, vlak voor we naar Yosemite vertrekken. De camping waar we zijn (Fresno) is niet een camping waar je langer wilt blijven dan strikt noodzakelijk. De douche cabine is samen met een w.c. in een enorm grote ruimte, die verder gevuld is met een ouwe bank, wat rotsooi, machines e.d. het wordt vast mooi, maar nu nog even niet. Niet eens een wastafel. de deur kan niet op slot, maar je kunt een bordje "occupied" op de deur hangen...... gedaan dus.
Gisteren was dus een erg lange en voor Wim vermoeiende tocht, door die bergen. Wel heel prachtig en ik was echt heel erg onder de indruk van die sequoias. En natuurlijk die beer! Dat we in een sneeuwstormpje zouden belanden, konden wij ook niet vermoeden, maar ik was blij dat Wim ook vond dat we terug moesten gaan. Vooral toen we op de terugweg een politiewagen en een sleepauto tegenkwamen.............
En nu dus naar Yosemite....ik ben benieuwd.
Schattig plaatje, ook bij de sequoia's!
Alles begint hier een beetje op te raken; cornflakes, boter, jam, sap, melk. Misschien redden we het tot donderdag....................Dag ELS
Gisteren was dus een erg lange en voor Wim vermoeiende tocht, door die bergen. Wel heel prachtig en ik was echt heel erg onder de indruk van die sequoias. En natuurlijk die beer! Dat we in een sneeuwstormpje zouden belanden, konden wij ook niet vermoeden, maar ik was blij dat Wim ook vond dat we terug moesten gaan. Vooral toen we op de terugweg een politiewagen en een sleepauto tegenkwamen.............
En nu dus naar Yosemite....ik ben benieuwd.
Schattig plaatje, ook bij de sequoia's!Alles begint hier een beetje op te raken; cornflakes, boter, jam, sap, melk. Misschien redden we het tot donderdag....................Dag ELS
zondag 4 oktober 2009
Een beer op je pad
Ziezo, vandaag heeft een zwarte beer ons pad gekruist. Hij had geen aandacht voor ons; ook Els maakte een paar foto's, maar haar handen bibberden
en de beer werd een zwarte vlek. - Hij reageerde net zo als een wild zwijn bij ons op de Veluwe, alleen gaat een wild zwijn er gauwer vandoor. De beer begon een eindje hoger dan wij, zag ons niet of nauwelijks -er waren nog een paar mensen, het was in de buurt van de super-sequoia Generaal Sherman, liep zoekend naar beneden, stak het looppad over en verdween lager in het bos.
We waren daar om de grootste, oudste, hoogste, ik weet het niet precies, bomen van ons aardrijk te zien. Daar hebben we wel iets voor over gehad, want de weg waaraan die bomen staan loopt 60 mijl door bergachtig gebied, van 400 tot boven de 8000 voet (2400 meter), zonder zijwegen die ergens anders heen leiden dan naar wandelpaden langs sequoia's. Het probleem daarbij was voor ons dat die beroemde boom en zijn makkers zo'n tien mijl van het ene einde van die weg staan, maar dat je met een RV van 25 voet de bochten die in die tien mijl zitten niet (goed) kunt nemen. De parkdirectie zegt daarom dat het 'not advised' is om met een auto langer dan 22 voet die weg te berijden, en van de baas van onze huurauto moet je naar zo'n advies luisteren. Wij reden dus eerst 50 mijl over de begane grond naar het Noorden om daarna door het hooggebergte terug te gaan in zuidelijke richting, een ongemakkelijke tocht van anderhalf uur. Op driekwart daarvan begon het licht te sneeuwen, maar bij generaal Sherman scheen het zonnetje weer. Na de plaatjes van de kleine mensjes voor de grote bomen wilden we nog iets verder naar beneden rijden om nog wat meer verbazing binnen te krijgen. Maar het begon weer te sneeuwen, de lucht werd donker, het was ijzig koud, en de terugtocht over een besneeuwde weg zou meer dan anderhalf uur vergen; onderweg hadden ook dreigende borden over kettingen gestaan; wij hadden geen kettingen. Dus aan de terugweg begonnen. Die liep voorspoedig, eerst weliswaar over een natte weg met sneeuw in de bermen en in het bos, maar na een kwartiertje weer een aarzelende zon, en toen we beneden de 1500 meter kwamen zag het weer er alweer goed uit. Wel bleef het koud. (Pas in de loop van de avond, nadat we in Fresno een camping hadden gevonden (internet-vriendelijk ook nog) en daar een stevig wandelingetje hadden gemaakt kreeg Els weer warme handen en voeten.)
Veel getrek om een boom te zien. De Michelingids zegt voor zulke unieke zaken 'Vaut le detour' en wij zeggen dat Michelin na. We kregen nog een beer op de koop toe. Anderen mogen geuren met hun beren in Yellowstone en Bryce Canyon; de onze kruiste daarboven bij de sequoia's in de meest letterlijke zin ons pad. En we zijn niet eens bang geweest. Het bibberen van Els' handen ging buiten haar wil om, we zijn niet weggelopen.
Morgenvroeg naar Yosemite. Daar hebben we echt geen internet. En geen hookup (electra). We hopen dat het weer goed blijft, en dat het niet te koud wordt. In de camper hebben we tegenwoordig als we opstaan eerst even de kachel aan. Ook de laatste nacht in Bakersfield was koud, hoewel die plaats niet hoog ligt. - Een aardig detail van de camping die we daar hadden was dat hij Riverside heette, maar dat, toen wij bij de office vroegen of we een plaatsje langs de rivier (de Kern) konden krijgen het meisje een beetje ongemakkelijk lachend zei dat ze onze wens kon vervullen, maar dat er helaas geen water in de rivier zat. Veel te droog de laatste tijd.
Wel, tot over een poos(je). Woensdagavond verwachten we een camping in Oakland te hebben. Ik hoop dat we donderdagochtend de camper op tijd kwijt kunnen, want ik wil graag tijdig op het vliegveld zijn om er voor kunnen zorgen dat we weer redelijke plaatsen hebben voor onze vlucht van donderdagmiddag. Online inchecken lijken ze hier niet te doen.
Misschien was dit mijn laatste bijdrage aan deze blog. Het was leuk om te doen, kost wel tijd.
Wim
en de beer werd een zwarte vlek. - Hij reageerde net zo als een wild zwijn bij ons op de Veluwe, alleen gaat een wild zwijn er gauwer vandoor. De beer begon een eindje hoger dan wij, zag ons niet of nauwelijks -er waren nog een paar mensen, het was in de buurt van de super-sequoia Generaal Sherman, liep zoekend naar beneden, stak het looppad over en verdween lager in het bos.We waren daar om de grootste, oudste, hoogste, ik weet het niet precies, bomen van ons aardrijk te zien. Daar hebben we wel iets voor over gehad, want de weg waaraan die bomen staan loopt 60 mijl door bergachtig gebied, van 400 tot boven de 8000 voet (2400 meter), zonder zijwegen die ergens anders heen leiden dan naar wandelpaden langs sequoia's. Het probleem daarbij was voor ons dat die beroemde boom en zijn makkers zo'n tien mijl van het ene einde van die weg staan, maar dat je met een RV van 25 voet de bochten die in die tien mijl zitten niet (goed) kunt nemen. De parkdirectie zegt daarom dat het 'not advised' is om met een auto langer dan 22 voet die weg te berijden, en van de baas van onze huurauto moet je naar zo'n advies luisteren. Wij reden dus eerst 50 mijl over de begane grond naar het Noorden om daarna door het hooggebergte terug te gaan in zuidelijke richting, een ongemakkelijke tocht van anderhalf uur. Op driekwart daarvan begon het licht te sneeuwen, maar bij generaal Sherman scheen het zonnetje weer. Na de plaatjes van de kleine mensjes voor de grote bomen wilden we nog iets verder naar beneden rijden om nog wat meer verbazing binnen te krijgen. Maar het begon weer te sneeuwen, de lucht werd donker, het was ijzig koud, en de terugtocht over een besneeuwde weg zou meer dan anderhalf uur vergen; onderweg hadden ook dreigende borden over kettingen gestaan; wij hadden geen kettingen. Dus aan de terugweg begonnen. Die liep voorspoedig, eerst weliswaar over een natte weg met sneeuw in de bermen en in het bos, maar na een kwartiertje weer een aarzelende zon, en toen we beneden de 1500 meter kwamen zag het weer er alweer goed uit. Wel bleef het koud. (Pas in de loop van de avond, nadat we in Fresno een camping hadden gevonden (internet-vriendelijk ook nog) en daar een stevig wandelingetje hadden gemaakt kreeg Els weer warme handen en voeten.)
Veel getrek om een boom te zien. De Michelingids zegt voor zulke unieke zaken 'Vaut le detour' en wij zeggen dat Michelin na. We kregen nog een beer op de koop toe. Anderen mogen geuren met hun beren in Yellowstone en Bryce Canyon; de onze kruiste daarboven bij de sequoia's in de meest letterlijke zin ons pad. En we zijn niet eens bang geweest. Het bibberen van Els' handen ging buiten haar wil om, we zijn niet weggelopen.
Morgenvroeg naar Yosemite. Daar hebben we echt geen internet. En geen hookup (electra). We hopen dat het weer goed blijft, en dat het niet te koud wordt. In de camper hebben we tegenwoordig als we opstaan eerst even de kachel aan. Ook de laatste nacht in Bakersfield was koud, hoewel die plaats niet hoog ligt. - Een aardig detail van de camping die we daar hadden was dat hij Riverside heette, maar dat, toen wij bij de office vroegen of we een plaatsje langs de rivier (de Kern) konden krijgen het meisje een beetje ongemakkelijk lachend zei dat ze onze wens kon vervullen, maar dat er helaas geen water in de rivier zat. Veel te droog de laatste tijd.
Wel, tot over een poos(je). Woensdagavond verwachten we een camping in Oakland te hebben. Ik hoop dat we donderdagochtend de camper op tijd kwijt kunnen, want ik wil graag tijdig op het vliegveld zijn om er voor kunnen zorgen dat we weer redelijke plaatsen hebben voor onze vlucht van donderdagmiddag. Online inchecken lijken ze hier niet te doen.
Misschien was dit mijn laatste bijdrage aan deze blog. Het was leuk om te doen, kost wel tijd.
Wim
Bakersfield, California
zondagochtend 7.15 4 oktober
We staan eigenlijk op het punt van vertrek, maar bedachten dat het misschien handig was om nu even te vermelden dat we de komende drie dagen waarschijnlijk/ misschien geen internet hebben, en wellicht ook niet per sms of telefoon bereikbaar! We gaan naar het Sequoia en Kings canyon- park (vandaag en vannacht) en daarna naar Yosemite-park (2 nachten), als het tenminste allemaal verloopt zoals we denken en hopen (dat is hetzelfde als: DV).
We zijn nu in Bakersfield na een zeer lange tocht door woestijngebieden; kwamen hier om 3 uur aan (half 8 's ochtends vertrokken) en zaten verder niks te doen op onze stoeltjes in de californische zon. O ja, we gingen even zwemmen; ja, oplettende lezertjes:WE, want Wim ging ook het water in!
Prachtige avondlucht, mooie zonsondergang, en vanmorgen weer -opgang. 's nachts ook hier koud, terwijl het overdag moordend heet was.
Camping is clean, steriel, vol " big rigs" , nauwelijks leven te zien, want veel van die dingen zijn onbewoond! Het ligt aan de rivier, maar..........Sorry, no water in it!
U hoort (leest) van ons.......of niet natuurlijk.
Tot de volgende keer.
Zouden we dan echt ook es een beer hebben gezien?
Dag!
ELS
We staan eigenlijk op het punt van vertrek, maar bedachten dat het misschien handig was om nu even te vermelden dat we de komende drie dagen waarschijnlijk/ misschien geen internet hebben, en wellicht ook niet per sms of telefoon bereikbaar! We gaan naar het Sequoia en Kings canyon- park (vandaag en vannacht) en daarna naar Yosemite-park (2 nachten), als het tenminste allemaal verloopt zoals we denken en hopen (dat is hetzelfde als: DV).
We zijn nu in Bakersfield na een zeer lange tocht door woestijngebieden; kwamen hier om 3 uur aan (half 8 's ochtends vertrokken) en zaten verder niks te doen op onze stoeltjes in de californische zon. O ja, we gingen even zwemmen; ja, oplettende lezertjes:WE, want Wim ging ook het water in!
Prachtige avondlucht, mooie zonsondergang, en vanmorgen weer -opgang. 's nachts ook hier koud, terwijl het overdag moordend heet was.
Camping is clean, steriel, vol " big rigs" , nauwelijks leven te zien, want veel van die dingen zijn onbewoond! Het ligt aan de rivier, maar..........Sorry, no water in it!
U hoort (leest) van ons.......of niet natuurlijk.
Tot de volgende keer.
Zouden we dan echt ook es een beer hebben gezien?
Dag!
ELS
Abonneren op:
Posts (Atom)