donderdag 24 september.
Op de camping in het Navajo-reservaat gebleven. Weinig gedaan. Wat gewandeld, museumpje bezocht, daar onder meer een lijstje gekocht van 75 films die hier zijn opgenomen. Herman en Arend vinden dat misschien interessant. Gelezen, kaart bestudeerd.
Plaats gereserveerd op camping in het Grand Canyon park voor zaterdag en zondag; gisteren lukte dat niet: iedereen wil daar kennelijk heen, ook al is het eind september. Vanmorgen vroeg bleek er een plaats opengevallen. Mogelijk hebben we daar geen bereik of hebben ze daar geen WiFi. Dan ligt de blog even plat.
Een opmerking voor volgers en anderen die reacties geven: wij zijn niet erg blogwise en weten niet of onze reactie, die we soms op een reactie zouden willen geven, ook overkomt. Ik weet eigenlijk ook niet of iedereen ieders reactie kan lezen. Bij het opzetten van de blog zullen we daarover misschien iets ingevuld hebben. Ik heb zojuist uitvoerig gereageerd op een bijbelse opmerking van Anne C. Els wil soms ook reageren op een opmerking, maar doet het niet omdat ze denkt dat dat niet bij de reagent terechtkomt. We hadden het aan Herman kunnen vragen die al eerder goede adviezen (en een routekaart) gaf, maar die is tien dagen naar Siberi-e. Hans of Anne C, kunnen jullie uitkomst geven?
Tot het volgende contact,
Wim
donderdag 24 september 2009
Monument Valley, plaats: laundry
Omdat we besloten hebben hier nog een dag te blijven (dat had nog wat voeten in aarde, want we moesten verhuizen, want onze plaats was besproken, maar goed, dat is allemaal gelukt) dacht ik dat het handig zou zijn dan maar meteen de was te doen, en wel nu meteen, nu de laundry leeg en verlaten is, en ik een keuze heb tussen 7 grote wasmachines en 8 drogers!!!! Je blijft nu eenmaal het huisvrouwtje, hè, en de vuile was puilde het door ons daartoe bestemde kastje uit!
Dus, mijn twee wasmachines draaien volop en aangezien je er bij moet blijven, en hier ter verstrooiing een computer staat, gebruik ik die maar meteen om wat te bloggen.
Het is allemaal rood hier; de bergen rondom ons, de grond, of het nou steen of zand is, het is allemaal rood. je kunt je dus voorstellen dat ook onze campervloer al aardig die kleur gaat aannemen! Dus: er moet ook worden GEVEEGD.........daartoe hebben we zo'n ullig vegertje gekregen. 't Is wel sprookjesachtig, deze omgeving. Toen we vanmorgen opstonden (en ja.Wim vertelde van mijn mooie Indiaansachtige fleece, die ik gisteren kocht: nou, die deed al aardig dienst vannacht, want wat koelt het hier af!!!!) was die opgaande zon echt prachtig, zoals die langs de rotsen streek. Foto dus!!! (Een bijbels landschap, Anne!)
We zullen vandaag verder de kar niet gebruiken, want als de was klaar is, gaan we te voet de boel verkennen. Afstanden zijn ontzettend groot ; dat valt steeds weer op. De campground ligt wat hoger, maar beneden aan de weg is een soort nederzetting, met winkel, kerk (!), museum, huis van John Wayne, Lodge, restaurantje, en nog verderop is de ingang van Monument valley, met visitor's centre. En alles is rood.
Ik weet eigenlijk niet of ik er zo happig op ben om Monument valley in te gaan; je kunt van hier al zoveel van die rare rotsformaties zien, dat ik geen behoefte heb aan meer. Wim geloof ik ook niet, dus je hebt wel kans, dat we dat dus gewoon niet doen.
Herman vertrekt morgen voor ruim een week naar een heel erg ver oord, in het Russische, met als tussenstop een dagje toerist zijn in Moskou.
Zo, de 1e machine "van" mij is met de " final spin" bezig, dus ik zal dit bericht beeindigen.
Elise, heb je nog geprobeerd ons huis in Velp te bellen? We hoorden van onze buurvrouw (per e-mail) dat op de één of andere manier p.o. onze telefoon is afgesloten. Blijf je het proberen?
Veel groetjes allemaal,
ELS
Dus, mijn twee wasmachines draaien volop en aangezien je er bij moet blijven, en hier ter verstrooiing een computer staat, gebruik ik die maar meteen om wat te bloggen.
Het is allemaal rood hier; de bergen rondom ons, de grond, of het nou steen of zand is, het is allemaal rood. je kunt je dus voorstellen dat ook onze campervloer al aardig die kleur gaat aannemen! Dus: er moet ook worden GEVEEGD.........daartoe hebben we zo'n ullig vegertje gekregen. 't Is wel sprookjesachtig, deze omgeving. Toen we vanmorgen opstonden (en ja.Wim vertelde van mijn mooie Indiaansachtige fleece, die ik gisteren kocht: nou, die deed al aardig dienst vannacht, want wat koelt het hier af!!!!) was die opgaande zon echt prachtig, zoals die langs de rotsen streek. Foto dus!!! (Een bijbels landschap, Anne!)
We zullen vandaag verder de kar niet gebruiken, want als de was klaar is, gaan we te voet de boel verkennen. Afstanden zijn ontzettend groot ; dat valt steeds weer op. De campground ligt wat hoger, maar beneden aan de weg is een soort nederzetting, met winkel, kerk (!), museum, huis van John Wayne, Lodge, restaurantje, en nog verderop is de ingang van Monument valley, met visitor's centre. En alles is rood.
Ik weet eigenlijk niet of ik er zo happig op ben om Monument valley in te gaan; je kunt van hier al zoveel van die rare rotsformaties zien, dat ik geen behoefte heb aan meer. Wim geloof ik ook niet, dus je hebt wel kans, dat we dat dus gewoon niet doen.
Herman vertrekt morgen voor ruim een week naar een heel erg ver oord, in het Russische, met als tussenstop een dagje toerist zijn in Moskou.
Zo, de 1e machine "van" mij is met de " final spin" bezig, dus ik zal dit bericht beeindigen.
Elise, heb je nog geprobeerd ons huis in Velp te bellen? We hoorden van onze buurvrouw (per e-mail) dat op de één of andere manier p.o. onze telefoon is afgesloten. Blijf je het proberen?
Veel groetjes allemaal,
ELS
De Owachomo brug
Owachomo
De drie hiervoor genoemde bruggen werden na de 'ontdekking' President, Senator en Congressman genoemd. Daarna kregen ze vanuit 'explorer groups' de namen Augusta, Caroline en Edwin. Toen het park een ruimere functie kreeg om 'Puebloan structures' te conserveren, kregen ze de Hopi-namen Sipapu, Kachina en Owachomo.
woensdag 23 september 2009
Natural bridges
woensdag 23 september 2009
We staan nu op een camping in Monument Valley. Dat is geen vallei, maar een enigszins golvende vlakte, waarin (of waarop) enorme ge-isoleerde steenklompen, roodgekleurde rotsen, staan. Vanavond draaien ze hier in een soort theater ergens op het terrein een film met John Wayne "Stagecoach" hier in 1939 opgenomen. Clint Eastwoood speelde hier, en een deel van Back to the future werd hier opgenomen. Dit gebied is voor velen het symbool van het Westen, iedereen heeft er wel eens een plaatje van gezien.
- De camping staat in een uitgestrekt Indianenreservaat, en in de registration office werken mensen die er wel een beetje uitzien zoals je je Indianen voorstelt. Al is hun huid eigenlijk niet rood, althans veel minder dan het zand en de rotsen hier. Els heeft bij hen een mooi Indiaans fleece gekocht. Desgevraagd bleek het in Alaska gefabriceerd te zijn. OK, prima.
- Onze activiteit vandaag was het bezoeken van het nationale monument Natural bridges. Topologisch zijn dat dezelfde dingen als Arches, maar hun wording is principieel anders. Arches bouwen zich als het ware zelf op in een geologisch proces waarbij sommige gesteenten sneller eroderen dan andere. Natural bridges ontstaan doordat stromend water aan het werk is en gaten in rotsen slijpen die er als ze heel groot worden als bruggen uitzien. De naamgeving is suggestief, slaat nergens op.
- Er was een uitstekend geplaveide negen mijl lange rondweg langs drie bruggen. In de buurt van elke brug een parkeerplaats en een viewpoint, maar ook een pad naar de brug toe, met een lengte van een paar honderd meter tot een kleine mijl en met een hoogteverschil van tussen de honderd en tweehonderd meter. Het terrein is niet echt wandelvriendelijk maar wel uitdagend. De toerist wordt geholpen doordat de allermoeilijkste stukken een beetje aan hem zijn aangepast. Een beetje, want je loopt zo nu en dan over vriendelijk bollende maar geen houvast gevende rotsen langs onvriendelijke diepten. Geen railingen. Behalve hier en daar een uitgehakte trede en een keer een stalen trap, was er ook een keer een ladder van dat krommige onvergankelijke hout dat in dit gebied van een boom overblijft als hij het eindelijk opgeeft. Els vond die ladder net iets te griezelig maar ik vond het wel een goede grap om in dat rotsgebied een houten laddder te gebruiken. Hij zag er uit zoals Anton Pieck of Martin Toonder ze tekenen (tekenden), maar als je hem vastpakte voelde hij solide aan. - We vonden de Natural bridges leuk om te zien en plezierig om naar toe te wandelen. Het lopen langs die voorgebakken routes is natuurlijk wel een uiterst toeristische bezigheid. Leve het toerisme.
De wegen hiernaartoe waren minder makkelijk dan anders. Haarspeldbochten in gravelwegen waar je met zware of buitenmaatse auto's niet langs mocht. We sloegen waarschuwingen hierover, en over 10% hellingen, in de wind omdat we anders een 60 mijl langere weg moesten nemen. Het ging soms uiterst langzaam, je mocht hier en daar niet sneller dan 5 mijl en dat was een terechte opdracht. - Maar een omweg van 60 mijl had langer geduurd, en was ook saaier geweest. De auto houdt zich goed.
Morgen kunnen we van hier uit een tour maken met een Indiaanse gids. Met een touringcarretje plaatsen bezoeken, uitstappen, foto's maken, instappen. Naar onder andere John Wayne's filmgebied. Onze (Indiaanse?) zegsman vond dat laatste gebied erg bijzonder. - Ik denk dat we op eigen kracht gaan.
Els ligt op een (eeejn) oor.
Wim
P.S. Het plaatje hierboven haalde ik van het internet; het blijkt heel onscherp, maar ik kan het niet wegkrijgen. Ik probeer een andere afbeelding, hoop dat die beter is.
Gedaan; ook niet best. Ik laat het zo. Het is nu half zeven 's ochtends bij jullie, half elf 's avonds hier.
Mijn 'welterusten, slaapwel!' is op te vatten als 'goeiemorgen, goed geslapen?'
dinsdag 22 september 2009
MOAB vanuit winkelend en snuffelend oogpunt
Nou, 't was leuk; ik heb me enorm geamuseerd; wat kleine dingetjes gekocht hier en daar. Ik was met taxi heen, die niet 10 maar 15 dollar kostte, ( en toen dacht ik meteen al, miepig als ik ben, dat doe ik geen tweede keer, ik ga wel lopen). Enorme tweedehandsboekwinkel, met de pockets niet " gewoon" in de kast, maar in nette stapeltjes, wel op alfabet, en heel veel souvenirachtige winkels en winkeltjes; ergens koffie gedronken met een gemberpumpkincake, en na twee uur teruggegaan. Het was erg ver, ik denk vier-en-halve mijl, en langs een hete, vrij drukke maar wel brede weg. Dus: ik was blij dat ik "thuis" was! Ik had brood gekocht ook, dus we aten laat en daarna nam ik een hele lange hele lekkere douche. En nu de verdiende rust!!!
Dag!
ELS
Dag!
ELS
Moab (2)
Els is naar Moab, winkelen. Openbaar vervoer is hier niet, dus is ze met een taxi, tien dollar. Ik wilde haar wel brengen en halen, maar ze wou de camper liever hier laten, niet eerst de spullen allemaal hoeven vastzetten, electra en water afhooken, al dat gedoe; ze wou gewoon even weg. Hoe ze terug komt weet ik niet, ze had wel zin om terug te lopen, wat denk ik gauw een uurtje kost, onder een brandende zon. Vannacht was het 2 graden Celcius, het wordt 30plus.
We hebben nu tien volle dagen in de camper gebivakkeerd, plus de vrijdagavond van het afreizen. In die tijd hebben we 1774 mijl (2838 km.) gereden op 152 gallon (574 liter) loodvrije benzine. Een Amerikaanse gallon is 3,78 liter, zo'n driekwart liter minder dan een Engelse. Het verbruik is dus 11,6 gallon per mijl of 4,97 kilometer per liter. Dat schijnt gunstig te zijn, want de boeken voorspellen een verbruik van tussen de 3 en 5 liter liter per kilometer. De prijs aan de pomp voor een gallon varieert. In San Francisco zag ik bedragen van boven de 3 dollar per gallon; wij betaalden steeds tussen de 2,60 en 2,70 dollar per gallon. Ik ben erg bang om zonder benzine te komen staan, en tank daarom altijd al als de benzinemeter tussen half en kwart vol staat. Tot nu toe vonden we heel makkelijk benzinestations.
Over deze blog: daar hoort natuurlijk eigenlijk geen zondagochtendlijke mormonenmeditatie in, en ik zou die als lezer ook overslaan. Maar omdat de common-sense-psychologie van die tekst dezelfde was als die van de preken van mijn vrijzinnig hervormde vader kon ik het citeren niet laten.
Nog iets over de verbazend ruime congres-hal van de mormonen in Salt Lake City: 21.200 zitplaatsen plus een 'stage' voor een orkest en een koor van 360 leden. Over de bouw en de constructie werd ons het een en ander verteld. Dat men eigenlijk 30.000 mensen had willen kunnen herbergen, maar dat de techniek dat niet toeliet doordat men geen zichtbelemmerende draagelementen, pilaren dus, wilde hebben: iedereen moest van elke plaats alles kunnen zien.
Er zijn drie toeschouwerslagen: de zaal en daarboven twee balkons van elk 7000 plaatsen. We zijn op zo'n balkon geweest, op de achterste rij ben je 100 meter van het 'toneel'. De zorg voor het geluid was een heel belangrijk punt geweest en dat had, had zo werd ons gezegd, geresulteerd in een perfecte acoustiek, geregeguleerd door digitaal geschakelde luidprekers. De balkons hadden een verticale bewegingstolerarie van 4 centimeter, maar in de praktijk was, bij een vol balkon nooit meer dan een centimeter neerwaarts verschil gemeten. Die grote bewegingstoleratie is hier ingebouwd vanwege de mogelijke aardbevingen. Alle moderne gebouwen in Salt Lake City worden gebouwd om een schok van 7.4 op de schaal van Richter te kunnen opvangen. Maar deze congreshal was gebouwd voor een aardbeving van 8.5, en wie van U heeft in zijn leven zo'n schok meegemaakt? [antwoord: de spreker zelf, die in 1998 in San Francisco was tijdens de ook ons bekende beving]
- Een laatste punt over dit gebouw. Ik had gezien, en bij het zitten in de stoelen gemerkt, dat de beenruimte ideaal is, aanzienlijk groter dan die in de theaters en concertzalen die we kennen. Ik zei tegen onze gids dat er met iets bescheidener beenruimte zeker een rij per 5 bestaande rijen had kunnen worden toegevoegd, zodat het mogelijke bezoekersaantal zesvijfde maal zo groot had kunnen zijn. Er zouden dan boven de 25.000 mensen in gekund hadden. De man wist eigenlijk niet waarom dat niet gebeurd was, maar gnuivend zei hij dat hij wel een idee had. Lang luisteren was immers moeilijk, en om je te blijven concentreren op een spreker of op muziek moest je geen stijve benen krijgen of afleiding door ongemakkelijk zitten. Daarom was volgens hem die royale beenruimte nuttiger dan een groter publiek. - Een goed idee en een navolgenswaardige opzet.
Ik ga buiten in het zonnetje of in de schaduw zitten, de reis voor de volgende dagen plannen, boekje lezen, op Els en haar ervaringen wachten.
Wim
We hebben nu tien volle dagen in de camper gebivakkeerd, plus de vrijdagavond van het afreizen. In die tijd hebben we 1774 mijl (2838 km.) gereden op 152 gallon (574 liter) loodvrije benzine. Een Amerikaanse gallon is 3,78 liter, zo'n driekwart liter minder dan een Engelse. Het verbruik is dus 11,6 gallon per mijl of 4,97 kilometer per liter. Dat schijnt gunstig te zijn, want de boeken voorspellen een verbruik van tussen de 3 en 5 liter liter per kilometer. De prijs aan de pomp voor een gallon varieert. In San Francisco zag ik bedragen van boven de 3 dollar per gallon; wij betaalden steeds tussen de 2,60 en 2,70 dollar per gallon. Ik ben erg bang om zonder benzine te komen staan, en tank daarom altijd al als de benzinemeter tussen half en kwart vol staat. Tot nu toe vonden we heel makkelijk benzinestations.
Over deze blog: daar hoort natuurlijk eigenlijk geen zondagochtendlijke mormonenmeditatie in, en ik zou die als lezer ook overslaan. Maar omdat de common-sense-psychologie van die tekst dezelfde was als die van de preken van mijn vrijzinnig hervormde vader kon ik het citeren niet laten.
Nog iets over de verbazend ruime congres-hal van de mormonen in Salt Lake City: 21.200 zitplaatsen plus een 'stage' voor een orkest en een koor van 360 leden. Over de bouw en de constructie werd ons het een en ander verteld. Dat men eigenlijk 30.000 mensen had willen kunnen herbergen, maar dat de techniek dat niet toeliet doordat men geen zichtbelemmerende draagelementen, pilaren dus, wilde hebben: iedereen moest van elke plaats alles kunnen zien.
Er zijn drie toeschouwerslagen: de zaal en daarboven twee balkons van elk 7000 plaatsen. We zijn op zo'n balkon geweest, op de achterste rij ben je 100 meter van het 'toneel'. De zorg voor het geluid was een heel belangrijk punt geweest en dat had, had zo werd ons gezegd, geresulteerd in een perfecte acoustiek, geregeguleerd door digitaal geschakelde luidprekers. De balkons hadden een verticale bewegingstolerarie van 4 centimeter, maar in de praktijk was, bij een vol balkon nooit meer dan een centimeter neerwaarts verschil gemeten. Die grote bewegingstoleratie is hier ingebouwd vanwege de mogelijke aardbevingen. Alle moderne gebouwen in Salt Lake City worden gebouwd om een schok van 7.4 op de schaal van Richter te kunnen opvangen. Maar deze congreshal was gebouwd voor een aardbeving van 8.5, en wie van U heeft in zijn leven zo'n schok meegemaakt? [antwoord: de spreker zelf, die in 1998 in San Francisco was tijdens de ook ons bekende beving]
- Een laatste punt over dit gebouw. Ik had gezien, en bij het zitten in de stoelen gemerkt, dat de beenruimte ideaal is, aanzienlijk groter dan die in de theaters en concertzalen die we kennen. Ik zei tegen onze gids dat er met iets bescheidener beenruimte zeker een rij per 5 bestaande rijen had kunnen worden toegevoegd, zodat het mogelijke bezoekersaantal zesvijfde maal zo groot had kunnen zijn. Er zouden dan boven de 25.000 mensen in gekund hadden. De man wist eigenlijk niet waarom dat niet gebeurd was, maar gnuivend zei hij dat hij wel een idee had. Lang luisteren was immers moeilijk, en om je te blijven concentreren op een spreker of op muziek moest je geen stijve benen krijgen of afleiding door ongemakkelijk zitten. Daarom was volgens hem die royale beenruimte nuttiger dan een groter publiek. - Een goed idee en een navolgenswaardige opzet.
Ik ga buiten in het zonnetje of in de schaduw zitten, de reis voor de volgende dagen plannen, boekje lezen, op Els en haar ervaringen wachten.
Wim
Abonneren op:
Posts (Atom)