Hoi, dinsdagochtend na het ontbijt.
Herman, gefeliciteerd; we proberen je nog te bellen over een uur of twee.
Met wat Wim gisteravond nog schreef ben ik het geheel en al eens. Wat we gezien hebben van Yosemite, was prachtig, overweldigend, fantastisch, maar wij konden niet weten dat het er zo druk zou zijn. Op een maandag in oktober!!!!! Ik had er graag wat willen wandelen, maar als alleen al het neerzetten van de kar zo'n problemen oplevert...........Nee dus. En dat rijden ; smalle kronkelende wegen, die of stijgen of dalen. Wim is een erg goeie chauffeur, maar er zijn grenzen, die je niet moet overschrijden. Dus: blij dat we er uit zijn. ik dacht onderweg terug: ik wou dat er zich ergens een heel stille en rustige plek voordeed, waar je lekker kan staan en de laatste twee dagen doorbrengen. En toen ineens dit!!!! Niet te geloven; een geschenk uit ....ja wat!? Nou, de hemel dan maar.
De nacht was erg koud, - 3, schijnt het. Zo voelde het ook, en ook vannacht sprong de verwarming steeds aan. Ik werd niet echt lekker warm; maar goed, nu schijnt de zon weer volop, We hebben gedoucht en ontbeten. En gaan nu voor nog een nacht inschrijven en vragen of er ergens brood te koop is. En dan wandelen, lezen in de zon, en onze vakantie overdenken. Morgen naar San Leandro, daar alles leeghalen, opruimen, inpakken, en donderdagochtend naar Cruise America in Oakland (het is eigenlijk allebei San Francisco) om de camper in te leveren. 't Zal nog een heel gedoe zijn om alles weer in de koffers te krijgen! We vliegen geloof ik om 2 of 3 uur, en zijn van plan om in de loop van de vrijdagochtend weer in Nederland aan te komen. Nog even de hobbel van de vliegreis. Duimen jullie even dat het voor Wim net zo goed verloopt als de heenreis; want dan wil hij misschien nog wel eens een keer.
So long!
ELS
dinsdag 6 oktober 2009
maandag 5 oktober 2009
Yosemite extra muros
Maandagavond 5 oktober
Vandaag hebben we Yosemite 'gedaan'. Het park is een vallei met omringend gebied. De kampeerterreinen in de vallei, vier stuks, kun je tot een jaar van tevoren bespreken; in het begin van het jaar wordt er tussen de aanvragers geloot wie mag komen. Als je als niet-ingeloot mens er op een willekeurige dag toch heengaat kan het zijn dat je de plaats van een afzegger krijgt. Wij waren om een uur of half twee tot het bezoekerscentrum in 'Yosemite Village' doorgedrongen; de campings in de vallei bleken vol, daarbuiten was er in o.a. in Crane Flat (waarschijnlijk) nog plaats.
Waarom pas om half twee? - Om een uur of negen uit Fresno vertrokken; de camping lag daar niet ver van de grote weg, de 99, die we moesten nemen om via de 180 en de 41 vanaf het zuiden het park in te gaan. In totaal honderd mijl. Er moest weer benzine worden getankt, want gisteren met al dat klimmen tot boven de 8000 voet en het verdere op-en-neergaan was het verbruik zwaar geweest. In deze contreien is de benzine tor driekwart dollar per gallon duurder dan in Utah en Arizona; ik betaalde eergisteren ergens 3.39 dollar en zag later ook nog 3.49. Weinig pompen, eenzaam gebied. We zijn allergisch voor het vooruitzicht ergens zonder benzine te staan. - De Yosemite-vallei bleek goed verstopt achter wat je goed als rijstebrijbergen kunt zien. Om in dit Luilekkerland te komen moet je je niet door de bergen heen eten, maar je er overheen hijsen. Prachtige omgeving, meestal goede weg, 55 mijl lang, maar tot mijn ergernis tot 2000 meter omhoog, dalen tot 1200 en weer naar 2000, We kwamen voorbij een flink pak sneeuw, niet op de weg maar in het bos, best een aardig gezicht met de onbewolkte lucht die we hadden. Ergens onderweg bij een boom een gaatje in de sneeuw geplast, had ik jaren niet gedaan.- Rijden tegen de berg op met zo'n groot vehikel gaat niet snel, gemiddelde snelheid 35 mijl per uur, en naar beneden gaat het niet veel sneller Bij de ingang van het park was er zowaar een file. Populair park, ondanks de gepeperde toegangsprijs van 20 dollar per voertuig plus ik meen tien dollar per persoon. Zoiets was overigens ook de prijs van Zion, en van Bryce canyon. Wij hadden bij Yellowstone een 'Annual Pass' gekocht, geldig voor (vrijwel) alle parken, voor ons beiden plus auto voor de standaardprijs van 80 dollar. - Verderop een halfuurtje wachten vanwege 'tree work' het zagen in bomen en wegslepen van stammen en takken. Toen we vrijwel in de vallei waren afgedaald een klein uitje gemaakt naar een 200 meter hoge waterval, eentje die het volhoudt ook in waterarme seizoenen.
Om half twee dus naar het bezoekerscentrum. Daar in de vallei is alles gestroomlijnd in verband met de grote bezoekersaantallen. Grote parkeerplaatsen voor auto's en campers, van A tot en met E, vandaar tien minuten lopen naar de inlichtingen. Wegen zijn daar tweebaans met eenrichtingsverkeer, dus beide banen dezelfde kant op. Na het ophalen van de inlichtingen over de campings eindelijk geluncht en, gaar als we inmiddels waren van al het gehobbel, besloten de camping Crane Flat op te zoeken, die dus buiten de eigenlijke vallei ligt, maar wel binnen het terrein van het park. We wilden daar niet later dan half vijf aankomen, dus na de lunch meteen weer op pad. - Ik was een beetje nijdig toen we weer bleken te moeten stijgen, nu aan de andere kant van het park, maar tot dezelfde hoogten als 's-morgens. Na 20 mijl waren we ter hoogte van Crane Flat, waar Els een bordje zag: Camping Closed. Doorgereden dus maar.
Een tiental mijl buiten het terrein opeens een bord met de naam van een camping die niet in onze boeken stond. Bleek van een particuliere organisatie met een uitgebreid terrein voor leden. Er waren ook public places. Uitgelezen terrein. Heerlijk groen, rustig, boomrijk. Els was er meteen verliefd op en we besloten hier de volgende twee dagen te blijven en niet terug te klimmen naar de vallei.
En er zijn hier hoera hookups (het gaat vannacht drie graden vriezen) en zowaar ook internet. Op maar een paar locaties van het terrein, we zullen het morgen testen. Het is hier nu kwart voor elf, bij jullie kwart voor acht 's-morgens. Els slaapt, ik ga dat doen.
Wim
P.S. Toen ik net probeerde of de WiFi toch misschien werkte hier midden op de camping bleek ik zomaar te kunnen uploaden. Ga ik dus doen. [Herman, alvast proficiat.]
Vandaag hebben we Yosemite 'gedaan'. Het park is een vallei met omringend gebied. De kampeerterreinen in de vallei, vier stuks, kun je tot een jaar van tevoren bespreken; in het begin van het jaar wordt er tussen de aanvragers geloot wie mag komen. Als je als niet-ingeloot mens er op een willekeurige dag toch heengaat kan het zijn dat je de plaats van een afzegger krijgt. Wij waren om een uur of half twee tot het bezoekerscentrum in 'Yosemite Village' doorgedrongen; de campings in de vallei bleken vol, daarbuiten was er in o.a. in Crane Flat (waarschijnlijk) nog plaats.
Waarom pas om half twee? - Om een uur of negen uit Fresno vertrokken; de camping lag daar niet ver van de grote weg, de 99, die we moesten nemen om via de 180 en de 41 vanaf het zuiden het park in te gaan. In totaal honderd mijl. Er moest weer benzine worden getankt, want gisteren met al dat klimmen tot boven de 8000 voet en het verdere op-en-neergaan was het verbruik zwaar geweest. In deze contreien is de benzine tor driekwart dollar per gallon duurder dan in Utah en Arizona; ik betaalde eergisteren ergens 3.39 dollar en zag later ook nog 3.49. Weinig pompen, eenzaam gebied. We zijn allergisch voor het vooruitzicht ergens zonder benzine te staan. - De Yosemite-vallei bleek goed verstopt achter wat je goed als rijstebrijbergen kunt zien. Om in dit Luilekkerland te komen moet je je niet door de bergen heen eten, maar je er overheen hijsen. Prachtige omgeving, meestal goede weg, 55 mijl lang, maar tot mijn ergernis tot 2000 meter omhoog, dalen tot 1200 en weer naar 2000, We kwamen voorbij een flink pak sneeuw, niet op de weg maar in het bos, best een aardig gezicht met de onbewolkte lucht die we hadden. Ergens onderweg bij een boom een gaatje in de sneeuw geplast, had ik jaren niet gedaan.- Rijden tegen de berg op met zo'n groot vehikel gaat niet snel, gemiddelde snelheid 35 mijl per uur, en naar beneden gaat het niet veel sneller Bij de ingang van het park was er zowaar een file. Populair park, ondanks de gepeperde toegangsprijs van 20 dollar per voertuig plus ik meen tien dollar per persoon. Zoiets was overigens ook de prijs van Zion, en van Bryce canyon. Wij hadden bij Yellowstone een 'Annual Pass' gekocht, geldig voor (vrijwel) alle parken, voor ons beiden plus auto voor de standaardprijs van 80 dollar. - Verderop een halfuurtje wachten vanwege 'tree work' het zagen in bomen en wegslepen van stammen en takken. Toen we vrijwel in de vallei waren afgedaald een klein uitje gemaakt naar een 200 meter hoge waterval, eentje die het volhoudt ook in waterarme seizoenen.
Om half twee dus naar het bezoekerscentrum. Daar in de vallei is alles gestroomlijnd in verband met de grote bezoekersaantallen. Grote parkeerplaatsen voor auto's en campers, van A tot en met E, vandaar tien minuten lopen naar de inlichtingen. Wegen zijn daar tweebaans met eenrichtingsverkeer, dus beide banen dezelfde kant op. Na het ophalen van de inlichtingen over de campings eindelijk geluncht en, gaar als we inmiddels waren van al het gehobbel, besloten de camping Crane Flat op te zoeken, die dus buiten de eigenlijke vallei ligt, maar wel binnen het terrein van het park. We wilden daar niet later dan half vijf aankomen, dus na de lunch meteen weer op pad. - Ik was een beetje nijdig toen we weer bleken te moeten stijgen, nu aan de andere kant van het park, maar tot dezelfde hoogten als 's-morgens. Na 20 mijl waren we ter hoogte van Crane Flat, waar Els een bordje zag: Camping Closed. Doorgereden dus maar.
Een tiental mijl buiten het terrein opeens een bord met de naam van een camping die niet in onze boeken stond. Bleek van een particuliere organisatie met een uitgebreid terrein voor leden. Er waren ook public places. Uitgelezen terrein. Heerlijk groen, rustig, boomrijk. Els was er meteen verliefd op en we besloten hier de volgende twee dagen te blijven en niet terug te klimmen naar de vallei.
En er zijn hier hoera hookups (het gaat vannacht drie graden vriezen) en zowaar ook internet. Op maar een paar locaties van het terrein, we zullen het morgen testen. Het is hier nu kwart voor elf, bij jullie kwart voor acht 's-morgens. Els slaapt, ik ga dat doen.
Wim
P.S. Toen ik net probeerde of de WiFi toch misschien werkte hier midden op de camping bleek ik zomaar te kunnen uploaden. Ga ik dus doen. [Herman, alvast proficiat.]
Ook van mij nog even een bericht op deze maandagochtend, vlak voor we naar Yosemite vertrekken. De camping waar we zijn (Fresno) is niet een camping waar je langer wilt blijven dan strikt noodzakelijk. De douche cabine is samen met een w.c. in een enorm grote ruimte, die verder gevuld is met een ouwe bank, wat rotsooi, machines e.d. het wordt vast mooi, maar nu nog even niet. Niet eens een wastafel. de deur kan niet op slot, maar je kunt een bordje "occupied" op de deur hangen...... gedaan dus.
Gisteren was dus een erg lange en voor Wim vermoeiende tocht, door die bergen. Wel heel prachtig en ik was echt heel erg onder de indruk van die sequoias. En natuurlijk die beer! Dat we in een sneeuwstormpje zouden belanden, konden wij ook niet vermoeden, maar ik was blij dat Wim ook vond dat we terug moesten gaan. Vooral toen we op de terugweg een politiewagen en een sleepauto tegenkwamen.............
En nu dus naar Yosemite....ik ben benieuwd.
Schattig plaatje, ook bij de sequoia's!
Alles begint hier een beetje op te raken; cornflakes, boter, jam, sap, melk. Misschien redden we het tot donderdag....................Dag ELS
Gisteren was dus een erg lange en voor Wim vermoeiende tocht, door die bergen. Wel heel prachtig en ik was echt heel erg onder de indruk van die sequoias. En natuurlijk die beer! Dat we in een sneeuwstormpje zouden belanden, konden wij ook niet vermoeden, maar ik was blij dat Wim ook vond dat we terug moesten gaan. Vooral toen we op de terugweg een politiewagen en een sleepauto tegenkwamen.............
En nu dus naar Yosemite....ik ben benieuwd.
Schattig plaatje, ook bij de sequoia's!Alles begint hier een beetje op te raken; cornflakes, boter, jam, sap, melk. Misschien redden we het tot donderdag....................Dag ELS
zondag 4 oktober 2009
Een beer op je pad
Ziezo, vandaag heeft een zwarte beer ons pad gekruist. Hij had geen aandacht voor ons; ook Els maakte een paar foto's, maar haar handen bibberden
en de beer werd een zwarte vlek. - Hij reageerde net zo als een wild zwijn bij ons op de Veluwe, alleen gaat een wild zwijn er gauwer vandoor. De beer begon een eindje hoger dan wij, zag ons niet of nauwelijks -er waren nog een paar mensen, het was in de buurt van de super-sequoia Generaal Sherman, liep zoekend naar beneden, stak het looppad over en verdween lager in het bos.
We waren daar om de grootste, oudste, hoogste, ik weet het niet precies, bomen van ons aardrijk te zien. Daar hebben we wel iets voor over gehad, want de weg waaraan die bomen staan loopt 60 mijl door bergachtig gebied, van 400 tot boven de 8000 voet (2400 meter), zonder zijwegen die ergens anders heen leiden dan naar wandelpaden langs sequoia's. Het probleem daarbij was voor ons dat die beroemde boom en zijn makkers zo'n tien mijl van het ene einde van die weg staan, maar dat je met een RV van 25 voet de bochten die in die tien mijl zitten niet (goed) kunt nemen. De parkdirectie zegt daarom dat het 'not advised' is om met een auto langer dan 22 voet die weg te berijden, en van de baas van onze huurauto moet je naar zo'n advies luisteren. Wij reden dus eerst 50 mijl over de begane grond naar het Noorden om daarna door het hooggebergte terug te gaan in zuidelijke richting, een ongemakkelijke tocht van anderhalf uur. Op driekwart daarvan begon het licht te sneeuwen, maar bij generaal Sherman scheen het zonnetje weer. Na de plaatjes van de kleine mensjes voor de grote bomen wilden we nog iets verder naar beneden rijden om nog wat meer verbazing binnen te krijgen. Maar het begon weer te sneeuwen, de lucht werd donker, het was ijzig koud, en de terugtocht over een besneeuwde weg zou meer dan anderhalf uur vergen; onderweg hadden ook dreigende borden over kettingen gestaan; wij hadden geen kettingen. Dus aan de terugweg begonnen. Die liep voorspoedig, eerst weliswaar over een natte weg met sneeuw in de bermen en in het bos, maar na een kwartiertje weer een aarzelende zon, en toen we beneden de 1500 meter kwamen zag het weer er alweer goed uit. Wel bleef het koud. (Pas in de loop van de avond, nadat we in Fresno een camping hadden gevonden (internet-vriendelijk ook nog) en daar een stevig wandelingetje hadden gemaakt kreeg Els weer warme handen en voeten.)
Veel getrek om een boom te zien. De Michelingids zegt voor zulke unieke zaken 'Vaut le detour' en wij zeggen dat Michelin na. We kregen nog een beer op de koop toe. Anderen mogen geuren met hun beren in Yellowstone en Bryce Canyon; de onze kruiste daarboven bij de sequoia's in de meest letterlijke zin ons pad. En we zijn niet eens bang geweest. Het bibberen van Els' handen ging buiten haar wil om, we zijn niet weggelopen.
Morgenvroeg naar Yosemite. Daar hebben we echt geen internet. En geen hookup (electra). We hopen dat het weer goed blijft, en dat het niet te koud wordt. In de camper hebben we tegenwoordig als we opstaan eerst even de kachel aan. Ook de laatste nacht in Bakersfield was koud, hoewel die plaats niet hoog ligt. - Een aardig detail van de camping die we daar hadden was dat hij Riverside heette, maar dat, toen wij bij de office vroegen of we een plaatsje langs de rivier (de Kern) konden krijgen het meisje een beetje ongemakkelijk lachend zei dat ze onze wens kon vervullen, maar dat er helaas geen water in de rivier zat. Veel te droog de laatste tijd.
Wel, tot over een poos(je). Woensdagavond verwachten we een camping in Oakland te hebben. Ik hoop dat we donderdagochtend de camper op tijd kwijt kunnen, want ik wil graag tijdig op het vliegveld zijn om er voor kunnen zorgen dat we weer redelijke plaatsen hebben voor onze vlucht van donderdagmiddag. Online inchecken lijken ze hier niet te doen.
Misschien was dit mijn laatste bijdrage aan deze blog. Het was leuk om te doen, kost wel tijd.
Wim
en de beer werd een zwarte vlek. - Hij reageerde net zo als een wild zwijn bij ons op de Veluwe, alleen gaat een wild zwijn er gauwer vandoor. De beer begon een eindje hoger dan wij, zag ons niet of nauwelijks -er waren nog een paar mensen, het was in de buurt van de super-sequoia Generaal Sherman, liep zoekend naar beneden, stak het looppad over en verdween lager in het bos.We waren daar om de grootste, oudste, hoogste, ik weet het niet precies, bomen van ons aardrijk te zien. Daar hebben we wel iets voor over gehad, want de weg waaraan die bomen staan loopt 60 mijl door bergachtig gebied, van 400 tot boven de 8000 voet (2400 meter), zonder zijwegen die ergens anders heen leiden dan naar wandelpaden langs sequoia's. Het probleem daarbij was voor ons dat die beroemde boom en zijn makkers zo'n tien mijl van het ene einde van die weg staan, maar dat je met een RV van 25 voet de bochten die in die tien mijl zitten niet (goed) kunt nemen. De parkdirectie zegt daarom dat het 'not advised' is om met een auto langer dan 22 voet die weg te berijden, en van de baas van onze huurauto moet je naar zo'n advies luisteren. Wij reden dus eerst 50 mijl over de begane grond naar het Noorden om daarna door het hooggebergte terug te gaan in zuidelijke richting, een ongemakkelijke tocht van anderhalf uur. Op driekwart daarvan begon het licht te sneeuwen, maar bij generaal Sherman scheen het zonnetje weer. Na de plaatjes van de kleine mensjes voor de grote bomen wilden we nog iets verder naar beneden rijden om nog wat meer verbazing binnen te krijgen. Maar het begon weer te sneeuwen, de lucht werd donker, het was ijzig koud, en de terugtocht over een besneeuwde weg zou meer dan anderhalf uur vergen; onderweg hadden ook dreigende borden over kettingen gestaan; wij hadden geen kettingen. Dus aan de terugweg begonnen. Die liep voorspoedig, eerst weliswaar over een natte weg met sneeuw in de bermen en in het bos, maar na een kwartiertje weer een aarzelende zon, en toen we beneden de 1500 meter kwamen zag het weer er alweer goed uit. Wel bleef het koud. (Pas in de loop van de avond, nadat we in Fresno een camping hadden gevonden (internet-vriendelijk ook nog) en daar een stevig wandelingetje hadden gemaakt kreeg Els weer warme handen en voeten.)
Veel getrek om een boom te zien. De Michelingids zegt voor zulke unieke zaken 'Vaut le detour' en wij zeggen dat Michelin na. We kregen nog een beer op de koop toe. Anderen mogen geuren met hun beren in Yellowstone en Bryce Canyon; de onze kruiste daarboven bij de sequoia's in de meest letterlijke zin ons pad. En we zijn niet eens bang geweest. Het bibberen van Els' handen ging buiten haar wil om, we zijn niet weggelopen.
Morgenvroeg naar Yosemite. Daar hebben we echt geen internet. En geen hookup (electra). We hopen dat het weer goed blijft, en dat het niet te koud wordt. In de camper hebben we tegenwoordig als we opstaan eerst even de kachel aan. Ook de laatste nacht in Bakersfield was koud, hoewel die plaats niet hoog ligt. - Een aardig detail van de camping die we daar hadden was dat hij Riverside heette, maar dat, toen wij bij de office vroegen of we een plaatsje langs de rivier (de Kern) konden krijgen het meisje een beetje ongemakkelijk lachend zei dat ze onze wens kon vervullen, maar dat er helaas geen water in de rivier zat. Veel te droog de laatste tijd.
Wel, tot over een poos(je). Woensdagavond verwachten we een camping in Oakland te hebben. Ik hoop dat we donderdagochtend de camper op tijd kwijt kunnen, want ik wil graag tijdig op het vliegveld zijn om er voor kunnen zorgen dat we weer redelijke plaatsen hebben voor onze vlucht van donderdagmiddag. Online inchecken lijken ze hier niet te doen.
Misschien was dit mijn laatste bijdrage aan deze blog. Het was leuk om te doen, kost wel tijd.
Wim
Bakersfield, California
zondagochtend 7.15 4 oktober
We staan eigenlijk op het punt van vertrek, maar bedachten dat het misschien handig was om nu even te vermelden dat we de komende drie dagen waarschijnlijk/ misschien geen internet hebben, en wellicht ook niet per sms of telefoon bereikbaar! We gaan naar het Sequoia en Kings canyon- park (vandaag en vannacht) en daarna naar Yosemite-park (2 nachten), als het tenminste allemaal verloopt zoals we denken en hopen (dat is hetzelfde als: DV).
We zijn nu in Bakersfield na een zeer lange tocht door woestijngebieden; kwamen hier om 3 uur aan (half 8 's ochtends vertrokken) en zaten verder niks te doen op onze stoeltjes in de californische zon. O ja, we gingen even zwemmen; ja, oplettende lezertjes:WE, want Wim ging ook het water in!
Prachtige avondlucht, mooie zonsondergang, en vanmorgen weer -opgang. 's nachts ook hier koud, terwijl het overdag moordend heet was.
Camping is clean, steriel, vol " big rigs" , nauwelijks leven te zien, want veel van die dingen zijn onbewoond! Het ligt aan de rivier, maar..........Sorry, no water in it!
U hoort (leest) van ons.......of niet natuurlijk.
Tot de volgende keer.
Zouden we dan echt ook es een beer hebben gezien?
Dag!
ELS
We staan eigenlijk op het punt van vertrek, maar bedachten dat het misschien handig was om nu even te vermelden dat we de komende drie dagen waarschijnlijk/ misschien geen internet hebben, en wellicht ook niet per sms of telefoon bereikbaar! We gaan naar het Sequoia en Kings canyon- park (vandaag en vannacht) en daarna naar Yosemite-park (2 nachten), als het tenminste allemaal verloopt zoals we denken en hopen (dat is hetzelfde als: DV).
We zijn nu in Bakersfield na een zeer lange tocht door woestijngebieden; kwamen hier om 3 uur aan (half 8 's ochtends vertrokken) en zaten verder niks te doen op onze stoeltjes in de californische zon. O ja, we gingen even zwemmen; ja, oplettende lezertjes:WE, want Wim ging ook het water in!
Prachtige avondlucht, mooie zonsondergang, en vanmorgen weer -opgang. 's nachts ook hier koud, terwijl het overdag moordend heet was.
Camping is clean, steriel, vol " big rigs" , nauwelijks leven te zien, want veel van die dingen zijn onbewoond! Het ligt aan de rivier, maar..........Sorry, no water in it!
U hoort (leest) van ons.......of niet natuurlijk.
Tot de volgende keer.
Zouden we dan echt ook es een beer hebben gezien?
Dag!
ELS
vrijdag 2 oktober 2009
Gokstad
- Toen we langs de sfinx en de piramide kuierden vond Els dat we ook eens binnen moesten kijken. We weten dat er in Las Vegas gegokt wordt, maar dat er meteen in het eerste gebouw dat we betraden in een aantal met elkaar verbonden zalen zo'n honderd black-jack-tafels zouden staan plus een vijftiental roulettetafels, enkele dobbelsteengooitafels, tientallen pokertafels, echte en gedigitaliseerde, een paar radvanavontuurachtige opstellingen zoals ik me die van kermisssen herinner, daarnaast eenentwintig-mogelijkheden met echte kaartdeelmannen of -vrouwen en met computers, en daarnaast zo'n 500 slotmachines, van eenarmige bandieten tot ingewikkelde apparaten voor gevorderden. Ik heb er tweemaal twintig dollar verspeeld, bij roulettetafels. Die zijn kleiner dan bij ons, en de croupiers gebruiken geen harkjes, maar hun handen. Wanneer ze bij ons Rien ne va plus zeggen, enkele ogenblikken nadat het rouletteballetje in beweging is gezet, maken ze hier een soort zegenend gebaar boven de op tafel liggende fiches: hier mag niets meer bij. Ook wordt het winnende nummer niet luidop door de croupier genoemd met de toevoegingen 'noir, impair et manque' als het getal zwart, oneven en achttien of lager was. Dat gaat hier zwijgend; wel is er een elektronisch bord met het laatste winnende nummer plus de vorige 15 0f 20, zodat bijgelovige spelers er hun berekeningen mee kunnen maken. (Steeds gebaseerd op het idee dat je als er bijvoorbeeld acht keer een rood nummer is geweest de volgende keer een groot bedrag op zwart kunt zetten, omdat de kans dat er negen keer achterelkaar een rood nummer uit zou komen 1 op 512 is.) - Misschien is het bij ons (en in Duitsland en Belgie, waar ik resp. 25 en 50 jaar geleden voor het laatst heb meegedaan) trouwens ook wel anders geworden.
- We zijn nog een paar keer door een hotel/gokpaleis gekomen. Steeds een heleboel actieve mensen. En het is goed voor de werkverschaffing, want aan de baccarat-tafels enz. staat steeds een juffrouw of meneer tegenover een paar spelers te werken.
Dit was maar een kleine impressie. Ik ga naar bed, Els ligt er al een poos in.
Wim
- We zijn nog een paar keer door een hotel/gokpaleis gekomen. Steeds een heleboel actieve mensen. En het is goed voor de werkverschaffing, want aan de baccarat-tafels enz. staat steeds een juffrouw of meneer tegenover een paar spelers te werken.
Dit was maar een kleine impressie. Ik ga naar bed, Els ligt er al een poos in.
Wim
Las Vegas (door Els)
vrijdag 2 oktober 2009
Bijzonder vroeg vertrokken, omdat we wakker waren en dus maar zijn opgestaan. De eerste zonnestralen verlichtten de oranje rotsen. Een man die Wim voorbijliep toen die (W) een foto maakte, zei :"yes, this is painted by the finger of God"..........(Mormoon? Ze zijn echt overal, hoor!)
We reden dus al voor 8 uur weg, en waren al gauw het mooie, groene gebied uit, en bereikten weer wat ik alleen maar als woestenij kan aanduiden. Kale, enorme rotsen, bruine vlakten en geen mens te zien. Af en toe een auto, ja. Pas toen we de Inbtersate 15 opreden, werd het verkeer drukker.
We boodschapten onderweg, want het water en het sap waren op, en nog wat dingetjes. Wijn kan nog niet; we zijn nog steeds in Utah!
En dan in die woestenij rijzen ineens rare hoge gebouwen op: Las Vegas (wat "weiden" betekent, haha) Wim had erg goed op de kaart nagekeken hoe we moesten rijden, met name waar we moesten afslaan. Bij exit 40, dan tweemaal bochtje om en daar was achter het hotel Circus Circus de KOA kampground die we hadden uitgezocht omdat die het dichtst bij het Las Vegas-gebeuren is gelegen. Meer dan 300 campers en caravans kunnen hier staan. Een onafzienbare vlakte vol met die witte dingen dus; je staat op asfalt, reuze gezellig, maar alles werkt perfect; de elektra-aansluiting, het water; keurig allemaal. En de toiletten en douches.............wat een zegen weer na de vorige camping.
We zijn meteen maar de stad ingegaan; (we hadden ook nog een uur gewonnen omdat de horloges weer een uur achteruit mochten) en namen de bus die heen en weer over de Strip (onofficiele naam van de South Boulevard) rijdt. En ja, wat moet je verder vertellen over die Strip. het is een aparte wereld. Enorme hotels, allemaal met honderden gokmogelijkheden, de meest gekke gebouwen, en de grootste kitsch die je je maar kunt voorstellen. Enorme pyramide van glas, met sfinx, obelisk, en het hotel waar dit allemaal bij hoort, geheel in Egyptische stijl. Taxi's, stretchlimo's rijden af en aan. Er lopen enorme verbindende (voet)wegen tussen de gebouwen, en ook tussen de Noord en Zuidkant van de Strip. Onderweg de idiootste dingen te zien. Een prachtig nagemaakte Eiffeltoren, het dogenpaleis en de brug der zuchten, plus de campanile van Venetie, en in de grachten ervoor echte gondels met zingende gondeliers. En binnen winkeltjes, eetgelegenheden, maar vooral alle soorten gokdingen.
Het langst verbleven we in het gebouw Bellaggio, waar een conservatory is met de meest verwonderlijke dingen, alles door elkaar, echte bloemen en planten en namaak, zoals een sprekende boom (die was echt erg grappig) en een soort grote enge happende planten (zonnedauw). Verder een hal met een plafond met zeer kleurige glazen versieringen.
Buiten dit paleisachtige hotel was een enorme vijver en daar is om het half uur een fontein-ballet te zien op muziek van Frank Sinatra. Dat was echt geweldig; moeilijk te fotograferen!
Het was erg warm, en we werden zeer vermoeid van het slenteren en staan en kijken in die hitte. Om een uur of 5 zijn we gaan eten in een Italiaans restaurantje, een beetje would-be, maar wel lekker. Je zat leuk buiten en we hadden uitzicht op een piratenschip aan de overkant. Na het eten was het al donker; we besloten om maar naar "huis" te lopen. Het was nog erg ver, want je verkijkt je enorm op de afstanden.
Dat "huis " was nog niet eens zo gemakkelijk te vinden. Het hotel Circus Circus kun je niet missen,, maar dat is zo'n groot complex, dat we eerst nog te ver doorliepen!
We moesten van Arend en Herman echt Las Vegas NIET overslaan; nou, we zijn dus gehoorzaam geweest, maar hebben wel besloten hier morgen weer weg te gaan. Het idee dat ik vroeger had van L.V. had ik uit verhalen, en uit de film Rainman, en eigenlijk klopt dat allemaal. Wat een oord! Enne..................recessie????????
Nee, geen plek om te wezen. Op naar de sequoia's!
Els
Bijzonder vroeg vertrokken, omdat we wakker waren en dus maar zijn opgestaan. De eerste zonnestralen verlichtten de oranje rotsen. Een man die Wim voorbijliep toen die (W) een foto maakte, zei :"yes, this is painted by the finger of God"..........(Mormoon? Ze zijn echt overal, hoor!)
We reden dus al voor 8 uur weg, en waren al gauw het mooie, groene gebied uit, en bereikten weer wat ik alleen maar als woestenij kan aanduiden. Kale, enorme rotsen, bruine vlakten en geen mens te zien. Af en toe een auto, ja. Pas toen we de Inbtersate 15 opreden, werd het verkeer drukker.
We boodschapten onderweg, want het water en het sap waren op, en nog wat dingetjes. Wijn kan nog niet; we zijn nog steeds in Utah!
En dan in die woestenij rijzen ineens rare hoge gebouwen op: Las Vegas (wat "weiden" betekent, haha) Wim had erg goed op de kaart nagekeken hoe we moesten rijden, met name waar we moesten afslaan. Bij exit 40, dan tweemaal bochtje om en daar was achter het hotel Circus Circus de KOA kampground die we hadden uitgezocht omdat die het dichtst bij het Las Vegas-gebeuren is gelegen. Meer dan 300 campers en caravans kunnen hier staan. Een onafzienbare vlakte vol met die witte dingen dus; je staat op asfalt, reuze gezellig, maar alles werkt perfect; de elektra-aansluiting, het water; keurig allemaal. En de toiletten en douches.............wat een zegen weer na de vorige camping.
We zijn meteen maar de stad ingegaan; (we hadden ook nog een uur gewonnen omdat de horloges weer een uur achteruit mochten) en namen de bus die heen en weer over de Strip (onofficiele naam van de South Boulevard) rijdt. En ja, wat moet je verder vertellen over die Strip. het is een aparte wereld. Enorme hotels, allemaal met honderden gokmogelijkheden, de meest gekke gebouwen, en de grootste kitsch die je je maar kunt voorstellen. Enorme pyramide van glas, met sfinx, obelisk, en het hotel waar dit allemaal bij hoort, geheel in Egyptische stijl. Taxi's, stretchlimo's rijden af en aan. Er lopen enorme verbindende (voet)wegen tussen de gebouwen, en ook tussen de Noord en Zuidkant van de Strip. Onderweg de idiootste dingen te zien. Een prachtig nagemaakte Eiffeltoren, het dogenpaleis en de brug der zuchten, plus de campanile van Venetie, en in de grachten ervoor echte gondels met zingende gondeliers. En binnen winkeltjes, eetgelegenheden, maar vooral alle soorten gokdingen.
Het langst verbleven we in het gebouw Bellaggio, waar een conservatory is met de meest verwonderlijke dingen, alles door elkaar, echte bloemen en planten en namaak, zoals een sprekende boom (die was echt erg grappig) en een soort grote enge happende planten (zonnedauw). Verder een hal met een plafond met zeer kleurige glazen versieringen.
Buiten dit paleisachtige hotel was een enorme vijver en daar is om het half uur een fontein-ballet te zien op muziek van Frank Sinatra. Dat was echt geweldig; moeilijk te fotograferen!
Het was erg warm, en we werden zeer vermoeid van het slenteren en staan en kijken in die hitte. Om een uur of 5 zijn we gaan eten in een Italiaans restaurantje, een beetje would-be, maar wel lekker. Je zat leuk buiten en we hadden uitzicht op een piratenschip aan de overkant. Na het eten was het al donker; we besloten om maar naar "huis" te lopen. Het was nog erg ver, want je verkijkt je enorm op de afstanden.
Dat "huis " was nog niet eens zo gemakkelijk te vinden. Het hotel Circus Circus kun je niet missen,, maar dat is zo'n groot complex, dat we eerst nog te ver doorliepen!
We moesten van Arend en Herman echt Las Vegas NIET overslaan; nou, we zijn dus gehoorzaam geweest, maar hebben wel besloten hier morgen weer weg te gaan. Het idee dat ik vroeger had van L.V. had ik uit verhalen, en uit de film Rainman, en eigenlijk klopt dat allemaal. Wat een oord! Enne..................recessie????????
Nee, geen plek om te wezen. Op naar de sequoia's!
Els
Abonneren op:
Posts (Atom)