Een beer op je pad

Ziezo, vandaag heeft een zwarte beer ons pad gekruist. Hij had geen aandacht voor ons; ook Els maakte een paar foto's, maar haar handen bibberden en de beer werd een zwarte vlek. - Hij reageerde net zo als een wild zwijn bij ons op de Veluwe, alleen gaat een wild zwijn er gauwer vandoor. De beer begon een eindje hoger dan wij, zag ons niet of nauwelijks -er waren nog een paar mensen, het was in de buurt van de super-sequoia Generaal Sherman, liep zoekend naar beneden, stak het looppad over en verdween lager in het bos.

We waren daar om de grootste, oudste, hoogste, ik weet het niet precies, bomen van ons aardrijk te zien. Daar hebben we wel iets voor over gehad, want de weg waaraan die bomen staan loopt 60 mijl door bergachtig gebied, van 400 tot boven de 8000 voet (2400 meter), zonder zijwegen die ergens anders heen leiden dan naar wandelpaden langs sequoia's. Het probleem daarbij was voor ons dat die beroemde boom en zijn makkers zo'n tien mijl van het ene einde van die weg staan, maar dat je met een RV van 25 voet de bochten die in die tien mijl zitten niet (goed) kunt nemen. De parkdirectie zegt daarom dat het 'not advised' is om met een auto langer dan 22 voet die weg te berijden, en van de baas van onze huurauto moet je naar zo'n advies luisteren. Wij reden dus eerst 50 mijl over de begane grond naar het Noorden om daarna door het hooggebergte terug te gaan in zuidelijke richting, een ongemakkelijke tocht van anderhalf uur. Op driekwart daarvan begon het licht te sneeuwen, maar bij generaal Sherman scheen het zonnetje weer. Na de plaatjes van de kleine mensjes voor de grote bomen wilden we nog iets verder naar beneden rijden om nog wat meer verbazing binnen te krijgen. Maar het begon weer te sneeuwen, de lucht werd donker, het was ijzig koud, en de terugtocht over een besneeuwde weg zou meer dan anderhalf uur vergen; onderweg hadden ook dreigende borden over kettingen gestaan; wij hadden geen kettingen. Dus aan de terugweg begonnen. Die liep voorspoedig, eerst weliswaar over een natte weg met sneeuw in de bermen en in het bos, maar na een kwartiertje weer een aarzelende zon, en toen we beneden de 1500 meter kwamen zag het weer er alweer goed uit. Wel bleef het koud. (Pas in de loop van de avond, nadat we in Fresno een camping hadden gevonden (internet-vriendelijk ook nog) en daar een stevig wandelingetje hadden gemaakt kreeg Els weer warme handen en voeten.)

Veel getrek om een boom te zien. De Michelingids zegt voor zulke unieke zaken 'Vaut le detour' en wij zeggen dat Michelin na. We kregen nog een beer op de koop toe. Anderen mogen geuren met hun beren in Yellowstone en Bryce Canyon; de onze kruiste daarboven bij de sequoia's in de meest letterlijke zin ons pad. En we zijn niet eens bang geweest. Het bibberen van Els' handen ging buiten haar wil om, we zijn niet weggelopen.

Morgenvroeg naar Yosemite. Daar hebben we echt geen internet. En geen hookup (electra). We hopen dat het weer goed blijft, en dat het niet te koud wordt. In de camper hebben we tegenwoordig als we opstaan eerst even de kachel aan. Ook de laatste nacht in Bakersfield was koud, hoewel die plaats niet hoog ligt. - Een aardig detail van de camping die we daar hadden was dat hij Riverside heette, maar dat, toen wij bij de office vroegen of we een plaatsje langs de rivier (de Kern) konden krijgen het meisje een beetje ongemakkelijk lachend zei dat ze onze wens kon vervullen, maar dat er helaas geen water in de rivier zat. Veel te droog de laatste tijd.

Wel, tot over een poos(je). Woensdagavond verwachten we een camping in Oakland te hebben. Ik hoop dat we donderdagochtend de camper op tijd kwijt kunnen, want ik wil graag tijdig op het vliegveld zijn om er voor kunnen zorgen dat we weer redelijke plaatsen hebben voor onze vlucht van donderdagmiddag. Online inchecken lijken ze hier niet te doen.

Misschien was dit mijn laatste bijdrage aan deze blog. Het was leuk om te doen, kost wel tijd.
Wim

Bakersfield, California

zondagochtend 7.15 4 oktober

We staan eigenlijk op het punt van vertrek, maar bedachten dat het misschien handig was om nu even te vermelden dat we de komende drie dagen waarschijnlijk/ misschien geen internet hebben, en wellicht ook niet per sms of telefoon bereikbaar! We gaan naar het Sequoia en Kings canyon- park (vandaag en vannacht) en daarna naar Yosemite-park (2 nachten), als het tenminste allemaal verloopt zoals we denken en hopen (dat is hetzelfde als: DV).
We zijn nu in Bakersfield na een zeer lange tocht door woestijngebieden; kwamen hier om 3 uur aan (half 8 's ochtends vertrokken) en zaten verder niks te doen op onze stoeltjes in de californische zon. O ja, we gingen even zwemmen; ja, oplettende lezertjes:WE, want Wim ging ook het water in!
Prachtige avondlucht, mooie zonsondergang, en vanmorgen weer -opgang. 's nachts ook hier koud, terwijl het overdag moordend heet was.
Camping is clean, steriel, vol " big rigs" , nauwelijks leven te zien, want veel van die dingen zijn onbewoond! Het ligt aan de rivier, maar..........Sorry, no water in it!

U hoort (leest) van ons.......of niet natuurlijk.
Tot de volgende keer.
Zouden we dan echt ook es een beer hebben gezien?
Dag!
ELS

Gokstad

- Toen we langs de sfinx en de piramide kuierden vond Els dat we ook eens binnen moesten kijken. We weten dat er in Las Vegas gegokt wordt, maar dat er meteen in het eerste gebouw dat we betraden in een aantal met elkaar verbonden zalen zo'n honderd black-jack-tafels zouden staan plus een vijftiental roulettetafels, enkele dobbelsteengooitafels, tientallen pokertafels, echte en gedigitaliseerde, een paar radvanavontuurachtige opstellingen zoals ik me die van kermisssen herinner, daarnaast eenentwintig-mogelijkheden met echte kaartdeelmannen of -vrouwen en met computers, en daarnaast zo'n 500 slotmachines, van eenarmige bandieten tot ingewikkelde apparaten voor gevorderden. Ik heb er tweemaal twintig dollar verspeeld, bij roulettetafels. Die zijn kleiner dan bij ons, en de croupiers gebruiken geen harkjes, maar hun handen. Wanneer ze bij ons Rien ne va plus zeggen, enkele ogenblikken nadat het rouletteballetje in beweging is gezet, maken ze hier een soort zegenend gebaar boven de op tafel liggende fiches: hier mag niets meer bij. Ook wordt het winnende nummer niet luidop door de croupier genoemd met de toevoegingen 'noir, impair et manque' als het getal zwart, oneven en achttien of lager was. Dat gaat hier zwijgend; wel is er een elektronisch bord met het laatste winnende nummer plus de vorige 15 0f 20, zodat bijgelovige spelers er hun berekeningen mee kunnen maken. (Steeds gebaseerd op het idee dat je als er bijvoorbeeld acht keer een rood nummer is geweest de volgende keer een groot bedrag op zwart kunt zetten, omdat de kans dat er negen keer achterelkaar een rood nummer uit zou komen 1 op 512 is.) - Misschien is het bij ons (en in Duitsland en Belgie, waar ik resp. 25 en 50 jaar geleden voor het laatst heb meegedaan) trouwens ook wel anders geworden.
- We zijn nog een paar keer door een hotel/gokpaleis gekomen. Steeds een heleboel actieve mensen. En het is goed voor de werkverschaffing, want aan de baccarat-tafels enz. staat steeds een juffrouw of meneer tegenover een paar spelers te werken.

Dit was maar een kleine impressie. Ik ga naar bed, Els ligt er al een poos in.
Wim

Las Vegas (door Els)

vrijdag 2 oktober 2009



Bijzonder vroeg vertrokken, omdat we wakker waren en dus maar zijn opgestaan. De eerste zonnestralen verlichtten de oranje rotsen. Een man die Wim voorbijliep toen die (W) een foto maakte, zei :"yes, this is painted by the finger of God"..........(Mormoon? Ze zijn echt overal, hoor!)

We reden dus al voor 8 uur weg, en waren al gauw het mooie, groene gebied uit, en bereikten weer wat ik alleen maar als woestenij kan aanduiden. Kale, enorme rotsen, bruine vlakten en geen mens te zien. Af en toe een auto, ja. Pas toen we de Inbtersate 15 opreden, werd het verkeer drukker.
We boodschapten onderweg, want het water en het sap waren op, en nog wat dingetjes. Wijn kan nog niet; we zijn nog steeds in Utah!

En dan in die woestenij rijzen ineens rare hoge gebouwen op: Las Vegas (wat "weiden" betekent, haha) Wim had erg goed op de kaart nagekeken hoe we moesten rijden, met name waar we moesten afslaan. Bij exit 40, dan tweemaal bochtje om en daar was achter het hotel Circus Circus de KOA kampground die we hadden uitgezocht omdat die het dichtst bij het Las Vegas-gebeuren is gelegen. Meer dan 300 campers en caravans kunnen hier staan. Een onafzienbare vlakte vol met die witte dingen dus; je staat op asfalt, reuze gezellig, maar alles werkt perfect; de elektra-aansluiting, het water; keurig allemaal. En de toiletten en douches.............wat een zegen weer na de vorige camping.

We zijn meteen maar de stad ingegaan; (we hadden ook nog een uur gewonnen omdat de horloges weer een uur achteruit mochten) en namen de bus die heen en weer over de Strip (onofficiele naam van de South Boulevard) rijdt. En ja, wat moet je verder vertellen over die Strip. het is een aparte wereld. Enorme hotels, allemaal met honderden gokmogelijkheden, de meest gekke gebouwen, en de grootste kitsch die je je maar kunt voorstellen. Enorme pyramide van glas, met sfinx, obelisk, en het hotel waar dit allemaal bij hoort, geheel in Egyptische stijl. Taxi's, stretchlimo's rijden af en aan. Er lopen enorme verbindende (voet)wegen tussen de gebouwen, en ook tussen de Noord en Zuidkant van de Strip. Onderweg de idiootste dingen te zien. Een prachtig nagemaakte Eiffeltoren, het dogenpaleis en de brug der zuchten, plus de campanile van Venetie, en in de grachten ervoor echte gondels met zingende gondeliers. En binnen winkeltjes, eetgelegenheden, maar vooral alle soorten gokdingen.

Het langst verbleven we in het gebouw Bellaggio, waar een conservatory is met de meest verwonderlijke dingen, alles door elkaar, echte bloemen en planten en namaak, zoals een sprekende boom (die was echt erg grappig) en een soort grote enge happende planten (zonnedauw). Verder een hal met een plafond met zeer kleurige glazen versieringen.
Buiten dit paleisachtige hotel was een enorme vijver en daar is om het half uur een fontein-ballet te zien op muziek van Frank Sinatra. Dat was echt geweldig; moeilijk te fotograferen!

Het was erg warm, en we werden zeer vermoeid van het slenteren en staan en kijken in die hitte. Om een uur of 5 zijn we gaan eten in een Italiaans restaurantje, een beetje would-be, maar wel lekker. Je zat leuk buiten en we hadden uitzicht op een piratenschip aan de overkant. Na het eten was het al donker; we besloten om maar naar "huis" te lopen. Het was nog erg ver, want je verkijkt je enorm op de afstanden.
Dat "huis " was nog niet eens zo gemakkelijk te vinden. Het hotel Circus Circus kun je niet missen,, maar dat is zo'n groot complex, dat we eerst nog te ver doorliepen!

We moesten van Arend en Herman echt Las Vegas NIET overslaan; nou, we zijn dus gehoorzaam geweest, maar hebben wel besloten hier morgen weer weg te gaan. Het idee dat ik vroeger had van L.V. had ik uit verhalen, en uit de film Rainman, en eigenlijk klopt dat allemaal. Wat een oord! Enne..................recessie????????
Nee, geen plek om te wezen. Op naar de sequoia's!
Els

Nietsend

- Het is half vier, Utah-tijd. Morgen gaan we naar Las Vegas Nevada, daar noemen ze dit tijdstip half drie. We wandelden vanmorgen vanuit de shuttlestop bij 'The Lodge' naar de Emerald pools; daar zijn er drie van, drie pools en drie wandelingen. We kozen voor de upper pool, een semi-strenuous wandeling. Er zat nogal wat klauteren over rotsblokken en blokjes bij en in de zon was het, na de kilte van de vroege ochtend, behaaglijk en soms behoorlijk warm. Nu hadden we niet moeten denken dat de meeste mensen zulke inspanningen en het zonder railingen langs afgronden wandelen (op behoorlijk brede paden) liever aan anderen overlaten. De meeste mensen bleken het zelf te willen doen. En soms zonder aarzeling hun jonge kinderen van vier tot tien jaar mee te nemen. Zonder ze aan de hand te houden, zonder riskante zijklimmen te verbieden. Ik dacht eerst dat het wel kinderen van mormonen zouden zijn, aan wie God niets laat overkomen zonder dat het zijn vooropgezette wil was, maar de vader was een log uitziende man met een tatoeage. Twee keer zagen we op het bovenste keienpad zonder veel houvast een jonge moeder met een zuigeling in een rugzakje vol zelfvertrouwen de vereiste evenwichtsoefeningen doen.
- Het was ondanks de drukte een plezierige wandeling. Een paar keer op onze terugtocht (we moesten heen en terug hetzelfde pad), spraken we een te gezette wandelaarster die het niet meer zag zitten moed in: 'nog maar 200 of 300 voet'. Een keer met, de andere keer zonder succes. Els verzamelde waar mogelijk zaad van vreemde bloemen en planten, we waren omringd door de reuzen van bergen, het was niet te warm en niet te koud, we hadden vakantie.
- Door de betrekkelijke drukte op de paden kwam je veel mensen tegen. Er heerste een groetcultuur. En je moest nogal eens wachten of anderen laten wachten bij smalle stukken of klimstukken waarbij de treden in niets op traptreden lijken. Dan wordt er aan beide kanten een paar keer thank you gezegd. Ook meestal bij de misschien tien procent anders gehuidskleurde wandelaars. Als is er onder de laatsten soms een kennelijke angst om te groeten of gegroet te worden: groeten doe je vrienden en bekenden, niet de Jan en alleman die je op straat tegenkomt en dan wordt er van tevoren een andere kant op gekeken. (Mijn niet gefundeerde en ook niet geverifieerde interpretatie.) - Els komt juist binnen van winkelen in Springdale en zegt dat ze de laatste ervaring niet deelt.

Els is nu even met de bus naar Springdale. Vanaf ons terrein rijdt de bus naar het Park, maar ook de andere kant op naar Springdale. (In het park stap je over op de Parkbus.) Even kijken of je er leuke dingen kunt kopen.

Els is nu dus terug. Met een paar schoentjes die op gymnastiekschoenen lijken, maar het niet zijn. Els weet niet hoe ik ze zal noemen, waterschoentjes zijn het misschien, in de uitverkoop. OK., Einde bericht, we gaan theedrinken.

Wim

Een wereld vol camera's

- Tijdens mijn studie kunstgeschiedenis heb ik voor een scriptie een flink aantal reisverslagen gelezen van mensen die naar Italie gingen. Voor zaken, voor de godsdienst, voor de kunst, voor de educatie. Jongelui van stand, met name uit Engeland, maakten voor hun opvoeding een 'grote tour' van tussen een half en twee jaar, en moesten om de zoveel tijd verslag doen. Over wat ze zagen en meemaakten, niet zo heel anders dan wat Els en ik nu doen, al ligt op ons niet de druk van het moeten. De een schreef beter dan de ander, sommigen deden het duidelijk met plezier, anderen omdat de centen van thuis anders niet kwamen.
- Vaak ging het om de kunst: wat was er te zien aan beelden, schilderijen, mooie gebouwen; steeds moesten ze proberen onder woorden te brengen wat ze zagen. - Schilders en tekenaars konden ook zelf iets laten zien.

- Als je vandaag iets gaat bekijken doe je dat zelden zonder camera. Je wilt vastleggen wat je ziet, voor jezelf, voor anderen. Laten zien hoe spectaculair, mooi, of vreemd het was. Mooie foto's maken, een eigen kijk op een onderwerp geven. - Het meeste fotograferen is dunkt me ter registratie.

- Een toerist zonder camera voelt zich gefrustreerd, leeg. Een bezoek aan een mooie plek, Bryce Canyon of Zion zonder camera, ik zou het erg jammer gevonden hebben.

- Zie je meer of juist minder als je iets fotografeert? Kun je je niet toch prettig voelen als je zonder camera naar interessante dingen kijkt? - Op die laatste vraag wil ik graag ja zeggen, maar dat is op zijn best een aarzelend ja.

- Ons werd vandaag verteld dat er jaarlijks drie miljoen mensen dit park bezoeken. De door ons bezochte andere parken noemen vergelijkbare aantallen. Al die parken komen tegemoet aan de fotograferende toerist. Wegen door parken hebben parkeerplaatsen met 'scenic views'. Vaak kun je vandaar geen kant uit, er gaat geen pad naar toe en er komt geen pad vandaan, ze zijn er voor de automobilist om uit te stappen, foto's te maken en weer verder te gaan.

We kijken via onze fototoestellen. Reizigers van vroeger konden dat niet. Zagen ze beter? Slechter?

We lopen voortdurend gegevens op te slaan. Archiveren we die later? Kijken we er dan goed naar? Maken we selecties voor (digitale) albums? - We zijn druk in de weer met andere dingen dan plezier hebben aan wat we zien.

Rustig zonder camera een wandeling maken, rondkijken. De passerende eekhoorn, hagedis of bison niet (willen) kieken. Onthouden wat je ziet, net zo als de Italie-ganger vroeger. - Zou je niet moeten proberen proberen of dat kan?

Mijn zwager Joop de Vries, overigens een enthiousiast fotograaf, heeft een eigen oplossing: hij gaat zitten en tekent wat hij ziet.

Wim*)

*) die vandaag op een wandeling met Els door een kloof langs het riviertje de 'Virgin' over een afstand van driekwart mijl ruim honderdvijftig camera's tegenkwam.

naar Zion

Vannacht veel regen en nog meer wind; dat was nieuw! Toen ik ging wassen en plassen hoorde ik dat er eigenlijk sneeuw verwacht was, en dat het feit dat het " alleen maar regen" was geweest een bonus betekende! Nou, het voelde zeer koud aan, winterjassenweer ! We maakten geen haast, verwarmden de kar eerst maar 's, we zijn tenslotte gepensioneerden, Wim blogde wat, ik schreef een kaartje naar deze en gene, en pas om een uur of tien vertrokken we van deze winterplek naar lagere oorden. De zon scheen wel weer volop, en dat bleef ook zo.

Zion is niet ver van Bryce, relatief gezien dan, maar de weg (nr 9) die er naar toe en er doorheen loopt, is kronkelig, zeer bewerkelijk, en lijkt erg lang. er zitten twee tunnels in, en als je een grote auto (zoals wij) hebt en er door wilt, moet je 15 $ extra betalen, want dan krijg je "escort", d.w.z. dat je middenop de weg moet rijden, en er terwijl jij in die tunneel zit, er alleen verkeer in jouw richting doorkan.

Ik vond het trouwens erg leuk om te beseffen, dat zowel Arend en Elise zo'n 17 jaar geleden, als Herman en Maaike, vorig jaar, deze weg bereden hadden !
We gingen dus het park in aan de oostzijde, en verlieten het weer aan de zuidzijde, want de camping die we wilden, lag net buiten het park.
We vonden hem vrijwel meteen, want alles ligt aan deze weg nr 9. Je hebt ook 2 campgrounds IN het park, maar daar heb je dan niks, geen elektra, geen water, geen dump en.....geeen internet (en nu zit ik wel in de camper te bloggen). Er rijden ook hier gratis shuttlebussen, eentje van hier tot in het park bij het Visitor's centre, en eentje die je vandaar naar het einde van het park brengt, en die moet je nemen, want je mag er geen autorijden. ideaal dus: de camper kan gewoon hier blijven staan, en wij nemen de bus. Je kunt overal onderweg uitstappen en een wandeling maken, en er is hier veel te wandelen!

Zion dus.............ik had niet gedacht dat ik na de ervaringen met de Grand Canyon en vooral Bryce Canyon nog zo versteld kon staan; nou, dus wel, want het is weer heel anders, en ONTZETTEND mooi! Grote massieve oranje en witte rotsen; kanjers. De rivier de Virgin loopt er door. We hebben vanmiddag meteen de Riverwalk gemaakt, een niet verre en niet moeilijke wandeling over een geasfalteerd pad. We moesten daartoe wel helemaal met de shuttle naar de laatste halte. Prachtige wandeling zo langs de rivier, en nog veel bloemen ook. We merkten, dat je als je aan het einde gekomen bent, wel verder kunt maar dat je dan door de rivier moet waden, wat een groot aantal mensen (jongeren natuurlijk weer.............) deed. Vaak haalden ze dan slippers uit hun rugzak! de meesten hadden een stok bij zich; een soort bezemsteel, dat hadden we nog niet eerder gezien (je ziet wel veel wandelaars met bergstokken). Weer wat geleerd!

"Thuis" (nou, alles went,en ik noem dit met het grootste gemak thuis, merk ik; maar deze campground is wel ongcveer de slechtste die we hebben gehad: weinig ruimte , geen zeep bij de w.c.'s, douchen met een muntje (6 minuten) okay, thuis dus eerst thee en toen een glaasje wijn gedronken, zittend in het namiddagzonnetje. Wim heeft even met verbazing gekeken hoe onze buurtjes met kennelijk genoegen hun bbq gebruikten. Is blij dat ik dat niet van hem vraag........
Ik kookte, en we aten binnen: er staat te veel wind. De buschauffeur zei trouwens dat dit de eerste dag was dat de temperatuur eindelijk 's lekker was (het was aldoor nog te heet geweest), en dat dat morgen ook wel zo zou zijn, maar dat we vannacht wel extra dekens nodig zouden hebben! Nou, en zover zijn we dus. Wim is douchen en ik ga koffie maken. Gek idee, dat we vandaag over een week een campground in de buurt van het Cruise- America-wegbrengpunt moeten hebben, want we moeten de camper donderdag 8 oktober leeg en puntgaaf afleveren! Dat zal nog wat worden!
maar voorlopig genieten we dus van.........Zion (door een of andere Mormoon zo genoemd)

Ik moet nog even zeggen dat ik verscheidene mensen sms-jes stuurde, en daar geen antwoord op krijg. Ik begin te vermoeden dat die Amerikaanse telefoon niet altijd doet wat ik denk dat hij doet! Maar................naar Siberie lukt het wel!!

Els