Rustdag

- Vandaag in de zon gezeten, gelezen, een naburige trail, een van de 1000, gelopen. Deze trail was niet zoals we hem hadden verwacht. Hij werd moeilijker en moeilijker begaanbaar, je moest kiezen voor waden door de rivier waar we langsliepen of de steilte van niet erg gebaande rotspaden. Els wilde terug, eigenlijk wel terecht, maar ik vroeg of ik nog 50 meter verder mocht, onderzoeken hoe het 'pad' verder ging. Tja, een stukje verderop leek het goed, maar daarna was het weer rivier of rots. We waren een eind van huis, niemand wist waar wij waren en niemand beliep dit pad. Zesentwintig dagen zonder noemenswaardige pech mochten eigenlijk niet opgeofferd worden aan mijn zucht tot avontuur. Ik hoorde Els in de verte wanhopig roepen. - We hebben ons verantwoordelijk gedragen en zijn op onze schreden teruggekeerd, wat nog lastig genoeg bleek. Een waterval in de rivier, die we op de heenweg niet hadden gezien bleek fotogeniek, de onrust nam af. Behouden tgeruggekeerd in ons motorhome.



Ik (en Els denk ik ook wel) baal een beetje van ons (non-)bezoek aan het Yosemite-park. We hebben weliswaar de uitzichten, het overweldigend grote, de aan alle kanten hoog oprijzende rotsen gezien en bewonderd, maar wandelen door het park hebben we nauwelijks gedaan. Een volgende keer zou ik, vanuit een camping als 'Crane flat' vroeg in de ochtend naar de vallei gaan, daar een hele dag doorbrengen, (lange) wandeling maken, en dan 's avonds teruggaan naar het kamp. We zijn het met onze beslissing eens, om vandaag niet toch nog weer terug te gaan (we zijn er hier wel dichterbij dan ooit). Want het klimmen in onze kar, de toch minstens een uur durende tocht, de drukte in de vallei, de drukte ook op de trails wogen niet op tegen de uitgelezen dag die we vandaag hadden; en de benauwde momenten met goede afloop geven achteraf ook een tevreden gevoel.



Wim (Het vervolg van dit bericht is van Els)



Ja, die wandeling; hoe vaak in ons huwelijk zou ik niet in angst hebben gezeten over de afloop? Altijd weer Wim's idee van " een pad" ; en maar doorgaan op dat vermeende pad. Ik met tegenzin er achteraan. Ook nu weer...........ik volgde niet met overtuiging en toen ineens wilde ik niet verder. En dan, zoals altijd; "ik kijk nog even verder of het beter wordt" Ook ditmaal werd het me iets te veel; ik ben een angsthaas, ja, ik weet het, maar ik werd echt bang daar op die steile roitsen, met ondergaande zon, en dan die waterval diep beneden ons, en Wim in geen velden of wegen te bekennen. Ik heb echt geroepen, ik zeg het eerlijk- "Als dit allemaal goedkomt, zal ik nooit meer onaardig tegen je zijn!"

Enfin, het kwam dus goed, en ik was zeer opgelucht. En ben nu dus verder m'n hele leven aardig tegen Wim. Dat zal niet meevallen!

Verder heerlijk dagje. Morgen terugreis, en........opruimen en inpakken.

dag!

ELS