Las Vegas (door Els)

vrijdag 2 oktober 2009



Bijzonder vroeg vertrokken, omdat we wakker waren en dus maar zijn opgestaan. De eerste zonnestralen verlichtten de oranje rotsen. Een man die Wim voorbijliep toen die (W) een foto maakte, zei :"yes, this is painted by the finger of God"..........(Mormoon? Ze zijn echt overal, hoor!)

We reden dus al voor 8 uur weg, en waren al gauw het mooie, groene gebied uit, en bereikten weer wat ik alleen maar als woestenij kan aanduiden. Kale, enorme rotsen, bruine vlakten en geen mens te zien. Af en toe een auto, ja. Pas toen we de Inbtersate 15 opreden, werd het verkeer drukker.
We boodschapten onderweg, want het water en het sap waren op, en nog wat dingetjes. Wijn kan nog niet; we zijn nog steeds in Utah!

En dan in die woestenij rijzen ineens rare hoge gebouwen op: Las Vegas (wat "weiden" betekent, haha) Wim had erg goed op de kaart nagekeken hoe we moesten rijden, met name waar we moesten afslaan. Bij exit 40, dan tweemaal bochtje om en daar was achter het hotel Circus Circus de KOA kampground die we hadden uitgezocht omdat die het dichtst bij het Las Vegas-gebeuren is gelegen. Meer dan 300 campers en caravans kunnen hier staan. Een onafzienbare vlakte vol met die witte dingen dus; je staat op asfalt, reuze gezellig, maar alles werkt perfect; de elektra-aansluiting, het water; keurig allemaal. En de toiletten en douches.............wat een zegen weer na de vorige camping.

We zijn meteen maar de stad ingegaan; (we hadden ook nog een uur gewonnen omdat de horloges weer een uur achteruit mochten) en namen de bus die heen en weer over de Strip (onofficiele naam van de South Boulevard) rijdt. En ja, wat moet je verder vertellen over die Strip. het is een aparte wereld. Enorme hotels, allemaal met honderden gokmogelijkheden, de meest gekke gebouwen, en de grootste kitsch die je je maar kunt voorstellen. Enorme pyramide van glas, met sfinx, obelisk, en het hotel waar dit allemaal bij hoort, geheel in Egyptische stijl. Taxi's, stretchlimo's rijden af en aan. Er lopen enorme verbindende (voet)wegen tussen de gebouwen, en ook tussen de Noord en Zuidkant van de Strip. Onderweg de idiootste dingen te zien. Een prachtig nagemaakte Eiffeltoren, het dogenpaleis en de brug der zuchten, plus de campanile van Venetie, en in de grachten ervoor echte gondels met zingende gondeliers. En binnen winkeltjes, eetgelegenheden, maar vooral alle soorten gokdingen.

Het langst verbleven we in het gebouw Bellaggio, waar een conservatory is met de meest verwonderlijke dingen, alles door elkaar, echte bloemen en planten en namaak, zoals een sprekende boom (die was echt erg grappig) en een soort grote enge happende planten (zonnedauw). Verder een hal met een plafond met zeer kleurige glazen versieringen.
Buiten dit paleisachtige hotel was een enorme vijver en daar is om het half uur een fontein-ballet te zien op muziek van Frank Sinatra. Dat was echt geweldig; moeilijk te fotograferen!

Het was erg warm, en we werden zeer vermoeid van het slenteren en staan en kijken in die hitte. Om een uur of 5 zijn we gaan eten in een Italiaans restaurantje, een beetje would-be, maar wel lekker. Je zat leuk buiten en we hadden uitzicht op een piratenschip aan de overkant. Na het eten was het al donker; we besloten om maar naar "huis" te lopen. Het was nog erg ver, want je verkijkt je enorm op de afstanden.
Dat "huis " was nog niet eens zo gemakkelijk te vinden. Het hotel Circus Circus kun je niet missen,, maar dat is zo'n groot complex, dat we eerst nog te ver doorliepen!

We moesten van Arend en Herman echt Las Vegas NIET overslaan; nou, we zijn dus gehoorzaam geweest, maar hebben wel besloten hier morgen weer weg te gaan. Het idee dat ik vroeger had van L.V. had ik uit verhalen, en uit de film Rainman, en eigenlijk klopt dat allemaal. Wat een oord! Enne..................recessie????????
Nee, geen plek om te wezen. Op naar de sequoia's!
Els

Nietsend

- Het is half vier, Utah-tijd. Morgen gaan we naar Las Vegas Nevada, daar noemen ze dit tijdstip half drie. We wandelden vanmorgen vanuit de shuttlestop bij 'The Lodge' naar de Emerald pools; daar zijn er drie van, drie pools en drie wandelingen. We kozen voor de upper pool, een semi-strenuous wandeling. Er zat nogal wat klauteren over rotsblokken en blokjes bij en in de zon was het, na de kilte van de vroege ochtend, behaaglijk en soms behoorlijk warm. Nu hadden we niet moeten denken dat de meeste mensen zulke inspanningen en het zonder railingen langs afgronden wandelen (op behoorlijk brede paden) liever aan anderen overlaten. De meeste mensen bleken het zelf te willen doen. En soms zonder aarzeling hun jonge kinderen van vier tot tien jaar mee te nemen. Zonder ze aan de hand te houden, zonder riskante zijklimmen te verbieden. Ik dacht eerst dat het wel kinderen van mormonen zouden zijn, aan wie God niets laat overkomen zonder dat het zijn vooropgezette wil was, maar de vader was een log uitziende man met een tatoeage. Twee keer zagen we op het bovenste keienpad zonder veel houvast een jonge moeder met een zuigeling in een rugzakje vol zelfvertrouwen de vereiste evenwichtsoefeningen doen.
- Het was ondanks de drukte een plezierige wandeling. Een paar keer op onze terugtocht (we moesten heen en terug hetzelfde pad), spraken we een te gezette wandelaarster die het niet meer zag zitten moed in: 'nog maar 200 of 300 voet'. Een keer met, de andere keer zonder succes. Els verzamelde waar mogelijk zaad van vreemde bloemen en planten, we waren omringd door de reuzen van bergen, het was niet te warm en niet te koud, we hadden vakantie.
- Door de betrekkelijke drukte op de paden kwam je veel mensen tegen. Er heerste een groetcultuur. En je moest nogal eens wachten of anderen laten wachten bij smalle stukken of klimstukken waarbij de treden in niets op traptreden lijken. Dan wordt er aan beide kanten een paar keer thank you gezegd. Ook meestal bij de misschien tien procent anders gehuidskleurde wandelaars. Als is er onder de laatsten soms een kennelijke angst om te groeten of gegroet te worden: groeten doe je vrienden en bekenden, niet de Jan en alleman die je op straat tegenkomt en dan wordt er van tevoren een andere kant op gekeken. (Mijn niet gefundeerde en ook niet geverifieerde interpretatie.) - Els komt juist binnen van winkelen in Springdale en zegt dat ze de laatste ervaring niet deelt.

Els is nu even met de bus naar Springdale. Vanaf ons terrein rijdt de bus naar het Park, maar ook de andere kant op naar Springdale. (In het park stap je over op de Parkbus.) Even kijken of je er leuke dingen kunt kopen.

Els is nu dus terug. Met een paar schoentjes die op gymnastiekschoenen lijken, maar het niet zijn. Els weet niet hoe ik ze zal noemen, waterschoentjes zijn het misschien, in de uitverkoop. OK., Einde bericht, we gaan theedrinken.

Wim

Een wereld vol camera's

- Tijdens mijn studie kunstgeschiedenis heb ik voor een scriptie een flink aantal reisverslagen gelezen van mensen die naar Italie gingen. Voor zaken, voor de godsdienst, voor de kunst, voor de educatie. Jongelui van stand, met name uit Engeland, maakten voor hun opvoeding een 'grote tour' van tussen een half en twee jaar, en moesten om de zoveel tijd verslag doen. Over wat ze zagen en meemaakten, niet zo heel anders dan wat Els en ik nu doen, al ligt op ons niet de druk van het moeten. De een schreef beter dan de ander, sommigen deden het duidelijk met plezier, anderen omdat de centen van thuis anders niet kwamen.
- Vaak ging het om de kunst: wat was er te zien aan beelden, schilderijen, mooie gebouwen; steeds moesten ze proberen onder woorden te brengen wat ze zagen. - Schilders en tekenaars konden ook zelf iets laten zien.

- Als je vandaag iets gaat bekijken doe je dat zelden zonder camera. Je wilt vastleggen wat je ziet, voor jezelf, voor anderen. Laten zien hoe spectaculair, mooi, of vreemd het was. Mooie foto's maken, een eigen kijk op een onderwerp geven. - Het meeste fotograferen is dunkt me ter registratie.

- Een toerist zonder camera voelt zich gefrustreerd, leeg. Een bezoek aan een mooie plek, Bryce Canyon of Zion zonder camera, ik zou het erg jammer gevonden hebben.

- Zie je meer of juist minder als je iets fotografeert? Kun je je niet toch prettig voelen als je zonder camera naar interessante dingen kijkt? - Op die laatste vraag wil ik graag ja zeggen, maar dat is op zijn best een aarzelend ja.

- Ons werd vandaag verteld dat er jaarlijks drie miljoen mensen dit park bezoeken. De door ons bezochte andere parken noemen vergelijkbare aantallen. Al die parken komen tegemoet aan de fotograferende toerist. Wegen door parken hebben parkeerplaatsen met 'scenic views'. Vaak kun je vandaar geen kant uit, er gaat geen pad naar toe en er komt geen pad vandaan, ze zijn er voor de automobilist om uit te stappen, foto's te maken en weer verder te gaan.

We kijken via onze fototoestellen. Reizigers van vroeger konden dat niet. Zagen ze beter? Slechter?

We lopen voortdurend gegevens op te slaan. Archiveren we die later? Kijken we er dan goed naar? Maken we selecties voor (digitale) albums? - We zijn druk in de weer met andere dingen dan plezier hebben aan wat we zien.

Rustig zonder camera een wandeling maken, rondkijken. De passerende eekhoorn, hagedis of bison niet (willen) kieken. Onthouden wat je ziet, net zo als de Italie-ganger vroeger. - Zou je niet moeten proberen proberen of dat kan?

Mijn zwager Joop de Vries, overigens een enthiousiast fotograaf, heeft een eigen oplossing: hij gaat zitten en tekent wat hij ziet.

Wim*)

*) die vandaag op een wandeling met Els door een kloof langs het riviertje de 'Virgin' over een afstand van driekwart mijl ruim honderdvijftig camera's tegenkwam.

naar Zion

Vannacht veel regen en nog meer wind; dat was nieuw! Toen ik ging wassen en plassen hoorde ik dat er eigenlijk sneeuw verwacht was, en dat het feit dat het " alleen maar regen" was geweest een bonus betekende! Nou, het voelde zeer koud aan, winterjassenweer ! We maakten geen haast, verwarmden de kar eerst maar 's, we zijn tenslotte gepensioneerden, Wim blogde wat, ik schreef een kaartje naar deze en gene, en pas om een uur of tien vertrokken we van deze winterplek naar lagere oorden. De zon scheen wel weer volop, en dat bleef ook zo.

Zion is niet ver van Bryce, relatief gezien dan, maar de weg (nr 9) die er naar toe en er doorheen loopt, is kronkelig, zeer bewerkelijk, en lijkt erg lang. er zitten twee tunnels in, en als je een grote auto (zoals wij) hebt en er door wilt, moet je 15 $ extra betalen, want dan krijg je "escort", d.w.z. dat je middenop de weg moet rijden, en er terwijl jij in die tunneel zit, er alleen verkeer in jouw richting doorkan.

Ik vond het trouwens erg leuk om te beseffen, dat zowel Arend en Elise zo'n 17 jaar geleden, als Herman en Maaike, vorig jaar, deze weg bereden hadden !
We gingen dus het park in aan de oostzijde, en verlieten het weer aan de zuidzijde, want de camping die we wilden, lag net buiten het park.
We vonden hem vrijwel meteen, want alles ligt aan deze weg nr 9. Je hebt ook 2 campgrounds IN het park, maar daar heb je dan niks, geen elektra, geen water, geen dump en.....geeen internet (en nu zit ik wel in de camper te bloggen). Er rijden ook hier gratis shuttlebussen, eentje van hier tot in het park bij het Visitor's centre, en eentje die je vandaar naar het einde van het park brengt, en die moet je nemen, want je mag er geen autorijden. ideaal dus: de camper kan gewoon hier blijven staan, en wij nemen de bus. Je kunt overal onderweg uitstappen en een wandeling maken, en er is hier veel te wandelen!

Zion dus.............ik had niet gedacht dat ik na de ervaringen met de Grand Canyon en vooral Bryce Canyon nog zo versteld kon staan; nou, dus wel, want het is weer heel anders, en ONTZETTEND mooi! Grote massieve oranje en witte rotsen; kanjers. De rivier de Virgin loopt er door. We hebben vanmiddag meteen de Riverwalk gemaakt, een niet verre en niet moeilijke wandeling over een geasfalteerd pad. We moesten daartoe wel helemaal met de shuttle naar de laatste halte. Prachtige wandeling zo langs de rivier, en nog veel bloemen ook. We merkten, dat je als je aan het einde gekomen bent, wel verder kunt maar dat je dan door de rivier moet waden, wat een groot aantal mensen (jongeren natuurlijk weer.............) deed. Vaak haalden ze dan slippers uit hun rugzak! de meesten hadden een stok bij zich; een soort bezemsteel, dat hadden we nog niet eerder gezien (je ziet wel veel wandelaars met bergstokken). Weer wat geleerd!

"Thuis" (nou, alles went,en ik noem dit met het grootste gemak thuis, merk ik; maar deze campground is wel ongcveer de slechtste die we hebben gehad: weinig ruimte , geen zeep bij de w.c.'s, douchen met een muntje (6 minuten) okay, thuis dus eerst thee en toen een glaasje wijn gedronken, zittend in het namiddagzonnetje. Wim heeft even met verbazing gekeken hoe onze buurtjes met kennelijk genoegen hun bbq gebruikten. Is blij dat ik dat niet van hem vraag........
Ik kookte, en we aten binnen: er staat te veel wind. De buschauffeur zei trouwens dat dit de eerste dag was dat de temperatuur eindelijk 's lekker was (het was aldoor nog te heet geweest), en dat dat morgen ook wel zo zou zijn, maar dat we vannacht wel extra dekens nodig zouden hebben! Nou, en zover zijn we dus. Wim is douchen en ik ga koffie maken. Gek idee, dat we vandaag over een week een campground in de buurt van het Cruise- America-wegbrengpunt moeten hebben, want we moeten de camper donderdag 8 oktober leeg en puntgaaf afleveren! Dat zal nog wat worden!
maar voorlopig genieten we dus van.........Zion (door een of andere Mormoon zo genoemd)

Ik moet nog even zeggen dat ik verscheidene mensen sms-jes stuurde, en daar geen antwoord op krijg. Ik begin te vermoeden dat die Amerikaanse telefoon niet altijd doet wat ik denk dat hij doet! Maar................naar Siberie lukt het wel!!

Els

Tijd en wijn in Arizona en Utah

- Arizona hoort bij de Mountain-timezone, waar het een uur eerder is dan in Califirnia en Nevada. Vanaf de derde dag van ons verblijf hier hebben we in die zone doorgebracht. - Toen we afgelopen vrijdag tegen vijven aangekomen waren bij de Grand Canyon en ons registreerden op de camping van Grand Canyon zag ik op de klok achter de receptioniste 3.50 staan tien voor vier. Dat bleek de juiste tijd te zijn daar ter plaatse. Volgens haar hadden ze deze tijd omdat ze veel toeristen uit Nevada en California hadden en die dan niets hoefden te veranderen. - Later bleek dat Arizona niet aan Daylight Saving Time (zomertijd) doet en de omringen de staten wel. - Maar het was vreemd dat wij diezelfde ochtend, ook in Arizona, het Navajo National Monument bezocht hadden en daar wel de 'gewone' tijd hadden aangetroffen. - Ook op dat raadsel kwam een antwoord: in de Reservations (die meer dan een derde van het grondgenied van Arizona beslaan) doet men gewoon aan zomertijd.

Toen we eergisteren in Kanab boodschappen deden in een grote supermarkt, en mijn opdracht was om de wijn aan te vullen, bleek dat niet te kunnen: in Utah verkoopt een supermarkt geen wijn. In het begin van onze tocht hadden we in California en Wyoming een gewoon bij de Walmart of een andere winkel een voorraadje wijn gekocht. - Gister vroegen we aan onze campinghoudster of je dan in heel Utah geen wijn kunt krijgen. Dat kon wel, bij een State Liquor Shop. En we hadden geluk, want het Best Western Hotel bij de ingang van Bryce Canyon had een licentie voor zo'n shop. - Ze had gelijk, naast de lobby van het hotel bevond zich een afgescheiden ruimte met diverse soorten drank. De goedkoopste fles rode wijn was 10 dollar, maar die was dan ook goed volgens het hotelmeisje. - Ze had gelijk.

Vanmorgen was het berekoud. Het had veel geregend 's nachts, maar de voorspelde sneeuw was uitgebleven. De zon scheen weer, maar de snijdende wind ging door alle kleren heen. De camping ligt op 7777 voet, dat is meer dan 2100 meter. Een eind boven Saas Fee.

Zojuist in Zion National Park aangekomen. We gaan zometeen op weg met de shuttle. Het is nu half twee. Warm, mooi weer, wel nog flink wat wind.

(Deze blog had ik vanmorgen ook al geschreven, maar door een instabiel internet ging het bericht niet weg, het bleek daarna ook grotendeels verdwenen.)

Vanavond denk ik meer.

Wim

Correctie bij Grand Canyon (2)

Het probleem met aardlagen is dat ze (vaak) omhoog geduwd worden en dat ze in de loop van de tijd (altijd) afslijten door erosie, verwering. De aardlaag in het gebied van de Grand Canyon waarin resten van dinosauriers gevonden hadden kunnen worden is sinds lang ge-erodeerd. Er is daar vijfduizend voet dikte aan aardlagen verdwenen. Die lagen boven de laag die nu de bovenste is.

Mijn als verduidelijking bedoelde opmerking over de aardlaag met dinosaurier-overblijfselen was dus onjuist en had achterwege moeten blijven. De essentie van wat ik wilde zeggen blijft dezelfde.

Excuus, Wim

Bryce Canyon 2

Lieve allemaal,

Het is nu dinsdagavond, en ik zit weer in de lounge van de vliegen, want we zijn hier toch maar gebleven, gewoon omdat ik het een leuke camping vind, klein en simpel. Vanmorgen hebben we lekker bij de , ach, nu wou ik tent schrijven, nee, camper dus, gezeten. Lekker gelezen, en een was gedaan. vroeg geluncht en toen een wandeling gaan maken in Bryce Canyon. Nou, dat was heel fantastisch! Ik probeer een paar foto's erbij te doen, en die spreken dan hopelijk voor zich. (Ik zit hier trouwens vanavond niet alleen. twee mannen zitten met hun laptop te spelen, zodanig, dat ik geen stopkontakt heb, en op de accu moet werken.)

Ik laat het hier bij. morgen gaan we naar Zion. Moet ook erg mooi zijn. het is vlakbij voiorzover er hier iets vlakbij kan zijn.

Dag, tot de volgende keer!

ELS

P.S. Herman, sorry, het was Chelyabinsk!