Hallo allemaal,En nu is het dinsdagochtend half 9 (hier), en nu zit ik (Els) dus in deze " lounge" met onze reislaptop. Inderdaad veel vliegen. Naast me is de laundry, en daar is een machine bezig mijn was (onze was, he, Con?) te drogen. Wel gemakkelijk hoor, overal van die wasmachines!
We waren dus drie dagen verstoken van WiFi en ook het sms-en ging niet of sporadisch. Waar een mens allemaal niet aan verslaafd kan raken!
Gisteren dus heel erg ver gereden (340 mijl, 550 km) om hier te komen. Eerst door Indianenreservaten...........het geeft je te denken dat Indianen in zulke verschrikkelijk woeste en onherbergzame gebieden (moeten?) leven. Je ziet veel van die bouwvallige kraampjes aan de weg met " Indian jewelry" met Amerikaanse vlaggetjes. Amerikaans....ja, gewoon Amerikanen zijn het. Wanneer zou er nou es een Indiaan hoog in de politiek terecht komen? Dienen deze jongens ook in Irak, in Afghanistan? Gaan ze ook wel naar Universiteiten? Ik durfde eigenlijk niet goed te vragen op wie ze hadden gestemd.Is Obama ook goed voor deze mensen? Als Nederlander sta je (nee, laat ik voor mezelf spreken stond ik )er nooit bij stil dat Amerika niet alleen negers en blanken heeft, maar ook Indianen. En zij (die indianen) waren er eerst, nietwaar?Wat een problemen!
Maar wij zijn nu lekker toerist in Bryce Canyon. Ik denk wel dat we verhuizen naar een andere camping , eentje die dichter bij het park zelf is, en waar internet "gewoon"(haha, gewoon!) in de camper zelf available is. Campings genoeg. We gaan vandaag ook na de was en het blog, een wandeling maken, die de mooiste drie-mijl-wandeling ter wereld heet te zijn. Gisteren hebben we al direct na registeren op deze camping, meteen een kijkje genomen in het park, dat heel langgerekt is (18 mijl meen ik). eerst helemaal naar het eind gereden, en vandaar af weer terug, steeds uitstappend bij alle viewpoints. Fantastisch, wat is dit mooi. Misschien is het landschap wel mooier dan in de Grand Canyon, waarschijnlijk door het toch kleinschaligere maar vrnl doordat hier veel meer loofbomen staan, die hun prachtige herfstkleuren tonen. Indian summer hier! Als er alleen dennen en den-achtigen staan, zie je daar minder van. Zoals in Yellowstone en de Grand Canyon.
De shuttle-bus, zoals die in de Grand Canyon zo ontzettend handig en gestroomlijnd iedereen ter plekke brengt. en die hier ook rijdt, is sinds gisteren niet meer in de running; (het seizoen is bijna afgelopen)dat betekent wel dat we alles per RV moeten doen. Lastig? Ach ja, maar overal is parking space genoeg, en alles went.
Gisteravond om 9.15 (we waren net binnen na Wim's bloggen en mijn douche) werden we ineens gebeld door Herman, uit Cheyriabinsk (ik doe de spelling uit mijn hoofd, is dus ws niet juist; ik kijk het na!)...........dat was een verrassing! Bij hem is het precies 12 uur vroeger dan hier. Hij maakt het goed; moet nog heel wat reizen deze week, langs andere programmeurs die voor Seagull werken, oa Jekaterinenburg. Afstanden lijken niet meer te tellen!
En nu stopt de droger, en stop ik ook.
Tot de volgende keer!
ELS
dinsdag 29 september 2009
maandag 28 september 2009
Grand Canyon
Na de Navajo's zijn we drie dagen bij de Grand Canyon geweest. We hebben er gewandeld, hebben de schaal van de mijl-diepe en meer dan tien mijl brede canyon niet goed kunnen bevatten. Verbaasd gekeken naar de rotsformaties en hun kleuren. Het heeft weinig zin hier in algemene termen veel over te zeggen. We waren tevreden over de congruentie van wat we verwacht hadden te zien en wat we zagen.
- Er zijn allerlei trails, waarvan we er een paar gelopen hebben. De eenvoudige en vrijwel horizontale rim-trail met prachtige uitzichten hebben we gedaan, en ook het bovenste stuk van de Bright Angel trail. Dat pad kun je tot helemaal beneden wandelen, dat is een dagreis, en je komt dezelfde dag niet weer boven. Je kunt halverwege naar beneden gaan, daar overnachten (kamperen) en de volgende dag naar boven klimmen, een kleine kilometer (dat hebben Arend en Elise een jaar of 15 geleden gedaan). Je kunt gaan tot three mile resthouse, 600 meter dalen en daarna weer klimmen, daar staat een uur of zeven voor. En je kunt, zoals wij en vele anderen deden slechts gaan tot one and a half mile resthouse, dat is 350 meter dalen en klimmen, waar je gemiddeld twee-en-half uur over doet. Heel bevredigend.
We staan nu op een camping bij Bryce Canyon. De WiFi werkt er alleen in een soort lounge, niet op het kampeerterrein. In dat vertrekje zit ik nu een beetje ongemakkelijk vliegen van me af te slaan. We proberen morgen de blog bij te werken.
Els komt juist gedoucht binnen. Ze wil nu nu niet schrijven; de lounge gaat zometeen dicht.
Tot morgen dus,
Wim
- Er zijn allerlei trails, waarvan we er een paar gelopen hebben. De eenvoudige en vrijwel horizontale rim-trail met prachtige uitzichten hebben we gedaan, en ook het bovenste stuk van de Bright Angel trail. Dat pad kun je tot helemaal beneden wandelen, dat is een dagreis, en je komt dezelfde dag niet weer boven. Je kunt halverwege naar beneden gaan, daar overnachten (kamperen) en de volgende dag naar boven klimmen, een kleine kilometer (dat hebben Arend en Elise een jaar of 15 geleden gedaan). Je kunt gaan tot three mile resthouse, 600 meter dalen en daarna weer klimmen, daar staat een uur of zeven voor. En je kunt, zoals wij en vele anderen deden slechts gaan tot one and a half mile resthouse, dat is 350 meter dalen en klimmen, waar je gemiddeld twee-en-half uur over doet. Heel bevredigend.
We staan nu op een camping bij Bryce Canyon. De WiFi werkt er alleen in een soort lounge, niet op het kampeerterrein. In dat vertrekje zit ik nu een beetje ongemakkelijk vliegen van me af te slaan. We proberen morgen de blog bij te werken.
Els komt juist gedoucht binnen. Ze wil nu nu niet schrijven; de lounge gaat zometeen dicht.
Tot morgen dus,
Wim
Tusen de Navajo's
22-24 september
Er is een supermarkt in ons dorpje Goulding. De supermarkt is echt en Els werkte er haar boodschappenlijst af terwijl ik vegeefs naar wijn zocht. Maar het dorpje is het niet, echt. Je hebt in dit hele gebied, de Navajo reservation, geen plaatsen, dorpen, vlekken of buurtschappen zoals wij die kennen. Soms zijn er wat huisjes, soms wat hutjes, soms is er zomaar een huis of zomaar een hutje. Grotere plaatsen, die op de kaart stadjes lijken, zijn niets anders dan wat meer huizen bij elkaar op een wat grotere oppervlakte. Huizen met twee verdiepingen hebben we, buiten het half in de berg gebouwde appartementenhotel van Goulding niet gezien. Goulding was een man die in de twintiger jaren van de vorige eeuw een goede band had met de Navajo's. Hij handelde met ze, respecteerde ze en werd een ikoon. Ook onze camping heette Goulding. Het personeel was Navajo, wat voor ons nuttig was toen we wilden weten of er een camping was in Tuba City. Onze boekjes spraken elkaar tegen. Hoewel die plaats zo'n 90 mijl verderop ligt wist de indiaanse receptioniste het antwoord meteen: nee. We kregen de indruk dat Navajo's geen campings organiseren behalve de onze.
- Aan de wegen door het gebied -dat zijn er betrekkelijk weinig, het is er ruig en onherbergzaam- zie je om de paar mijl op een meter of dertig van de straat een kraam, hut, optrekje, waar de voorbijrijdende auto kan stoppen en door Navajo's gemaakte sieraden, 'jewellery' kan kopen. Soms kun je er een afspraak maken om met een jeep naar een Navajo-heiligdom te gaan.
Hoewel Goulding wel een prettige camping was gaf het gedoe met en de beloofde inhoud van de georganiseerde tours naar heiligdommen en John Wayne-country ons het gevoel dat het allemaal meer folklore was dan substance. We hebben geen van de tours gemaakt, dus weten het niet zeker. Om, voordat we het uitgestrekte Navajo-gebied verlieten, toch iets te weten te komen over de Navajo's (en de Hopi's, en andere stammen die er ook zijn), hebben we op onze laatste dag in dat gebied het nationale Navajo Monument bezocht.
Dat bezoek was een in zoverre een succes dat we er voor ons gevoel echt iets geleerd hebben. Onze vrouwelijke Navajo-gids was authentiek, echt, zich niet bewust van quasi-dingen. Ze was niet dom, niet slim, ze was solide. Ze sprak matig Engels, maar op den duur konden we haar goed volgen. We liepen met haar een pad vanwaar je een uitzicht had op het Nationale monument Betatakin, dat tot 1300 bewoond was geweest door de 'Puebloan' voorouders van indianenstammen. Omstreeks 1300 werd het gebied vanwege langdurige droogte verlaten. Achttien stammen, waaronder de Navajos's, zeggen dat het hun voorouders waren. We hoorden en zagen iets over de landbouwgeschiedenis en de huizenbouw (in naar een kant open grote spelonken). Maar wat we echt interessant vonden was wat ze vertelde en de manier waarop ze dat deed, over de struiken en bomen die we zagen. Een van haar vier paarden had veertien dagen geleden iets aan zijn been gekregen. Haar moeder zei toen tegen haar dat ze die en die schors of dat en dat blad (ik ben de details bergeten) moest koken en op de wond doen. Prima advies, de wond was snel genezen en het paard liep weer als voorheen. Scheelde haar een reis naar de vet in Tuba City. Ik ben veel van wat ze min of meer terloops vertelde vergeten. Haar moeder werd daarbij nog een paar keer genoemd. Sap uit de wortels (?) van de de yucca was goed om er je haar mee te wassen (voor haar persoonlijk overigens niet, omdat zij er allergisch voor was; zij moest daarom de smalbladige yucca nemen), hars van de juniperus (bepaalde soort) was goed om op een wond te smeren (ze liet ons de hars zien, heel kleverig natuurlijk, ik heb die gebruikt voor een sneetje in mijn hand (maar de hansaplast niet verwijderd). Pitten van een bepaalde juniperus (ze liet ze zien) kon je gebruiken om snoeren mee te maken, maar ook voor .. ik weet het niet meer. Veel van wat ze vertelde kwam allemaal min of meer toevallig aan de orde, doordat iemand iets vroeg, of doordat een zoogdier zijn uitwerpselen had achtergelaten. - Toen iemand na afloop van de wandeling aan haar vroeg of alles wat ze verteld had ook bekend was zei ze dat we alles in de boeken konden vinden. Maar ook dat het door sommige ouderen uit haar buurt niet goed gevonden werd om alles maar aan iedereen vertellen. Tja, zei ze, je kunt het nu allemaal op het internet vinden, dus veel geheims is er niet meer.
Van zo'n Navajo Reservation, waar geloof ik de Navajo's het voor het zeggen hebben, maar waar geen enkel perspectief lijkt te zijn op een natuurlijke ontwikkeling, word je een beetje treurig. Ik zou niet weten hoe het wel moest, en er zijn wel wat positieve kantjes. Er zijn scholen, schoolbussen verzamelen de kinderen van hun ge-isoleerde woonsteden. Op school leren de meisjes praktische dingen: textiele handwerken, weven voor het toerisme (zodat Els' Navajo-fleece niet meer uit Alaska hoeft te komen). Zulke dingen.
In het museumpje in Goulding zat een gezette indiaanse bij de kassa die eigenlijk geen kassa was: er was geen entree, maar je kon een vrijwillige bijdrage in een busje doen, waar ze de (vele) bezoekers zo nu en dan op wees. Ze had prachtig lang zwart haar, dat ze, gelijk Lorelei, aan een stuk door aan het kammen was. Uit nieuwsgierigheid vroeg ik haar, haar Engels was matig, wat ze thuis sprak, en wat de kinderen op school leerden. Er bleek een soortgelijke situatie te heersen als bij ons op het Friese platteland (en andere plattelanden): de kinderen spreken thuis alleen Navajo, maar de taal op school is Engels.
We (ik bedoel Els en ik) weten nog steeds niets van wat de Navajo's echt belangrijk vinden, en ook niet hoe ze in de praktijk van het gezin en de 'commune' (?) leven. We hebben naar van alles niet ge-informeerd, hoewel we er wel benieuwd naar waren. Moeten de indianen gewoon in dienst, en moeten hun vlechten (dieze niet altijd maar toch vrij vaak hebben) er dan af? Hebben ze allemaal op Obama gestemd?
Maar als er Navajo's zijn zoals onze gids in het Nationaal Monument moet dat betekenen dat relativeringsvermogen en het hebben van een open mind bij hen niet (altijd) wordt veroordeeld.
En je zegt Navaho, niet Navajo.
Wim
Er is een supermarkt in ons dorpje Goulding. De supermarkt is echt en Els werkte er haar boodschappenlijst af terwijl ik vegeefs naar wijn zocht. Maar het dorpje is het niet, echt. Je hebt in dit hele gebied, de Navajo reservation, geen plaatsen, dorpen, vlekken of buurtschappen zoals wij die kennen. Soms zijn er wat huisjes, soms wat hutjes, soms is er zomaar een huis of zomaar een hutje. Grotere plaatsen, die op de kaart stadjes lijken, zijn niets anders dan wat meer huizen bij elkaar op een wat grotere oppervlakte. Huizen met twee verdiepingen hebben we, buiten het half in de berg gebouwde appartementenhotel van Goulding niet gezien. Goulding was een man die in de twintiger jaren van de vorige eeuw een goede band had met de Navajo's. Hij handelde met ze, respecteerde ze en werd een ikoon. Ook onze camping heette Goulding. Het personeel was Navajo, wat voor ons nuttig was toen we wilden weten of er een camping was in Tuba City. Onze boekjes spraken elkaar tegen. Hoewel die plaats zo'n 90 mijl verderop ligt wist de indiaanse receptioniste het antwoord meteen: nee. We kregen de indruk dat Navajo's geen campings organiseren behalve de onze.
- Aan de wegen door het gebied -dat zijn er betrekkelijk weinig, het is er ruig en onherbergzaam- zie je om de paar mijl op een meter of dertig van de straat een kraam, hut, optrekje, waar de voorbijrijdende auto kan stoppen en door Navajo's gemaakte sieraden, 'jewellery' kan kopen. Soms kun je er een afspraak maken om met een jeep naar een Navajo-heiligdom te gaan.
Hoewel Goulding wel een prettige camping was gaf het gedoe met en de beloofde inhoud van de georganiseerde tours naar heiligdommen en John Wayne-country ons het gevoel dat het allemaal meer folklore was dan substance. We hebben geen van de tours gemaakt, dus weten het niet zeker. Om, voordat we het uitgestrekte Navajo-gebied verlieten, toch iets te weten te komen over de Navajo's (en de Hopi's, en andere stammen die er ook zijn), hebben we op onze laatste dag in dat gebied het nationale Navajo Monument bezocht.
Dat bezoek was een in zoverre een succes dat we er voor ons gevoel echt iets geleerd hebben. Onze vrouwelijke Navajo-gids was authentiek, echt, zich niet bewust van quasi-dingen. Ze was niet dom, niet slim, ze was solide. Ze sprak matig Engels, maar op den duur konden we haar goed volgen. We liepen met haar een pad vanwaar je een uitzicht had op het Nationale monument Betatakin, dat tot 1300 bewoond was geweest door de 'Puebloan' voorouders van indianenstammen. Omstreeks 1300 werd het gebied vanwege langdurige droogte verlaten. Achttien stammen, waaronder de Navajos's, zeggen dat het hun voorouders waren. We hoorden en zagen iets over de landbouwgeschiedenis en de huizenbouw (in naar een kant open grote spelonken). Maar wat we echt interessant vonden was wat ze vertelde en de manier waarop ze dat deed, over de struiken en bomen die we zagen. Een van haar vier paarden had veertien dagen geleden iets aan zijn been gekregen. Haar moeder zei toen tegen haar dat ze die en die schors of dat en dat blad (ik ben de details bergeten) moest koken en op de wond doen. Prima advies, de wond was snel genezen en het paard liep weer als voorheen. Scheelde haar een reis naar de vet in Tuba City. Ik ben veel van wat ze min of meer terloops vertelde vergeten. Haar moeder werd daarbij nog een paar keer genoemd. Sap uit de wortels (?) van de de yucca was goed om er je haar mee te wassen (voor haar persoonlijk overigens niet, omdat zij er allergisch voor was; zij moest daarom de smalbladige yucca nemen), hars van de juniperus (bepaalde soort) was goed om op een wond te smeren (ze liet ons de hars zien, heel kleverig natuurlijk, ik heb die gebruikt voor een sneetje in mijn hand (maar de hansaplast niet verwijderd). Pitten van een bepaalde juniperus (ze liet ze zien) kon je gebruiken om snoeren mee te maken, maar ook voor .. ik weet het niet meer. Veel van wat ze vertelde kwam allemaal min of meer toevallig aan de orde, doordat iemand iets vroeg, of doordat een zoogdier zijn uitwerpselen had achtergelaten. - Toen iemand na afloop van de wandeling aan haar vroeg of alles wat ze verteld had ook bekend was zei ze dat we alles in de boeken konden vinden. Maar ook dat het door sommige ouderen uit haar buurt niet goed gevonden werd om alles maar aan iedereen vertellen. Tja, zei ze, je kunt het nu allemaal op het internet vinden, dus veel geheims is er niet meer.
Van zo'n Navajo Reservation, waar geloof ik de Navajo's het voor het zeggen hebben, maar waar geen enkel perspectief lijkt te zijn op een natuurlijke ontwikkeling, word je een beetje treurig. Ik zou niet weten hoe het wel moest, en er zijn wel wat positieve kantjes. Er zijn scholen, schoolbussen verzamelen de kinderen van hun ge-isoleerde woonsteden. Op school leren de meisjes praktische dingen: textiele handwerken, weven voor het toerisme (zodat Els' Navajo-fleece niet meer uit Alaska hoeft te komen). Zulke dingen.
In het museumpje in Goulding zat een gezette indiaanse bij de kassa die eigenlijk geen kassa was: er was geen entree, maar je kon een vrijwillige bijdrage in een busje doen, waar ze de (vele) bezoekers zo nu en dan op wees. Ze had prachtig lang zwart haar, dat ze, gelijk Lorelei, aan een stuk door aan het kammen was. Uit nieuwsgierigheid vroeg ik haar, haar Engels was matig, wat ze thuis sprak, en wat de kinderen op school leerden. Er bleek een soortgelijke situatie te heersen als bij ons op het Friese platteland (en andere plattelanden): de kinderen spreken thuis alleen Navajo, maar de taal op school is Engels.
We (ik bedoel Els en ik) weten nog steeds niets van wat de Navajo's echt belangrijk vinden, en ook niet hoe ze in de praktijk van het gezin en de 'commune' (?) leven. We hebben naar van alles niet ge-informeerd, hoewel we er wel benieuwd naar waren. Moeten de indianen gewoon in dienst, en moeten hun vlechten (dieze niet altijd maar toch vrij vaak hebben) er dan af? Hebben ze allemaal op Obama gestemd?
Maar als er Navajo's zijn zoals onze gids in het Nationaal Monument moet dat betekenen dat relativeringsvermogen en het hebben van een open mind bij hen niet (altijd) wordt veroordeeld.
En je zegt Navaho, niet Navajo.
Wim
donderdag 24 september 2009
uitrusten, webwijs worden
donderdag 24 september.
Op de camping in het Navajo-reservaat gebleven. Weinig gedaan. Wat gewandeld, museumpje bezocht, daar onder meer een lijstje gekocht van 75 films die hier zijn opgenomen. Herman en Arend vinden dat misschien interessant. Gelezen, kaart bestudeerd.
Plaats gereserveerd op camping in het Grand Canyon park voor zaterdag en zondag; gisteren lukte dat niet: iedereen wil daar kennelijk heen, ook al is het eind september. Vanmorgen vroeg bleek er een plaats opengevallen. Mogelijk hebben we daar geen bereik of hebben ze daar geen WiFi. Dan ligt de blog even plat.
Een opmerking voor volgers en anderen die reacties geven: wij zijn niet erg blogwise en weten niet of onze reactie, die we soms op een reactie zouden willen geven, ook overkomt. Ik weet eigenlijk ook niet of iedereen ieders reactie kan lezen. Bij het opzetten van de blog zullen we daarover misschien iets ingevuld hebben. Ik heb zojuist uitvoerig gereageerd op een bijbelse opmerking van Anne C. Els wil soms ook reageren op een opmerking, maar doet het niet omdat ze denkt dat dat niet bij de reagent terechtkomt. We hadden het aan Herman kunnen vragen die al eerder goede adviezen (en een routekaart) gaf, maar die is tien dagen naar Siberi-e. Hans of Anne C, kunnen jullie uitkomst geven?
Tot het volgende contact,
Wim
Op de camping in het Navajo-reservaat gebleven. Weinig gedaan. Wat gewandeld, museumpje bezocht, daar onder meer een lijstje gekocht van 75 films die hier zijn opgenomen. Herman en Arend vinden dat misschien interessant. Gelezen, kaart bestudeerd.
Plaats gereserveerd op camping in het Grand Canyon park voor zaterdag en zondag; gisteren lukte dat niet: iedereen wil daar kennelijk heen, ook al is het eind september. Vanmorgen vroeg bleek er een plaats opengevallen. Mogelijk hebben we daar geen bereik of hebben ze daar geen WiFi. Dan ligt de blog even plat.
Een opmerking voor volgers en anderen die reacties geven: wij zijn niet erg blogwise en weten niet of onze reactie, die we soms op een reactie zouden willen geven, ook overkomt. Ik weet eigenlijk ook niet of iedereen ieders reactie kan lezen. Bij het opzetten van de blog zullen we daarover misschien iets ingevuld hebben. Ik heb zojuist uitvoerig gereageerd op een bijbelse opmerking van Anne C. Els wil soms ook reageren op een opmerking, maar doet het niet omdat ze denkt dat dat niet bij de reagent terechtkomt. We hadden het aan Herman kunnen vragen die al eerder goede adviezen (en een routekaart) gaf, maar die is tien dagen naar Siberi-e. Hans of Anne C, kunnen jullie uitkomst geven?
Tot het volgende contact,
Wim
Monument Valley, plaats: laundry
Omdat we besloten hebben hier nog een dag te blijven (dat had nog wat voeten in aarde, want we moesten verhuizen, want onze plaats was besproken, maar goed, dat is allemaal gelukt) dacht ik dat het handig zou zijn dan maar meteen de was te doen, en wel nu meteen, nu de laundry leeg en verlaten is, en ik een keuze heb tussen 7 grote wasmachines en 8 drogers!!!! Je blijft nu eenmaal het huisvrouwtje, hè, en de vuile was puilde het door ons daartoe bestemde kastje uit!
Dus, mijn twee wasmachines draaien volop en aangezien je er bij moet blijven, en hier ter verstrooiing een computer staat, gebruik ik die maar meteen om wat te bloggen.
Het is allemaal rood hier; de bergen rondom ons, de grond, of het nou steen of zand is, het is allemaal rood. je kunt je dus voorstellen dat ook onze campervloer al aardig die kleur gaat aannemen! Dus: er moet ook worden GEVEEGD.........daartoe hebben we zo'n ullig vegertje gekregen. 't Is wel sprookjesachtig, deze omgeving. Toen we vanmorgen opstonden (en ja.Wim vertelde van mijn mooie Indiaansachtige fleece, die ik gisteren kocht: nou, die deed al aardig dienst vannacht, want wat koelt het hier af!!!!) was die opgaande zon echt prachtig, zoals die langs de rotsen streek. Foto dus!!! (Een bijbels landschap, Anne!)
We zullen vandaag verder de kar niet gebruiken, want als de was klaar is, gaan we te voet de boel verkennen. Afstanden zijn ontzettend groot ; dat valt steeds weer op. De campground ligt wat hoger, maar beneden aan de weg is een soort nederzetting, met winkel, kerk (!), museum, huis van John Wayne, Lodge, restaurantje, en nog verderop is de ingang van Monument valley, met visitor's centre. En alles is rood.
Ik weet eigenlijk niet of ik er zo happig op ben om Monument valley in te gaan; je kunt van hier al zoveel van die rare rotsformaties zien, dat ik geen behoefte heb aan meer. Wim geloof ik ook niet, dus je hebt wel kans, dat we dat dus gewoon niet doen.
Herman vertrekt morgen voor ruim een week naar een heel erg ver oord, in het Russische, met als tussenstop een dagje toerist zijn in Moskou.
Zo, de 1e machine "van" mij is met de " final spin" bezig, dus ik zal dit bericht beeindigen.
Elise, heb je nog geprobeerd ons huis in Velp te bellen? We hoorden van onze buurvrouw (per e-mail) dat op de één of andere manier p.o. onze telefoon is afgesloten. Blijf je het proberen?
Veel groetjes allemaal,
ELS
Dus, mijn twee wasmachines draaien volop en aangezien je er bij moet blijven, en hier ter verstrooiing een computer staat, gebruik ik die maar meteen om wat te bloggen.
Het is allemaal rood hier; de bergen rondom ons, de grond, of het nou steen of zand is, het is allemaal rood. je kunt je dus voorstellen dat ook onze campervloer al aardig die kleur gaat aannemen! Dus: er moet ook worden GEVEEGD.........daartoe hebben we zo'n ullig vegertje gekregen. 't Is wel sprookjesachtig, deze omgeving. Toen we vanmorgen opstonden (en ja.Wim vertelde van mijn mooie Indiaansachtige fleece, die ik gisteren kocht: nou, die deed al aardig dienst vannacht, want wat koelt het hier af!!!!) was die opgaande zon echt prachtig, zoals die langs de rotsen streek. Foto dus!!! (Een bijbels landschap, Anne!)
We zullen vandaag verder de kar niet gebruiken, want als de was klaar is, gaan we te voet de boel verkennen. Afstanden zijn ontzettend groot ; dat valt steeds weer op. De campground ligt wat hoger, maar beneden aan de weg is een soort nederzetting, met winkel, kerk (!), museum, huis van John Wayne, Lodge, restaurantje, en nog verderop is de ingang van Monument valley, met visitor's centre. En alles is rood.
Ik weet eigenlijk niet of ik er zo happig op ben om Monument valley in te gaan; je kunt van hier al zoveel van die rare rotsformaties zien, dat ik geen behoefte heb aan meer. Wim geloof ik ook niet, dus je hebt wel kans, dat we dat dus gewoon niet doen.
Herman vertrekt morgen voor ruim een week naar een heel erg ver oord, in het Russische, met als tussenstop een dagje toerist zijn in Moskou.
Zo, de 1e machine "van" mij is met de " final spin" bezig, dus ik zal dit bericht beeindigen.
Elise, heb je nog geprobeerd ons huis in Velp te bellen? We hoorden van onze buurvrouw (per e-mail) dat op de één of andere manier p.o. onze telefoon is afgesloten. Blijf je het proberen?
Veel groetjes allemaal,
ELS
De Owachomo brug
Owachomo
De drie hiervoor genoemde bruggen werden na de 'ontdekking' President, Senator en Congressman genoemd. Daarna kregen ze vanuit 'explorer groups' de namen Augusta, Caroline en Edwin. Toen het park een ruimere functie kreeg om 'Puebloan structures' te conserveren, kregen ze de Hopi-namen Sipapu, Kachina en Owachomo.
woensdag 23 september 2009
Natural bridges
woensdag 23 september 2009
We staan nu op een camping in Monument Valley. Dat is geen vallei, maar een enigszins golvende vlakte, waarin (of waarop) enorme ge-isoleerde steenklompen, roodgekleurde rotsen, staan. Vanavond draaien ze hier in een soort theater ergens op het terrein een film met John Wayne "Stagecoach" hier in 1939 opgenomen. Clint Eastwoood speelde hier, en een deel van Back to the future werd hier opgenomen. Dit gebied is voor velen het symbool van het Westen, iedereen heeft er wel eens een plaatje van gezien.
- De camping staat in een uitgestrekt Indianenreservaat, en in de registration office werken mensen die er wel een beetje uitzien zoals je je Indianen voorstelt. Al is hun huid eigenlijk niet rood, althans veel minder dan het zand en de rotsen hier. Els heeft bij hen een mooi Indiaans fleece gekocht. Desgevraagd bleek het in Alaska gefabriceerd te zijn. OK, prima.
- Onze activiteit vandaag was het bezoeken van het nationale monument Natural bridges. Topologisch zijn dat dezelfde dingen als Arches, maar hun wording is principieel anders. Arches bouwen zich als het ware zelf op in een geologisch proces waarbij sommige gesteenten sneller eroderen dan andere. Natural bridges ontstaan doordat stromend water aan het werk is en gaten in rotsen slijpen die er als ze heel groot worden als bruggen uitzien. De naamgeving is suggestief, slaat nergens op.
- Er was een uitstekend geplaveide negen mijl lange rondweg langs drie bruggen. In de buurt van elke brug een parkeerplaats en een viewpoint, maar ook een pad naar de brug toe, met een lengte van een paar honderd meter tot een kleine mijl en met een hoogteverschil van tussen de honderd en tweehonderd meter. Het terrein is niet echt wandelvriendelijk maar wel uitdagend. De toerist wordt geholpen doordat de allermoeilijkste stukken een beetje aan hem zijn aangepast. Een beetje, want je loopt zo nu en dan over vriendelijk bollende maar geen houvast gevende rotsen langs onvriendelijke diepten. Geen railingen. Behalve hier en daar een uitgehakte trede en een keer een stalen trap, was er ook een keer een ladder van dat krommige onvergankelijke hout dat in dit gebied van een boom overblijft als hij het eindelijk opgeeft. Els vond die ladder net iets te griezelig maar ik vond het wel een goede grap om in dat rotsgebied een houten laddder te gebruiken. Hij zag er uit zoals Anton Pieck of Martin Toonder ze tekenen (tekenden), maar als je hem vastpakte voelde hij solide aan. - We vonden de Natural bridges leuk om te zien en plezierig om naar toe te wandelen. Het lopen langs die voorgebakken routes is natuurlijk wel een uiterst toeristische bezigheid. Leve het toerisme.
De wegen hiernaartoe waren minder makkelijk dan anders. Haarspeldbochten in gravelwegen waar je met zware of buitenmaatse auto's niet langs mocht. We sloegen waarschuwingen hierover, en over 10% hellingen, in de wind omdat we anders een 60 mijl langere weg moesten nemen. Het ging soms uiterst langzaam, je mocht hier en daar niet sneller dan 5 mijl en dat was een terechte opdracht. - Maar een omweg van 60 mijl had langer geduurd, en was ook saaier geweest. De auto houdt zich goed.
Morgen kunnen we van hier uit een tour maken met een Indiaanse gids. Met een touringcarretje plaatsen bezoeken, uitstappen, foto's maken, instappen. Naar onder andere John Wayne's filmgebied. Onze (Indiaanse?) zegsman vond dat laatste gebied erg bijzonder. - Ik denk dat we op eigen kracht gaan.
Els ligt op een (eeejn) oor.
Wim
P.S. Het plaatje hierboven haalde ik van het internet; het blijkt heel onscherp, maar ik kan het niet wegkrijgen. Ik probeer een andere afbeelding, hoop dat die beter is.
Gedaan; ook niet best. Ik laat het zo. Het is nu half zeven 's ochtends bij jullie, half elf 's avonds hier.
Mijn 'welterusten, slaapwel!' is op te vatten als 'goeiemorgen, goed geslapen?'
Abonneren op:
Posts (Atom)